Böbrek iskemi-reperfüzyon modeli oluşturulan ratlarda astaksantin maddesinin otofaji üzerine etkisinin araştırılması

Amaç: Çalışmanın amacı böbrek iskemi reperfüzyon hasarı olan ratlarda astaksantinin otofaji üzerine etkilerinin araştırılmasıdır. Materyal ve Metot: Çalışmada 40 adet Spraque-Dawley cinsi erkek sıçan kullanıldı. Sıçanlar Grup 1 (Sham), Grup 2 (İ/R), Grup 3 (Atx 5 mg/kg+İ/R), Grup 4 (Atx 10 mg/kg+İ/R), Grup 5 (Atx 25 mg/kg+İ/R) olmak üzere 5 gruba ayrıldı. 1 ve 2. gruplardaki sıçanlara 7 gün boyunca gavajla astaksantin çözücüsü (zeytinyağı) verildi. 3, 4 ve 5. gruplardaki sıçanlara ise 7 gün boyunca gavajla zeytinyağında çözülmüş farklı dozlarda astaksantin verildi. 7. günün sonunda tüm gruplardaki sıçanlara bilateral olarak 45 dk böbrek iskemi sonrası 24 saat reperfüzyon yapıldı. Serum örneklerinden BUN ve Kreatinin seviyeleri ölçüldü. TAS-TOS düzeyleri ELİSA yöntemi ile ölçüldü. Böbrek dokusundan SOD ve MDA düzeyleri ölçüldü. Böbrek dokuları hematoksilen-eozin boyama metodu ile boyandı. Böbrek dokularında Beclin-1, LC3 ve p62 seviyeleri immünohistokimyasal yöntemle belirlendi. Bulgular: İ/R grubunun BUN ve kreatinin seviyelerinin sham grubuna göre artış gösterdiği, astaksantin uygulanan gruplarda ise anlamlı derecede düşük olduğu belirlendi (p<0.05). SOD ve TAS değerlerinin İ/R grubunda azaldığı, astaksantin uygulamasıyla arttığı belirlendi (p<0.05). MDA ve TOS değerlerinin İ/R grubunda arttığı ve astaksantin uygulamasıyla azaldığı belirlendi (p<0.05). İ/R grubunda tübüllerde nekrotik değişiklikler ve dilatasyon gözlendi. İ/R grubunda izlenen histopatolojik bulguların Atx 10 mg/kg+İ/R ve Atx 25 mg/kg+İ/R gruplarında belirgin derecede azaldığı tespit edildi (p<0.05). Beclin-1 ve LC3 immünreaktivitesi diğer gruplar ile karşılaştırıldığında en yüksek Atx 25 mg/kg+İ/R grubunda tespit edildi (p<0.05). p62 immünreaktivitesi ise en düşük Atx 25 mg/kg+İ/R grubunda tespit edildi (p<0.05). Sonuç: Çalışmamızda astaksantinin otofajinin indüksiyonu yoluyla dokuları hasara karşı koruduğu tespit edildi.