Kur'ân'da "ğayb" kavramı

"Ğayb" kelimesi çeşitli morfolojik varyasyonlarıyla gündelik hayattan dini anlayışa, beşeri münasebetlerden hukuki yapılara değin Kur'ân'da ve İslamî bilimlerde çokça kullanılmıştır. İnsanın akıl ve duyumsama sınırları, tecrübe edip bilebileceği ve bilemeyeceği şeyler olmasına yol açmıştır. Bu sebeple Kur'ân'da evren "ğayb" ve "şehadet" olarak insan eksenli taksim edilmiştir. Bu durum evrenin iki farklı boyutu olduğundan dolayı değil, insanın, evrenin tamamının bilgisi ve duyumsamalarını edinmesinin mümkün olmamasından kaynaklanmaktadır. Tarihte sosyal ve fen bilimlerinin gelişimleri göstermiştir ki: insan hangi alanda bir keşif yapsa o alanla ilgili bilgisizliği, edindiği bilgilerden daha fazla artmaktadır. Dînî alanda da "Allah", "melekler" ve "âhiret" gibi insan duyularıyla ilişkisiz inancın konusu olan konularda insana gizli olan taraflar hep var olmuş ve olacaktır. İslam öncesinde daha çok kâhin ve arrâflara hizmet eden cinlerin yaptıkları "kulak hırsızlıkları" çerçevesinde "ğayb"ten bilgi edinildiğine inanılmıştır. İslam'a göre "ğayb" âleminin cinler ve şeytanlardan korunmuş olduğuna, bu âlemle irtibatın yalnızca Allah'tan vahiy alan peygamberle gerçekleşebileceğine inanılır.