Çocuk temel yaşam desteği eğitiminde iki yöntemin etkinliğinin değerlendirilmesi

Amaç: Araştırma, hemşirelik 3. sınıf öğrencilerine verilen çocuk temel yaşam desteği eğitiminde iki yöntemin etkinliğinin değerlendirilmesi amacıyla yapıldı. Gereç ve Yöntem: Bu araştırma tanımlayıcı ve yarı deneysel bir araştırmadır. Veri toplama aracı olarak araştırmacı tarafından literatür bilgileri doğrultusunda oluşturulan sosyo-demografik bilgi formu ile literatür bilgileri taranarak ve uzman görüşü alınarak oluşturulan anket formu kullanılmıştır. Bulgular: Öğrencilerin yaş ortalamasının 20,86±0,98, %75'inin kadın olduğu, %85,7'sinin temel yaşam desteği konusunda yeterli bilgiye sahip olmadığını düşündüğü, %51,2'inin otomatik eksternal defibrilatör diye bir cihazın ismini daha önceden duymadığı ve %92,9'unun da bu cihazın nasıl kullanılacağı ile ilgili bilgiye sahip olmadığı, %100'ünün temel yaşam desteğine yönelik yayınlanan güncel kılavuzları takip etmediği bulundu. Yüz yüze ve uzaktan eğitim grubundaki öğrencilerin Çocuk Temel Yaşam Desteği toplam ve alt boyutları grup içi ortanca puanları arasında anlamlı fark olduğu (p<0,05), öğrencilerin son test ortanca puanlarının ön test ortanca puanlarından daha yüksek olduğu saptandı. Yüz yüze ve uzaktan eğitim gruplarındaki öğrencilerin gruplar arası çocuk temel yaşam desteği toplam ve alt boyutları son test ortanca puanları arasında anlamlı fark olduğu bulundu (p<0,05). Uzaktan eğitim grubuna göre yüz yüze eğitim grubunda Çocuk Temel Yaşam Desteği puanı artış miktarının daha fazla olduğu görüldü. Sonuçlar: Öğrencilere verilen çocuk temel yaşam desteği eğitiminde kullanılan iki yöntemin de öğrencilerin çocuk temel yaşam desteği konusundaki bilgilerinde artış sağladığı belirlendi. Çocuk temel yaşam desteğine yönelik verilen yüz yüze eğitimin uzaktan eğitimden daha etkin olduğu saptandı.