Eşleri cezaevinde bulunan kadınların yaşadıkları sorunlar ve başa çıkma becerileri: Altındağ Sosyal Hizmet Merkezi örneği

Araştırmanın amacı sosyal ekonomik destek hizmeti alan ve eşleri cezaevinde bulunan hükümlü eşlerinin yaşadıkları sorunları, gereksinimlerini belirlemek ve başa çıkma tarzları ile ilişkilerini değerlendirmektedir. Araştırma Altındağ Sosyal Hizmet Merkezi'nden sosyal ekonomik destek hizmeti (SED) alan ve eşleri cezaevinde bulunan 59 kadın ile Eylül – Ekim ayları arasında yapılmıştır. Nicel veriler Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Ankara İl Müdürlüğü'nde ve Ankara Altındağ Sosyal Hizmet Merkezi'nde dosyası bulunan SED hizmetinden yararlanan kadınlarla araştırmacı tarafından hazırlanan görüşme formu ve başa çıkma tarzı ölçeği ile yüz yüze görüşerek toplanmıştır. Ölçeğin kullanılabilmesi için gereken araştırmacı onayı ve etik kurul izinleri alınmıştır. Görüşme formu aracılıyla elde edilen veriler bilgisayar ortamında ''SPSS 15,0 (Sosyal Bilimler İçin İstatistik Programı)'' programı kullanılarak çözümlenmiştir. Eşleri cezaevinde bulunan kadınların bazı özellikleri ile başa çıkma tarzları arasındaki ilişkiler incelendiğinde en fazla çaresiz yaklaşım, boyun eğici yaklaşım ve kendine güvenli yaklaşım ile istatistiki olarak anlamlı ilişkiler bulunmuştur. Kadınların yaşları, hayatı boyunca çalışma durumları, profesyonel destek gereksinimleri, sosyal yaşama katılım durumu, arkadaşları ile ile ilişkileri, komşularla ilişki değişikliği ve gelecek planları ile çaresiz yaklaşım arasında anlamlı ilişkiler olduğu görülmektedir. Kadınların eşleri cezaevine girmeden önce ve girdikten sonra semtin güvenliğine ilişkin görüşleri, sosyal yaşama katılım durumu ile sosyal destek arama yaklaşımı puanları arasında ilişki olduğu belirlenmiştir. Kadınların hayatı boyunca çalışma durumu, eşleri cezaevine girmeden önceki temel ihtiyaçlarını karşılama yeterliliği, sosyal güvence durumu, semtten memnun olma durumları, komşu ve akrabadan baskı görme durumları, gıda gereksinimlerinin karşılanması ve SED alma süresi ile kendine güvenli yaklaşım arasında anlamlı ilişki olduğu tespit edilmiştir. Kadınların hayatı boyunca çalışma durumu, fiziksel rahatsızlıkları, sosyal güvence durumu, çocuk bakımında sorun yaşama durumu ve sosyal hizmet uzmanları ile ilk karşılaşma değerlendirmesi ile boyun eğici yaklaşım arasında ilişki olduğu görülmektedir.