İn vitro hidrojen peroksit uyarımlı karaciğer oksidatif stres modelinde 3-(4-hidroksifenil) propiyonik asidin etkinliğinin araştırılması

Polifenollerin insan mikrobiyota ürünlerinin antioksidan özellikleri birçok araştırmada ortaya konulmuştur. Karaciğer temel metabolizan organ olduğu için oksidatif strese yoğun olarak maruz kalmaktadır. Araştırmanın amacını birçok çalışmada oksidan molekül olan hidrojen peroksitin (H2O2) karaciğer hücrelerine uygulanımı sonrası oluşturulan in vitro oksidatif stres modelinde, bir mikrobiyota metaboliti olan 3-(4-hidroksifenil) propiyonik asit (4-HPPA)'in antioksidan kapasitesinin ortaya konulması oluşturmaktadır. Araştırmada insan orijinli karaciğer HepG2 hücreleri materyal olarak kullanıldı. Deneme modelllemesinde hidrojen peroksit ve 4-HPPA temin edilerek ve farklı konsantrasyonlarda karaciğer hücrelerine 1 gün süreyle uygulandı. Bu maddelerin etkin miktarları, canlılık analizleriyle tespit edildi. Deneme süreleri sonunda gruplardan alınan RNA örneklerinden cDNA dönüşümleri gerçekleştirilerek; süperoksit dismutaz (SOD), glutatyon peroksidaz (GSH-Px) ve katalaz (CAT) gen ekspresyon düzeyleri gerçek zamanlı kuantatif polimeraz zincir reaksiyonlarıyla (QRT-PCR) ortaya konuldu. Çalışmadan elde edilen verilere göre H2O2'in farklı konsantrasyonları hücrelere uygulanarak kontrol grubuna göre %23 hücre kayıpları meydana getiren 100 μM'lık konsantrasyonu etkin olarak tespit edildi. Bununla birlikte 4-HPPA'nın 25 μg/ml bu kayıpları %17 oranında önlediği tespit edildi. Bu bulgulara göre gen ekspresyon analizleri bu konsantrasyonlar kullanılarak hücrelere uygulandı. Gen ekspresyon analizleri incelendiğinde hidrojen peroksitin 1 gün süreli uygulanımı GSH-Px ve CAT ekspresyonlarını relatif misli değerlerde baskılarken, 4-HPPA'nın bu olumsuz tabloyu önemli derecede geri çevirdiği tespit edildi. Bununla birlikte konu ile ilgili literatür incelendiğinde SOD sonuçlarının doz ve zamana bağlı olarak değişkenlik gösterebileceği görüldü. Sonuç olarak çalışmadan elde edilen bulgulara göre, 4-HPPA'nın oksidatif stres kaynaklı akut karaciğer hasarında tedaviye katkı sağlayabileceği tespit edildi. Ancak elde edilen bulgular ile tam olarak etkinliğinin söylenebilmesi için in vivo denemelere ve ileri moleküler yöntemlere ihtiyaç duyulmaktadır.