Kötülük olgusu ve Tanzimat Devri Türk romanında kötülük

İyilik ve kötülük, birbirine karşıt iki basit kavram olmaktan çok birbirinde tamamlanan derinlikli kavramlardır. Aydınlanma düşüncesi ile birlikte dünyanın düzeni değişirken değerler sistemi de önemli oranda değişmiştir. Tanrı'nın dünyadan kovulması ve imanın yerini aklın almasıyla iyilik, içi boş bir kavrama dönüşürken kötülük de bağımsızlığını ilan etmiştir. Tanzimat Devri de Aydınlanma düşüncesinin Osmanlıya girdiği ve bu sebeple düşünce sisteminde pek çok yeniliğin ortaya çıktığı bir dönemdir. Bu değişim, öncelikle Tanzimat aydınının Tanrı tasavvurunu değiştirmiş ardından bu değişim evren, insan, mekân ve zaman şeklinde genişlemiştir. Bu değişimlerin odak noktası iyi ve kötü algısıdır. Tanzimat Devri Türk Edebiyatı bu açıdan klasik formların ve geleneksel anlayışın dışına çıkılan bir devrin edebiyatıdır. Yine bu edebi değişimin odağında da iyi ve kötü algısı bulunmaktadır. Tanzimat Devri Türk romanında kötülüğü incelediğimiz çalışmamızda kötülüğün gerek bir problem olarak ortaya çıkışını gerekse estetik bir değer olarak kurgulanışını ele almaya çalıştık ve bunu bir devrin değişim perspektifinden değerlendirmeye çalıştık. Anahtar Kelimeler: Kötülük, kötü, kötücül, iyilik, iyi, iyicil, Tanzimat romanı.