Ücretli emek sermaye ilişkisinde emek gücünün niteliği

Emek, insanın ihtiyaçlarını karşılamak üzere doğayla arasında kurduğu en temel ilişki biçimidir. Bu ilişki, insanın emek gücünü ve emek araçlarını etkin bir biçimde kullanarak doğayı dönüştürdüğü bir süreç biçiminde gerçekleşir. Kapitalist üretim biçiminde, emek sürecinin bu unsurları, yani emek araçları ve emek gücü, birbirinden ayrıştırılmıştır. Kapitalist üretim biçiminin özü ücretli emek ile sermaye arasındaki ilişki ve bu ilişkinin temeli de üretim araçlarının sahipliğinin yalnızca belirli kişilerin elinde bulunmasıdır. Bu sebeple üretim ve geçim araçlarından yoksun olan emekçi; emek gücünü satmak zorunda kalmış ve emek gücü bir meta biçimine dönüşmüştür. Aynı emek gücü, üretimde kullanmak üzere bu metayı satın alan kapitalist açısından ise, elinde bulundurduğu üretim araçları gibi bir üretim faktörüne indirgenmiştir. Sermaye açısından emek gücünün özgünlüğü diğer üretim faktörlerinden farklı olarak artı değer yaratabilmesidir. Dolayısıyla ücretli emek sermaye ilişkisinde emek gücünün niteliği artı değer yaratma kapasitesine sahip olmasıdır. Bu emek gücü aynı zamanda kendisini sermaye karşısında ücretli emekçi konumuna getiren koşulları da sürekli bir biçimde yeniden üretmektedir. Çalışmamız konusu, bu sürecin tarihsel bağlamda nasıl bir değişim gösterdiğini incelemektir. Yaptığımız çalışma sonucunda, çağdaş kapitalizmde bu koşulların iyileşmediği aksine derinleştiği tespit edilmiştir.