Bazı osmanlı padişahlarının tasavvuf ve tarikatlarla ilişkisi

Tasavvuf; İslamiyet'in maddi ve manevi yaşantısı ile Efendimiz 'in (s.a.v) kendi hayatında tatbik ettiği yaşam tarzının, bir kurum halinde geçmişten şimdiye kadar süregelen biçimidir. Tasavvufun amacı, gerçekleştirmek ve bir hedefe varmak için izlenilen yol olduğu görülmektedir. Allah ile dirilmek için; Allah ile yok olma ve Allah ile bir olma gayesinde ve mücadelesinde olmuşlardır. Burada Allah'a yönelme arzusu ortaya çıkar, bu eğilimle tarikata girilir ve bir şeyhe bağlanılır. Allah rızasını kazanabilmek için zikir ve ibadete öncelik verilir. Osmanlı Devleti'nde tasavvufla olan irtibat bir anda gerçekleşen bir durum değildir. Devletin kültürel ve toplumsal mirasının bir sonucudur. Türk topluluklarının geçmişten Osmanlı'nın kuruluşuna dek yaşantılarında meydana gelen maddi ve manevi sıkıntılarda, tasavvuf erbabı devletinin her zaman yanında olmuştur ve halkın bu sıkıntılarla baş edebilmesi için irşad vazifelerinde bulunmuşlardır. Sufiler gerek cephede savaşarak gerekse toplum içerisinde yaşantılarıyla bir rol model olmuşlardır. Bu durumlar zamanla halkın tasavvufa iştirakini arttırmıştır. Sadece alt tabakada kalmayarak, devletin her kademesinde tasavvufa ve sufilere verilen değer artmıştır. Osmanlı padişahları tarikat şeyhleri ile sürekli irtibat halinde olmuş ve onlardan tavsiyeler almıştır. Bu çalışmamızın birinci bölümünde; tasavvufun tanım, gaye, esas ve faydaları irdelenmiştir. Osmanlıda faaliyet gösteren tarikatlar anlatılmıştır. İkinci bölümde ise, tasavvufun padişahların maneviyatına tesiri incelenmiştir. Çalışma literatür taraması ve devamında gelen yorum ve çıkarımlar ile sonuçlanmıştır.