Çift taraflı atrofik dişsiz mandibulanın rehabilitasyonunda kullanılan farklı implant sistemlerinin, çevre dokularda oluşturduğu streslerin sonlu elemanlar analizi ile incelenmesi

İleri derecede atrofiye uğramış mandibulanın rehabilitasyonu için "All on four" tekniği ile uygulanan implantların, kısa implantların ve subperiosteal implantların kullanımı tedavi seçenekleri arasındadır. Tercih edilen bu yöntemlerde operasyon sonrası komplikasyon riskinin düşük olması ve cerrahi için özel hazırlanmış rehber kullanılarak gerçekleştirilen operasyonların minimal invaziv cerrahi teknikler ile gerçekleştirilebilmesi, posterior atrofik mandibulada kemik augmentasyonuna alternatif yöntemler olarak sunulmuşlardır.Çalışmamızda bilgisayar ortamında tomografik kayıtlardan yararlanılarak atrofik mandibula modeli elde edildi. Çalışmamızın amacı oluşturulan bu modele dental ve subperiosteal implantlar uygulayarak çiğneme kuvvetleri altında, çevre dokularda ve implantlarda oluşan stres değerlerine göre en doğru cerrahi planlamayı seçmektir. Çalışmamızda 4 farklı grup planlaması yapılmıştır. Grup 1' de sağlı sollu ikişer adet dar çaplı (3.3 mm çap-10 mm boy) dental implant ve birer adet kısa dental implant dik olarak, grup 2' de "All on four" tekniği ile anterior bölgeye 2 adet dar çaplı (3.3 mm çap-10 mm boy) implant, posterior bölgeye ise 2 adet dar çaplı (3.3 mm çap-12 mm boy) implantlar 30° açıyla, grup 3'te grup 2 modeline ek olarak sağlı sollu birer adet kısa dental implant, grup 4' te subperiosteal implant uygulanmıştır. Çalışmamızda dental implantlar, subperiosteal implantlar uygulandıktan sonra 4-5-6 numaralı dişlere dikey olarak 150 N ve oblik olarak 30 açıyla 100 N kuvvet uygulanmıştır. Yapılan analizler ile mandibular alveolar kemikte oluşan gerilimler maksimum ve minimum principal stresler olarak, implantlarda ve metal alt yapıda oluşan gerilimler Von Mises stresleri olarak MPa (N/mm2) cinsinden ölçülmüştür. Çalışmamızın sonucunda; dar çaplı implant kullanarak oluşturduğumuz "All –on – four" grubundaki stresler diğer gruplara göre daha fazla çıkmıştır. Bu gruba ilave olarak kullanılan kısa implantların; implantlara, kemiğe ve metal alt yapıya gelen stresleri anlamlı derecede azalttığı görülmüştür. Bütün gruplarda alveol kemiğe gelen max principal ve minimum principal stres değerlerinin en düşük olduğu grup subperiosteal implantın kullanıldığı grupta görülmüştür.