Çocuk yoğun bakım ünitemizde takip edilen travma hastalarının değerlendirilmesi

Amaç: Çalışmamızda, travma hastalarının çocuk yoğun bakım ünitesinde takibi sırasındaki demografik verilerinin ortaya konması; laboratuvar, radyolojik, klinik bulguları ve çeşitli skorlama sistemlerinin ışığında yoğun bakım yatış süreleri, solunum ve dolaşım desteği gereksinimlerinin bu bulgularla korelasyonu ve prognozdaki yerinin değerlendirilmesi planlandı. Gereç ve yöntem: Çalışmamızda, travma nedeni ile çocuk yoğun bakım ünitemizde Temmuz 2018-Haziran 2019 tarihleri arasında izlenen olgular incelendi. Çalışmaya alınan 49 hastanın; demografik, laboratuvar, radyolojik, klinik bulguları prospektif olarak kaydedildi. Başvuru şekli, yoğun bakım ve hastane yatış süreleri, travma mekanizmaları ve sonucunda etkilenen organ sistemleri kaydedildi. Hastalar GKS, PTS, ISS, AIS, PRISM III ve PELOD skorları ile değerlendirildi. İntraabdominal basınç ölçümü, EEG inceleme, NIRS ile takipleri yapıldı. Verilerin istastistiksel analizinde IBM SPSS versiyon 20.0 yazılımı kullanıldı. Tanımlayıcı istatistikler, yerine göre, ortalama, medyan, standart sapma, minimum maksimum değerler olarak gösterildi. Bulgular: Vital bulgularına göre mekanik ventilasyon ihtiyaçları değerlendirildiğinde yaşına göre bradipneik olan hastaların mekanik ventilasyon ihtiyacının daha fazla olduğusaptandı. (p=0,004). Yaş aralığına göre hipotansif olan hastaların %66,7' sinde mekanik ventilasyon ihtiyacı olurken, normotansif ve hipertansif hastaların sırasıyla %12,5 ve %9,1' inde mekanik ventilasyon ihtiyacı oldu; bu durum istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p=0.005). GKS ≤ 8 olan hastaların yoğun bakım yatış süresi ortalama 7,00 ± 4,00 gün, GKS ≥ 13 olan hastaların yoğun bakım yatış süresi ortalama 3,66 ± 2,45 gün idi. Bu durum istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p=0,02). Kan ürünü alan hastalarda, almayanlara göre yoğun bakım (p=0,005) ve hastanede yatış (p=0,02) sürelerinde istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptandı. Hastalar inotrop desteği alanlar ve inotrop desteği ihtiyacı olmayanlar olarak sınıflandırıldı. İki grup arasında yoğun bakım (p=0,005) ve hastanede yatış (p=0,01) süreleri karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptandı. Sonuç:Çalışmamızda pediatrik travma hastalarının vital bulgularının ve travma skorlarının morbidite ve yoğun bakım yatış süresi üzerindeki etkisi belirgin olarak görülmekte olup; uygun hastaların deneyimli merkezlerde tedavi ve izleminin önemi ortaya konmuştur.