Ulusun estetik temsili

Milliyetçilik ve ulus devlet 1789 sonrası krizli bir dönemin ürünü olarak modern bir anlayıştır. Daha önce kendilerini yerel düzlemde ya da imparatorluklara bağlı etnisite, kabile ve aile olarak tanımlayan insanlar 18. Yüzyıldan sonra ama özellikle 19. Yüzyılın 20. Yüzyıla devreden coğrafyasında kendilerini ortak bir "biz" şeklinde hayal etmeye başlayacaklardır. Milliyetçilik projeleri ve ulus devlet öncelikle bir inşa ve gelenek icadı süreciyle beraber yürür. Ortak bir dil, tarih yazımı, alfabe ve eğitim müfredatı gibi devletin bürokratik kurumları ve aydınları kuşatan bir seferberliği gerektirir. Gerek "hayali bir cemaat" olsun, gerek "icat edilmiş bir gelenek" olsun her milliyetçilik projesi kendisi de modern bir kavram olan ideoloji çerçevesinde birçok unsuru, türdeşleştirip eklemlemek durumundadır. Ortak bir "biz" anlayışı ise duygusal ve romantik bir boyut taşımak zorundadır. Kendini duygusal özdeşleşmeler çerçevesinde estetize edemeyen bir milliyetçilik projesi başarılı olamaz. Bu anlamda bütün milliyetçilikler şiirden, edebiyata, resim ve mimariden heykele ya da günümüz formlarına kendini estetik olarak ortaya koymak durumundadırlar. Estetik yani duygulanımsal olmayan bir "biz" duygusu kitleleri seferber etmede başarısızdır. Bu çalışma milliyetçiliğin modern evrimi içinde sanat ve estetikle nasıl ilişkilendiğini romantizm, Yunan ve Türk Milliyetçiliği gibi yurttaşlık temelli örneklerle ve de Alman faşizmi gibi uç biçimlerle kurduğu ilişkilerin bir dökümünü vermeye çalışıyor. ANAHTAR KELİMELER: Milliyetçilik, İdeoloji, Modernizm, Romantizm, Sanat, Estetik, İmge, Sembol, Edebiyat, Romantizm, Mitoloji, Türk Sanatı, Heykel, Resim, Yunanistan, Faşizm, Almanya