Tip 2 diyabetli bireylerde tıbbi beslenme tedavisinin glisemik kontrol, inflamatuar sitokinler ve bağırsak bariyer fonksiyonu üzerine etkisi

Bu araştırma Tip 2 diyabetli bireylerde tıbbi beslenme tedavisinin (TBT) glisemik kontrol, inflamatuar sitokinler ve bağırsak bariyer fonksiyonunu üzerine etkisini değerlendirmek amacıyla yapılmıştır. Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Endokrinoloji Anabilim Dalı Diyabet birimine başvuran 20-64,9 yaş arası 40 Tip 2 diyabetli birey dahil edilmiştir. Bireyler TBT (n=21) ve kontrol (n=19) grubu olarak 2 gruba ayrılmıştır. Tüm bireylerin 3 günlük besin tüketim kayıtları ve antropometrik ölçümleri, diyabet yaşam kalitesi anketi (DQOL), diyabet öz bakım aktiviteleri anketi (SDSCA), glisemik kontrol parametreleri, kan lipitleri, inflamatuar sitokinler ve bağırsak bariyer fonksiyonu belirteci düzeyleri çalışmanın başında ve 12. hafta sonunda alınmış ve kaydedilmiştir. TBT grubuna 12 hafta süre ile tıbbi beslenme tedavisi verilmiş bireyler ile 2 haftada bir glisemik kontrol, antropometrik ölçümler ve hastanın ihtiyacına göre yeniden TBT düzenlenmesi için görüşülmüştür. Kontrol grubu ise sevk kâğıdı yazılarak hastanenin beslenme ve diyet birimine yönlendirilmiştir. Çalışma sonunda TBT grubundaki bireylerin vücut ağırlığı başlangıca göre anlamlı derecede azalmıştır (p<0,05). Tıbbi beslenme tedavisi alan bireylerin kontrol grubuna kıyasla APG (Δ:-56,5±33,9 mg/dL, p=0,001) HbA1c (Δ:-%1,54±0,5, p<0,001), total kolesterol (Δ:-35,0 (39,5) mg/dL, p=0,001), LDL kolesterol (Δ:-28,2±23,2 mg/dL, p=0,012) ve trigliserit (Δ:-66,7 (72,5) mg/dL, p<0,001) düzeylerinde anlamlı bir azalma olmuştur. TBT grubundaki bireylerin kontrol grubuna kıyasla TNF-α (Δ:-9,6(6,4) ng/L, p<0,001), IL-6 (Δ:-4,4(10,6) ng/L, p<0,001), CRP (Δ:-1,1(2,1) ng/L, p<0,001) ve ZO-1 (Δ:-0,8(1,4) ng/L, p<0,001) düzeyler anlamlı olarak azalmıştır. APG düzeyindeki değişim ile TNF-α (r=0,654, p<0,001), IL-6 (r=0,578, p<0,001), CRP (r=0,406, p=0,009) ve ZO-1 düzeyi (r=0,390, p=0,013) değişimi pozitif korelasyon göstermiştir. HbA1c düzeyindeki değişim ile TNF-α (r=0,833, p<0,001), IL-6 (r=0,773, p<0,001), CRP (r=0,315, p=0,014) ve ZO-1 düzeyi (r=0,645, p<0,001) değişimi pozitif korelasyon göstermiştir. Tıbbi beslenme tedavisi sonrası TBT grubundaki bireylerin DQOL (Δ:72,9±10,6, p<0,001) ve SDSCA (Δ:26,5±2,9, p<0,001) skorları anlamlı olarak yükselmiştir. ZO-1 düzeyindeki 1 birimlik azalma APG değerinde 2,938 (CI:1,134-4,742, p=0,002) birim, HbA1c düzeyinde 0,063 (CI:0,003-0,122, p=0,041) birim ve TNF-α düzeyinde 1,673 (CI:0,455-2,892, p=0,002) birimlik bir azalmaya yol açmıştır. Sonuç olarak; Tip 2 diyabetli bireylerde sıkı takipli tıbbi beslenme tedavisinin glisemik kontrol ve kardiyovasküler risk faktörlerini, inflamasyonu ve bağırsak geçirgenliğini iyileştirdiği gösterilmiştir.