Femur boyun kırıklarının tedavisinde kullanılan üç farklı tespit yönteminin biyomekanik olarak karşılaştırılması

Çalışmamızda femur boyun kırığı oluşturulan ve 3 farklı tespit yöntemiyle tespit edilen inek femurlarının biyomekanik olarak karşılaştırılması amaçlanmıştır. Çalışmada Trokanter majör plağı, üç delikli DHS, üçgen konfigürasyonlu üç kanüllü vida ile tespit yapılarak üç grup oluşturuldu ve her grupta beşer adet yumuşak dokularından arındırılmış inek femuru kullanıldı. 50˚ açılı osteotomi yapılarak Pauwels Tip 2 transservikal femur boyun kırığı modeli oluşturuldu. Her piyes için 2 mm/dk hızla piyesler kırılana dek aksiyel yükleme uygulandı. Kırılma yükü, kırılma paterni ve kırılma yükünde deplasman miktarı not edildi. Ortalama kırılma yükü DHS grubunda 4856,83±828,34 N, KV grubunda 7688,20±1789,83 N, ve MP grubunda 3964,00±1187,10 N'du. Ortalama deplasman değerleri sırasıyla 32,12±8,8 mm, 30,13±11,85 mm ve 17,5±3,62 mm olarak not edildi. Tespit dayanıklılığı açısından DHS ve KV arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmazken, MP grubundan anlamlı olarak üstündürler. Elde ettiğimiz veriler transservikal femur boyun kırığı modelinde KV nin, DHS ve MP'ye göre daha iyi tespit dayanıklılığına sahip olduğunu göstermiştir. DHS ve KV arasında tespit dayanıklılığı açısından anlamlı fark bulunamadıysa da, KV'nin maksimum kırılma yükleri ve deplasman değerleri göz önüne alındığında, DHS ve MP'ye kıyasla biyomekanik yararları olduğu gözlenmiştir.