Obstrüktif uyku apne sendromu tanısı alan hastalarda nazal obstrüksiyonun tedavi tipi ve kompliyansı üzerine olan etkilerinin araştırılması

Amaç: Obstrüktif uyku apne sendromu (OUAS) patogenezinde, nazal obstrüksiyonun bağımsız bir etyolojik faktör olduğu belirtilse de, obstrüksiyonun rolüne dair kesin bir bilgi yoktur. Bu çalışmanın amacı; OUAS tanısı alan hastalarda objektif nazal muayene bulguları ile subjektif değerlendirme sonuçları arasında herhangi bir korelasyon olup olmadığını belirlemek, nazal obstrüksiyonun tedavi basıncı, cihaz tipi, maske tipi ve tedavi uyumu üzerine olan etkilerini araştırmaktır. Materyal Metod: Çalışmaya OUAS tanısı alıp, pozitif hava yolu basınç (PAP) tedavisi planlanan 86 hasta, prospektif olarak dahil edildi. PAP tedavisi öncesi hastalar, nazal ve faringeal patolojiler açısından ayrıntılı muayene edildi ve ''Burun Tikanıklığı Değerlendirme Ölçeği", "Sinonasal Prognoz Testi", Epworth Uykululuk Ölçeği" ve " Pitsburg Uyku Kalitesi İndeksi" ile subjektif olarak değerlendirildi. PAP tedavisi başlanan hastalarla, 3 ay sonra telefon ile görüşülerek tedaviye uyumları detaylı sorgulandı. Bulgular: Septal deviasyonu olan hastalarda apne-hipopne indeksi anlamlı olarak daha yüksek ve minimum O2 saturasyonu daha düşük bulundu (sırası ile p=0,046, p=0.02 ). Objektif nazal patolojisi olan hastaların NOSE değeri, nazal patolojisi olmayan hastalara göre anlamlı yüksek saptandı. (p<0.01), SNOT-22 değeri ise kombine nazal patolojisi olanlarda anlamlı yüksek tespit edildi (p<0.024) Objektif ve subjektif bulgular ile PAP tedavi basıncı, cihaz tipi maske tipi ve tedavi uyumu arasında anlamlı bir ilişki bulunmadı (p>0.05). Konka hipertrofisi olan hastaların, otomatik tipte PAP tedavi ihtiyacının ise anlanlı fazla olduğu saptandı.Tedaviye uyum göstermeyen hastaların SNOT-22 değeri, uyum gösteren hastaların değerinden anlamlı yüksek bulundu (p<0.006). Sonuç: Bu bulgular, OUAS tanılı hastalarda nazal obstrüksiyonun değerlendirilmesinde subjektif yöntemlerinde etkili olduğunu göstermektedir. Objektif ve subjektif değerlendirme yöntemlerinin birlikte kullanılması, hastalara en uygun tedavi protokollerinin planlanmasını ve tedaviye uyum gösteremeyecek hastaların önceden tespit edilerek, gerekli önlemlerin alınmasını ve tedavi uyumunun arttırılmasını sağlayabilir.