Tanınma ve yeniden bölüşüm talepleri kavşağında Jürgen Habermas ve Nancy Fraser

Batılı liberal demokrasilerde, 20. yüzyılın son çeyreğinde yükselişe geçen kolektif farklılıkların tanınmasına ilişkin yeni talepler, refahın ve toplumsal kaynakların yeniden bölüşümüne ilişkin eski talepleri gölgede bırakmaya başlamıştır. Bu yeni talepler, geleneksel liberalizmin insan hakları, birey ve adalet anlayışının sorgulamaya açılmasını beraberinde getirmiştir. Yeni taleplere cevap verme iddiasıyla, kendisini geleneksel liberalizmin kolektif farklılıkları ihmal eden tutumuna karşı alternatif olarak sunan farklı bir liberal yaklaşım ortaya çıkmıştır. Fakat, çokkültürcülük olarak adlandırılan bu liberal yaklaşım, grup kimliğinin tanınmasına ilişkin barındırdığı problemler ve yeniden bölüşüm taleplerini ihmal etmesi nedeniyle, giderek uygun bir alternatif olmaktan uzaklaşmıştır. Tez çalışmamızda, her iki liberal yaklaşımın barındırdığı sorunlar nedeniyle hem yeni hem de eski talepler açısından elverişli bir tartışma zemini oluşturamadığını ileri süreceğiz. Buna karşılık, Jürgen Habermas'ın söyleme dayalı demokrasi teorisinin ve Nancy Fraser'ın eşit katılıma dayalı demokrasi teorisinin hem yeni ve eski talepler için hem de liberal demokrasinin sınırlarını eleştirel tartışmaya açmak için elverişli bir tartışma zemini oluşturduğunu savunacağız. Tez çalışmamız boyunca, demokrasinin sınırlarını yeniden kuramlaştıran bu iki teorinin hem çağdaş demokrasi tartışmalarına hem de ağırlıklı olarak odağımıza aldığımız toplumsal cinsiyet eşitliği tartışmalarına sundukları katkılar üzerinde duracağız. Anahtar Kelimeler: Tanınma Talepleri, Yeniden Bölüşüm Talepleri, Müzakereci Demokrasi, Çok Boyutlu Adalet, Kamusal Alan.