Kronik boyun ağrılı hastalarda boyun stabilizasyon egzersizlerinin etkinliğinin araştırılması

Bu çalışmanın amacı; kronik boyun ağrılı hastalarda boyun stabilizasyon egzersizlerinin ağrı, eklem hareket açıklığı, özürlülük ve depresyon üzerine olan etkinliğinin geleneksel egzersiz programı ile kıyaslanmasıdır. Materyal Metod: Kronik boyun ağrısı olan 60 hasta, prospektif, tek-kör, randomize kontrollü olan bu girişimsel çalışmaya dahil edildi.Çalışmayı 58 hasta tamamladı. Hastalar randomize edilerek iki grubu ayrıldı. Grup 1'e boyun stabilizasyon egzersizleri,Grup 2'ye geleneksel boyun egzersizleri verildi.Her iki gruba da boyun koruma teknikleri hakkında bilgi verildi.Egzersizler aynı fiziyatrist eşliği ve gözetiminde 3 hafta boyunca haftada 5 seans , 4-5 kişilik gruplar halinde gerçekleştirildi.Tedavi bitiminde hastalara aynı egzersizleri içeren ev egzersiz programı verildi ve 3 ay süreyle yapmaları istendi. Tüm hastalar 3 ay boyunca izlendi. Vizüel analog skala (0-10 cm) ile değerlendirilen istirahat boyun ağrısı (VAS) ve günlük yaşam aktiviteleriyle ilişkili boyun ağrısı (VASGYA), goniometri ile ölçülen boynun sagittal ,transvers,frontal plandaki eklem hareket açıkları (EHA), özürlülük (Boyun Özürlülük Sorgulama Formu) ,depresyon (Beck Depresyon Envanteri) değerlendirildi..Bu değerlendirmeler başlangıçta,tedavi sonunda ve tedavi sonrası 1. ve 3. ayda yapıldı. Bulgular: Tedavi öncesinde her iki grup arasında yaş,cinsiyet,ağrı süresi ve eğitim düzeyi açısından anlamlı fark yoktu (p>0.05). Vücut kitle indeksi geleneksel boyun egzersizi grubunda anlamlı daha yüksekdir (p= 0.026). Her iki grupta da tedavi öncesine göre istirahattaki boyun ağrısı (VAS),günlük yaşam aktiviteleriyle ilişkili boyun ağrısı (VASGYA), Boyun Özürlülük Sogrulama Formu, (transvers, frontal, sagittal plan) boyun EHA ve Beck Depresyon Envanteri'nde anlamlı düzelme saptandı (p <0.05). Her iki grupta da parasetamol kullanım sayısında tedavi öncesine göre istatiksel açıdan anlamlı farklılık saptanmadı (p>0.05) İstirahat boyun ağrısında (VAS), günlük yaşam aktiviteleriyle ilişkili boyun ağrısında (VASGYA), Beck Depresyon Envanteri'nde , özürlülükde (Boyun Özürlülük Sorgulama Formu skoru), fark saptanmadı (p>0.05). Stabilizasyon egzersizi grubunda boyun transvers plan aktif eklem hareket açıklığı ölçümünde, istatiksel açıdan anlamlı daha iyi düzelme saptandı (p<0.05). Sonuç olarak, kronik boyun ağrısında geleneksel ve stabilizasyon egzersiz programları etkilidir. Boyun bölgesinde segmental stabilizasyon, postural kontrol ve derin-yüzeyel kas grupları arasındaki dengeyi koruyarak etki gösteren stabilizasyon egzersiz programı geleneksel egzersiz programına benzer şekilde günlük yaşam aktivitelerinde ağrının azalması ve fonksiyonların artmasına katkı sağlamaktadır. Bizim çalışmamız kombine tedavi yaklaşımı olmaksızın izometrik ve germe egzersizlerini içeren geleneksel boyun egzersizleri ile stabilizasyon egzersizlerini karşılaşıran ilk çalışmadır. Aradaki farkın gösterilebilmesi için uzun dönem çalışmalara ihtiyaç vardır.