Necef şehir hastanelerinde acil serviste altın saat bakımında travma hastalarına yönelik hemşirelerin uygulamalarının değerlendirilmesi

Giriş: Travma yaralanmaları dünya çapında milyonlarca ölüme neden olmaktadır. Ölümcül kazalarda,sağ kalanlarda kalıcı sakatlıklar oluşmaktadır. Yaralanmalar hızlı, beklenmedik bir olayın sonucu olarak anlık olmaktadır. Amaç: Bu çalışmanın amacı, Necef şehir hastanelerinin acil servisinde çalışan hemşirelerin travma hastalarına bakımın altın saatlerindeki uygulamalarını değerlendirmektir. Yöntemler: Araştırma tanımlayıcı ve tarih bir çalışmadır. Necef Valiliği'ndeki Al-Sader Tıp Hastanesi, Al-Hakem Genel Hastanesi ve İmam Al-Sajjad 201 hemşire sayı hesaplanarak rastgele seçilen Al-Sajjad Hastanesi acil servislerinde görev yapan hemşireler arasından (n=420) toplamdır, Bu prosedür, Al-Sader Tıp Hastanesi, Al-Hakem Genel Hastanesi ve İmam Al-Sajjad Hastanesi'nden (201) hemşirenin seçilmesini içeriyordu; burada her hastane için hemşire sayısını hesaplamak için orantılı tabakalı örnekleme prosedürü kullanıldı. Veriler iki araçla toplandı. İlk araç: hemşirelerin demografik özelliklerini toplamak için tasarlanmış bir ankettir. İkinci araç: altın saat bakımı sırasında hemşirelerin travma hastalarına yönelik uygulamalarını değerlendirmek için gözlemsel bir kontrol listesiydi. Veriler Nisan-Eylül 2022 tarihleri arasında hemşirelerle yapılan görüşmeler yoluyla toplanmış ve veriler yüzde, sayı, standart sapma değerleri, ortalama puanlar ve p değerini içeren tanımlayıcı istatistiksel analizler uygulanarak analiz edilmiştir. Bulgular: Katılımcıların %71,14'ünün 30 yaşından küçük, %50,75'inin kadın, %50,25'inin bekar, %49,75'inin lisans mezunu %36,82'sinin 3-6 yıldır çalışmakta olduğu ve %45,77'si gündüz vardiyasında çalıştığı tespit edilmiştir. Hemşirelerin %57,71'i eğitim kurslarına katılmadığını, %56,72'si ise eğitim kurslarından fayda sağlanamadığını belirtmiştir. Diğer hastaneler içinde en az iş yeri %28,36 ile İmam Al-Sajjad Hastanesi oldu. Hemşirelerin%88,56'sının travma hastalarına yönelik tatmin edici olmayan uygulamaları vardı ve hemşirelerin sadece %11,44'ünün uygulamalarının tatmin edici olduğu bulunmuştur. Ayrıca hemşirelerin uygulamaları ile cinsiyet (p=0.038), eğitim kursundan yararlananlar (p=0.024) ve vardiyalı çalışma (p=0.025) arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki saptanmış ve diğer demografik özellikler ile hemşireler arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunamamıştır. Sonuç: Bu çalışma sonucunda hemşirelerin travma hastası bakımı konusunda yeterli uygulamalarının olmadığı hemşirelerin bilgilerini artırmak travma hastalarına bakım uygulamalarını geliştirmek için eğitim kurslarına ve eğitim programlarına katılımlarının arttırılması önerilir.