Yabancı dil olarak ve ikinci dil olarak Türkçe öğretiminin ihtiyaç analizi: Hindistan örneği

Yabancı dil olarak ve ikinci dil olarak Türkçe öğretiminin her geçen gün önem kazandığı ortadadır. Yabancı dilin önemi ve yabancı dilin nasıl öğretileceğinden ziyade yabancı dili öğrenenlerin dili hangi ihtiyaçlar için öğrendiği her şeyden daha çok önem arz etmektedir. Çünkü öğrencinin ihtiyaçlarını bilmeden kullanılan yöntem, teknik, yaklaşım ve strateji ile dili öğretmek için ne kadar gayret gösterilerse gösterilsin öğretici temel amacına ulaşamayabilir. Türkçe öğrenen bireyler ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla dili öğrenmeyi hedeflerken akademik Türkçe öğretilmeye çalışıldığı zaman öğrenci ve öğreticinin sarf ettiği emeğin karşılığı alınamayabilir. En önemlisi bu gibi durumlar zaman kaybına yol açabilir. Yabancı dil öğreniminde öğrenciyi motive eden farklı etkenler vardır. İnsan yabancı dil ile çok kültürlü bir iletişim ortamına girebilir ve daha da sosyalleşme imkanı bulabilir. Bu yabancı dil hangisi olursa olsun durumlar değişiklik göstermemektedir. Türkçe sadece Türk dilleri coğrafyasında prestij sahibi değil, geniş bir coğrafyada ilgi duyulan ve yabancı dil olarak tercih edilen bir dildir. Aynı şekilde Hindistan'da da Türkçe öğrenimi ile beraber Türk kültürü ve bunun yanı sıra Türk edebiyatı öğretilmektedir. Türkçeye karşı bu istekler Hindistan sınırları içinde öğrenim görmekle kalmayıp Türkçe öğrenmek için Türklerle iç içe yaşama yoluyla da pekiştirilmiştir. Bu araştırmanın amacı, Türkiye ve Hindistan'da Türkçe öğrenen Hindistanlı öğrencilerin Türkçe öğrenme ihtiyaçlarının belirlenmesi üzerine kuruludur. Bu süreçte aynı zamanda bu ihtiyaçların yaşa, cinsiyete, eğitim seviyelerine göre farklılık gösterip göstermediği de belirlenmeye çalışılacaktır. Örneğin Yurt Dışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı (YTB), Diyanet Vakfı ve özel üniversite gibi kurumlar bazı öğrencilere burs imkanı sağlamaktadır ve bu burs imkanı çerçevesinde Türkçe öğrenmeyi düşünmeyen öğrencilerin Türkçe eğitimi almak için talep gösterdiği bilinmektedir. Araştırmanın verileri, Iwai ve diğerlerinin (1998) Japanese Language Needs Analysis isimli çalışmalarında kullandıkları ölçeğin Türkçesi kullanılmıştır. Söz konusu ölçeğin Türkçeye aktarımı Çangal (2013) tarafından geçerliliği ve güvenirlirliği yapılarak gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın çalışma grubu Türkiye'de Türkçe öğrenen Hindistanlı öğrencilerden oluşmaktadır. Verilerin analizinde yüzde ve aritmetik ortalama kullanılmıştır. Elde edilen veriler Türkiye ve Hindistan'da Türkçe öğrenen öğrenicilerin/öğrencilerin dil öğrenme ihtiyaçları sırasıyla sınıf içi iletişim kurma, bireysel ilgi ve ihtiyaçlar, eğitim ve iş imkânı ile ticaret yapma olmak üzere dört alt boyutta incelenmiştir.