Theses supervised by Prof. Dr. Mustafa Sürmen
10 theses · Aydın Adnan Menderes University
Aydın koşullarında farklı ekim ve hasat zamanlarının yem bezelyesi (Pisum sativum L.)'nin ot verim ve kalitesi üzerine etkileri
Amaç: Bu araştırmada farklı ekim ve hasat zamanlarının yem bezelyesinin ot verimi ve kalitesi üzerine etkilerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Materyal ve Yöntem: Deneme; 2019-2020 yıllarında, Aydın Adnan Menderes Üniversitesi Ziraat Fakültesi'nde tesadüf bloklarında faktöriyel deneme desenine göre 3 tekerrürlü olarak yürütülmüştür. Çalışmada, yem bezelyesi (Pisum sativum subsp. arvense L.) Asch.'nin, Ulubatlı çeşidi deneme materyali olarak kullanılmıştır. Araştırmada 4 farklı ekim zamanı (16 Ekim- 30 Ekim- 18 Kasım- 3 Aralık) ve üç farklı hasat zamanı (%25 - %50 - %100 çiçeklenme dönemi) uygulanmıştır. Bulgular: Araştırmada bitki boyu, gövde çapı, yeşil ot verimi, kuru madde oranı ve verimi, asit deterjan lif (ADF), asit deterjan lignin (ADL), nötr deterjan lif (NDF), ham protein oranı (HPO), ham protein verimi (HPV), sindirilebilir kuru madde (SKM), nispi yem değeri (NYD) gibi özellikler incelenmiş olup sonuçlar istatistiki olarak önemli bulunmuştur. Çalışma sonucunda; en yüksek yeşil ot ve kuru ot verimi 18 Kasım'da ekilen ve %100 çiçeklenme döneminde biçilen parsellerden sırasıyla (3452,8 kg/da, 1449,2 kg/da), en düşük ADF ve NDF değeri %25 çiçeklenme döneminde biçilen parsellerden sırasıyla (%30,2 - %42,6) elde edilmiştir. Sonuç: Yem bezelyesi verim özellikleri bakımından genel olarak erken ekim ve geç biçim dönemlerinin; bitki gelişim periyodunu uzattığı için yüksek verim elde edilmesini sağlamıştır. Dolayısı ile bu dönemin üretim sezonu için daha uygun olduğu gözlenmiştir. Çalışmanın yapıldığı bölge ve benzer yörelerde verim için 18 Kasım'da ekim yapılması ve %100 çiçeklenme döneminde biçim yapılmasının önerilebileceği sonucuna varılmıştır. Anahtar Kelimeler: Ekim Zamanı, Hasat Zamanı, Yeşil Ot Verimi, Kuru Ot Verimi, ADF, NDF
Aydın koşullarında İskenderiye üçgülü (Trifolium alexandrinum L.) ile tek yıllık çim (Lolium multiflorum L.) karışım oranlarının ot verimi ve kalitesine etkisi
Amaç: Bu çalışmada İskenderiye üçgülü ile tek yıllık çim türlerinde farklı karışım oranlarının ot verimi ve kalitesi üzerine etkilerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Materyal ve Yöntem: Deneme; 2019-2020 yıllarında, Aydın Adnan Menderes Üniversitesi Ziraat Fakültesi'nde tesadüf blokları deneme desenine göre 3 tekerrürlü olarak planlanmıştır. Çalışmada, İskenderiye üçgülü türünün Derya çeşidi ve tek yıllık çim türünün ise İlkadım çeşidi deneme materyali olarak kullanılmıştır. Araştırmada 0-20-40-60-80-100 karışım oranlarında verim ve kalite özellikleri incelenmiştir. Bulgular: Araştırmada Yeşil ot verimi, kuru ot verimi, ham protein oranı (HPO), ham protein verimi (HPV), asit deterjan lignin (ADL), asit deterjan lif (ADF), nötral deterjan lif (NDF) ve nispi yem değeri (NYD) gibi özellikler incelenmiş olup sonuçlar istatistiki olarak önemli bulunmuştur. Yeşil ot veriminde en yüksek değer 3455,6 kg/da ile %40 İskenderiye üçgülü - %60 tek yıllık çim uygulamasından, HPO' da en yüksek değer %20,26 ile yalın İskenderiye üçgülü uygulamasından, NYD' de en yüksek değer 143,25 ile yalın tek yıllık çim uygulamasından, ADF' de en düşük değer %30,00 ile yalın İskenderiye üçgülü uygulamasından, NDF' de en düşük değer ise %42,54 ile yalın İskenderiye üçgülü uygulamasından elde edilmiştir. Sonuç: İskenderiye üçgülü ile tek yıllık çim karışım oranlarında yeşil ot verimi, nispi yem değeri gibi önemli parametrelerden elde edilen sonuçlara göre en uygun karışım oranının %40 İskenderiye üçgülü ile %60 tek yıllık çim karışımı olduğu saptanmıştır. Çalışmanın yapıldığı bölge ve benzer yöreler için verim ve kalite unsurları dikkate alındığında bu karışımının önerilebileceği sonucuna varılmıştır. Anahtar kelimeler: Tek Yıllık Çim, İskenderiye Üçgülü, Karışım Oranı, ADF, NDF
Aydın ekolojik şartlarında farklı ekim ve hasat zamanlarının yaygın fiğin (Vicia sativa L.) ot verim ve kalitesi üzerine etkileri
Amaç: Bu araştırma, Aydın ekolojik koşullarında yaygın fiğ (Vicia sativa L.)' in 4 farklı ekim zamanı (16 Ekim, 30 Ekim, 15 Kasım, 3 Aralık) ve 3 farklı hasat zamanından (11 Mart, 23 Mart, 3 Nisan) elde edilen kaba yemin verimi ve bazı kalite özelliklerini belirlemek amacıyla 2019-2020 yılları vejetasyon döneminde yürütülmüştür. Materyal ve Yöntem: Bu araştırma, 2019-2020 yılları arasında Aydın Adnan Menderes Üniversitesi Ziraat Fakültesi Araştırma ve Uygulama Çiftliği arazisinde yer alan araştırma parsellerinde yürütülmüştür. Araştırma materyali yaygın fiğ (Vicia sativa L.)' in Albayrak çeşidi Karadeniz Tarımsal Araştırma Enstitüsü'nden temin edilmiştir. Deneme "tesadüf bloklarında faktöriyel" deneme desenine göre 3 tekrarlamalı olarak 2019 yılında kurulmuştur. Her bir parselin boyu 5 m, genişliği ise 1.2 m, 20 cm aralıklı 6 sıradan oluşmuştur. Araştırmada 4 farklı ekim zamanı ve 3 farklı hasat zamanı uygulanmıştır. Ekim zamanı uygulamaları 16 Ekim 2019, 30 Ekim 2019, 18 Kasım 2019, 3 Aralık 2019 tarihlerinde yapılmıştır. Hasat zamanları olarak; ilk hasat zamanı %10 çiçeklenme döneminde 11 Mart 2020 tarihinde, ikinci hasat zamanı %50 çiçeklenme döneminde 23 Mart 2020 tarihinde, üçüncü hasat zamanı ise %100 çiçeklenme döneminde 3 Nisan 2020 tarihinde yapılmıştır. Her bir hasat döneminde, her parselde tesadüfen seçilen 2' şer adet 1 m2'lik alan kuadrat yardımıyla biçilerek hasat işlemi gerçekleştirilmiştir. Bulgular: Araştırmada, bitki boyu (cm), gövde çapı (mm), yaş ve kuru ot verimleri (kg/da), ham protein oranı (HPO) (%), asitte çözünemeyen lif (ADF) (%), nötrde çözünemeyen lif (NDF) (%), asitte çözünemeyen lignin (ADL) (%), ham protein verimi (HPV) (kg/da), sindirilebilir kuru madde oranı (SKM) (%), kuru madde tüketimi (KMT) (%), nispi yem değeri (NYD) gibi özellikler incelenmiştir. Araştırma sonucunda; en yüksek bitki boyu 139.3 cm ile 3. biçim zamanı olan 3 Nisan tarihinden, en yüksek yeşil ot verimi 5202 kg/da ile 3. biçim zamanı olan 3 Nisan tarihinden, en yüksek ham protein oranı %25,8 ile 1. biçim zamanı olan 11 Mart tarihinden, en yüksek ADF oranı %39.9 ile 3. biçim zamanı olan 3 Nisan tarihinden, en yüksek NDF oranı %50.7 ile 3. biçim zamanı olan 3 Nisan tarihinden, en yüksek SKM oranı %65.4 ile 1 biçim zamanı olan 11 Mart tarihinden, en yüksek NYD ise 158.1 ile 1. biçim zamanı olan 11 Mart tarihinde yapılan hasattan elde edilmiştir. Sonuç: Araştırmadan elde edilen sonuçlara göre yaygın fiğ (Vicia sativa L.)' in Aydın ve benzeri ekolojilerde ara ürün olarak ekimi düşünüldüğünde yazlık ana ürün ekimini engellemeyecek şekilde en erken dönemde 16 Ekim, 30 Ekim tarihlerinde ekiminin yapılması, hasadın yine yazlık ana ürün ekimini engellemeyecek şekilde 23 Mart, 03 Nisan tarihlerinde yapılması gerektiği sonucuna varılmıştır. Anahtar kelimeler: Yaygın fiğ, kuru ot verimi, ham protein, ekim zamanı, hasat zamanı
Bazı iskenderiye üçgülü (Trifolium alexandrinum L.) çeşitlerinde farklı biçim zamanlarının verim ve kaliteye etkisi
Amaç: bu çalışmada İskenderiye üçgülü yetiştiriciliğinde biçim zamanının verim ve kaliteye etkisini belirlemek amaçlanmıştır. Materyal ve Yöntem: deneme; Ege Tarımsal Araştırma Enstitüsü'nde 2020-2021 üretim sezonunda tesadüf blokları deneme desenine göre 4 tekerrürlü olarak kurulmuştur. Denemede Derya ve Efsane çeşitleri kullanılmıştır. Biçim zamanları bitki boyu 30 cm olduğunda, tomurcuklanma başlangıcı, çiçeklenme başlangıcı ve %100 (tam) çiçeklenme zamanıdır. Bulgular: araştırmada, yeşil ot verimi 3424,87 – 6606,67 kg/da arasında değişmiştir. En yüksek yeşil ot verimi tomurcuklanma başlangıcında, en düşük yeşil ot verimi 30 cm'deki biçimlerden elde edilmiştir. Kuru madde verimi 368,41 – 1225,38 kg/da arasında değişmiştir. En yüksek kuru madde verimi tam çiçeklenme döneminde, en düşük kuru madde verimi 30 cm'deki biçimlerden elde edilmiştir. Efsane çeşidi en yüksek yeşil ot verimi ve kuru madde verimine sahip olmuştur. Kalite açısından ham protein oranı %16,76 – 28,03 olup en yüksek ham protein oranı 30 cm'deki biçimlerden, en düşük ham protein oranı tam çiçeklenme döneminde elde edilmiştir. Derya çeşidi en yüksek ham protein oranına sahip olmuştur. ADF oranı %20,36 – 32,03 ve NDF oranı %29,66 – 40,15 arasında değişmiştir. En düşük değerler 30 cm'deki biçimlerden, en yüksek değerler tam çiçeklenme döneminde elde edilmiştir. Sonuç: elde edilen bulgular ışığında her iki çeşidinde kaliteli kaba yem üretiminde kullanılabileceği sonucuna varılmıştır. Derya çeşidi daha erkenci ve tek biçimli, Efsane çeşidi geçci ve çok biçimlidir. Çeşitler mısır – mısır kültüründe kışlık ara ürün olarak ekilebilir. Çok biçimli olan Efsane çeşidi hayvancılık işletmelerinde kaliteli kaba yem üretimi açısından daha geniş kullanım alanına sahiptir. Çeşitlerin nispi yem değeri ve yüksek kuru madde verimi bakımından tam çiçeklenme döneminde biçilmesi daha uygundur. Anahtar Kelimeler: İskenderiye üçgülü, kuru madde verimi, ADF, NDF, biçim zamanı
Manisa Ovasında bazı yem bezelyesi (Pisum sativum L.) çeşitlerinin adaptasyon, verim ve kalite özelliklerinin belirlenmesi
Amaç: Bu çalışma, Manisa Ovası koşullarında bazı yem bezelyesi çeşitlerinin verim ve kalitesini belirlemek amacıyla yapılmıştır. Meteryal ve Yöntem: Manisa ili Beydere Tohum Sertifikasyon Test Müdürlüğü arazisinde 2021 yılında, tesadüf blokları deneme desenine göre 3 tekerrürlü olarak kurulmuştur. Çalışmada 8 farklı yem bezelyesi çeşidi (Ürünlü, Nany, Uysal, Kurtbey, Taşkent, Töre, Özkaynak, Kristal) materyal olarak kullanılmıştır. Araştırmada çeşitlerin %50 çiçeklenme gün sayısı, bitki boyu(cm), gövde çapı(mm), Yaprak sap oranı, yeşil ot verimi (kg/da), kuru ot verimi (kg/da), Ham protein oranı(%), Nispi yem değeri(%), kuru madde tüketimi (%), ham protein oranı (%), ADF (%), NDF (%), SKMO(%) değerleri ölçülmüştür. Bulgular: Çalışmada çeşitlerin %50 çiçeklenme gün sayısı 129,3 ile 147,6 gün arasında değişmiştir. En yüksek bitki boyu; Özkaynak çeşidinde (115,3 cm), en düşük ise Kristal çeşidinde (76,6 cm) ölçülmüştür. Gövde çapı 4,5 ile 6,6 mm arasında olmuştur. Yaprak/sap oranı 0,39-0,88 arasında değişmiş, en az 0,39 ile Kurtbey çeşidinde en fazla 0,88 ile Töre çeşidinde tespit edilmiştir. Yeşil ot verimi 2.528,3-4.133 kg/da arasında değişmiş, en yüksek yeşil ot verimi Özkaynak(4.133,7 kg/da), en düşük yeşil ot verimi ise Kristal(2.528,3kg/da) çeşidinden elde edilmiştir. Kuru ot verimi 720,40 – 1.090,10 kg/da arasında değişmiş en düşük verime Kurtbey çeşidi, en yüksek verime Özkaynak çeşidi sahip olmuştur. Kalite özellikleri bakımından kuru madde tüketimi %2,66 - %3,26, ham protein oranı %14,83 - %23,80, NYD oranı %130,7 – %163,7 arasında değiştiği gözlemlenmiştir. ADF oranı en az %29,6 Kurtbey çeşidinde, en fazla %32,86 Uysal çeşidinde bulunurken, NDF oranı en az %36,7 Taşkent çeşidinde en fazla %45,06 Uysal çeşidinde, SKMO oranı en az %63,30 Uysal çeşidinde, en fazla %65,83 ile Kurtbey çeşidinde ölçülmüştür. Sonuç: Bu çalışma sonucunda verim yönünden Özkaynak ve Töre çeşitleri ön plana çıkmış, kalite kriterleri yönünden ise Taşkent, Kurtbey ve Kristal çeşitleri ön plana çıkmıştır. Anahtar kelimeler: Yem Bezelyesi, ADF, NYD, Yeşil Ot Verimi, Kuru Ot Verimi
Bazı bitki büyüme düzenleyicilerinin yem bezelyesi (Pisum arvense)'nde verim ve kalite üzerine etkileri
Amaç: Bu çalışmayla, dışarıdan uygulanabilen bazı bitki düzenleyicilerinin kaliteli kaba yem üretiminde önemli bir yem bitkisi olan yem bezelyesinin verim ve kalite özellikleri üzerindeki etkilerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Materyal ve Yöntem: Araştırma 2022-2023 üretim sezonunda, Aydın Adnan Menderes Üniversitesi Ziraat Fakültesi deneme arazisinde, 2 yem bezelyesi çeşidi ve 4 farklı bitki büyüme düzenleyicisi kullanılmış ve tesadüf bloklarında faktöriyel düzenlemeye göre 3 tekerrürlü olarak olarak yürütülmüştür. Araştırmada materyal olarak kullanılan yem bezelyesi (Taşkent ve Kirazlı) çeşitleri kasım ayında deneme mibzeri ile ekilmiştir. Aralık ve şubat aylarında ara çapaları yapılmış, mart ayında erken çiçeklenme döneminde gibberellik asit (GA₃), salisilik asit (SA), indol bütirik asit (IBA) ve sitokinin uygulamaları yapılmıştır. Hasat, tam çiçeklenme döneminde yapılmıştır. Bulgular: Elde edilen sonuçlara göre bitki boyunun 95,47-171,61 cm, gövde çapının 2,79- 4,05 mm, yeşil ot veriminin 1361,1- 3122,2 kg/da, kuru ot veriminin 309,02-822,73 kg/da, ham protein oranının % 18,97-24,89, ham protein veriminin 77,25-165,26 kg/da, ADF oranının % 27,74-31,96, NDF oranının % 43,05-46,93 ve NYD oranının da % 126,94-145,72 arasında değiştiği bulunmuştur. Sonuç: Denemenin sonuçları incelendiğinde, verim özelliklerinden; bitki boyunun uzun olması istendiğinde, Kirazlı çeşidine Sitokinin uygulaması, gövde çapının büyük olması istendiğinde, Kirazlı çeşidine IBA uygulaması, yeşil ot veriminin yüksek olması istendiğinde, Taşkent çeşidinin Sitokinin uygulaması, kuru ot veriminin yüksek olması istendiğinde, Taşkent çeşidinin GA₃ uygulaması başarılı sonuçlar vermiştir. Kalite özelliklerinden; ham protein oranının yüksek olması için, Kirazlı çeşidinde IBA uygulaması, ham protein veriminin yüksek olması için, Taşkent çeşidinde GA₃ uygulaması, Kirazlı çeşidinde IBA uygulaması, ADF oranının düşük olması için, Kirazlı çeşidinde IBA uygulaması, NDF oranının düşük olması için, Kirazlı çeşidinde IBA uygulaması, NYD'nin yüksek olması için, Kirazlı çeşidinde IBA uygulamasından başarılı sonuçlar elde edilmiştir. Anahtar Kelimeler: Yem bezelyesi, ham protein oranı, ADF, BBD, GA₃.
Aydın koşullarında yem bezelyesi (Pisum arvense L.) ile tahılların karışım oranlarının verim ve kalite üzerine etkileri
Amaç: Bu araştırma, yem bezelyesinin arpa, yulaf ve tritikale ile ikili karışım oranlarının ot verimi ve kalitesine etkilerini tespit etmek amacıyla yürütülmüştür. Materyal ve Yöntem: Aydın Adnan Menderes Ziraat Fakültesi deneme arazisinde, 2021-2022 vejetasyon döneminde 3 tekerrürlü olarak yürütülen çalışmada tesadüf blokları deneme deseni kullanılmıştır. Araştırma materyali olarak yem bezelyesi (Pisum arvense L.)'nin Taşkent çeşidi, arpa (Hordeum vulgare L.)'nın İmbat çeşidi, yulaf (Avena sativa L.)'ın Avar çeşidi, tritikale (xTriticosecale Wittmack)'nin Ege Yıldızı çeşidi kullanılmıştır. Araştırmada bitkiler yem bezelyesi : buğdaygiller %40:%60, %50:%50, %60:%40 oranında karışık ve her bir bitkinin saf ekimi uygulanmıştır. Araştırmada bitki boyu, gövde çapı, yeşil ot verimi, kuru ot verimi, ham protein oranı, ham protein verimi, ADF, NDF ve nispi yem değeri parametreleri incelenmiştir. Bulgular: Çalışma sonucunda; en yüksek yeşil ot verimi dekara 4977,8 kg %60 yem bezelyesi + %40 yulaf karışımından, en yüksek kuru ot verimi dekara 1725,6 kg %100 arpa uygulamasından elde edilmiştir. En düşük ADF ve NDF oranı sırasıyla %60 bezelye + %40 arpa ve %50 bezelye + %50 tritikale karışımlarından elde edilmiştir. En yüksek ham protein oranı %50 yem bezelyesi + %50 arpa karışımında %14,67 olarak tespit edilmiştir. Sonuç: Yem bezelyesinin buğdaygillerle karışım halinde yetiştirilmesinin yalın ekimlere göre verim ve kalite açısından daha uygun olduğu sonucuna varılmıştır. İncelenen parametreler içerisinde en uygun karışım oranının %60 yem bezelyesi + %40 yulaf veya %50 yem bezelyesi + %50 tritikale olduğu saptanmıştır. Çalışmanın yapıldığı aynı veya benzer ekolojik koşullar için verim ve kalite özellikleri göz önüne alındığında bu karışımın tavsiye edilebileceği sonucuna varılmıştır. Anahtar kelime: Yem Bezelyesi, Arpa, Yulaf, Tritikale, Karışım Oranı
Doğal merada biçim sıklığının botanik kompozisyon, ot verimi ve kalite özellikleri üzerine etkilerinin belirlenmesi
Amaç: Bu araştırma doğal merada biçim sıklığının botanik kompozisyon, ot verimi ve kalite özellikleri üzerine etkilerinin belirlenmesi amacıyla yapılmıştır. Materyal ve Yöntem: Deneme 2022 yılında ilkbahar mevsiminde Aydın ilinde korunan doğal merada yürütülmüştür. Araştırma tesadüf blokları deneme desenine göre 3 tekrarlamalı olacak şekilde tesis kurulmuş ve sırasıyla her hafta biçme, iki haftada bir biçme, üç haftada bir biçme, dört haftada bir biçme ve kontrol biçimi sıklığı şeklinde olacak şekilde uygulanmıştır. Denemede yeşil ot verimi kg/da, kuru ot verimi (kg/da), familya bazında ağırlığa göre botanik kompozisyon oranı (%), ham protein oranı (%), ham protein verimi (kg/da), asit deterjanda çözünmeyen lif (ADF) oranı (%) ve nötral deterjanda çözünmeyen lif (NDF) oranı (%) incelenmiştir. Bulgular: Farklı biçim zamanlarında meradan elde edilen otun; yeşil ot verimi, en yüksek yeşil ot verimi 901,30 kg/da ile her hafta ve 827,33 kg/da ile iki hafta biçim sıklığında, en düşük yeşil ot verimi 590,10 kg/da ile kontrol biçiminde tespit edilmiştir. En yüksek kuru ot verimi 273,61 kg/da ile her hafta biçim sıklığında, en düşük kuru ot verimi 137,43 kg/da ile kontrol biçiminde tespit edilmiştir. Familya bazında ağırlıklara göre botanik kompozisyonda buğdaygil, baklagil ve diğer familya oranları sırayla; buğdaygil oranları biçim sıklığına göre değişmiş, en yüksek buğdaygil oranı %22,28 ile kontrol biçiminde, en düşük buğdaygil oranı ise %5,53 ile iki hafta biçiminde, baklagil oranları da biçim sıklığına göre değişmiş, en yüksek baklagil oranı %24,04 ile iki hafta biçiminde, en düşük baklagil oranı ise %11,13 ile kontrol biçiminde tespit edilmiştir. Diğer familya oranlarında biçim sıklığına göre birbirine yakın değerler elde edilmiş olup, diğer familya oranları sırasıyla %74,22 ile her hafta biçiminde %71,03 ile üç hafta biçiminde %70,43 ile iki hafta biçiminde %68,92 ile dört hafta biçiminde %66,59 ile kontrol biçiminde tespit edilmiştir. Denemeden alınan ot örneklerinin ham protein oranı ortalamaları biçim sıklığına göre değişmiş, en yüksek ham protein oranı %20,66 ile dört hafta biçiminde, en düşük ham protein oranı ise %13,90 ile kontrol biçiminde tespit edilmiştir. Ham protein verimleri biçim sıklığına göre değişmiş, en yüksek ham protein verimi 51,84 kg/da ile her hafta biçim sıklığında, en düşük ham protein verimi ise 18,03 kg/da ile kontrol biçiminde tespit edilmiştir. Ot örneklerinin ADF oranı ortalamaları biçim sıklığına göre değişmiş, en yüksek ADF oranı %36,39 ile kontrol biçiminde, en düşük ADF oranı ise %30,03 ile dört hafta biçiminde tespit edilmiştir. NDF oranı ortalamaları biçim sıklığına göre değişmiş, en yüksek NDF oranı %50,14 ile kontrol biçiminde, en düşük NDF oranı ise %37,57 ile iki hafta biçiminde tespit edilmiştir. Sonuç: Araştırma sonuçları bir bütün olarak değerlendirildiğinde Aydın ekolojisinde yer alan doğal merada genel olarak her hafta yapılan biçimde daha yüksek kuru ot verimi elde edilmiştir. Alternatif olarak iki haftada bir biçiminde de iyi sonuçlar elde edildiği söylenebilir. Botanik kompozisyondaki baklagillerin oranı ile ilgili verilerde bu öneriyi destekler niteliktedir. Anahtar kelimeler: Mera, Kuru Ot verimi, Ham protein oranı, ADF, NDF
Aydın koşullarında farklı ekim zamanlarının yonca (Medicago sativa L.)'nın ot verim ve kalitesi üzerine etkileri
Amaç: Bu araştırma, farklı ekim zamanlarının yoncanın ot verim ve kalitesi üzerine etkilerini tespit etmek amacıyla yürütülmüştür. Materyal ve Yöntem: Deneme; 2022-2023 yıllarında Aydın Adnan Menderes Üniversitesi Ziraat Fakültesi'nde tesadüf bloklarında bölünmüş parseller deneme desenine göre 3 tekerrürlü olarak yürütülmüştür. Araştırmada Nimet ve Albatur yonca çeşitleri kullanılmıştır. Çalışmada, 7 farklı ekim zamanı ( 22 Ağustos, 6 Eylül, 21 Eylül, 6 Ekim, 21 Ekim, 5 Kasım, 20 Kasım ) uygulanmıştır. Araştırmada bitki boyu, ana sap kalınlığı, yeşil ot verimi, kuru ot verimi, ham protein oranı, ham protein verimi, ADF ve NDF oranı, nispi yem değeri ve sindirilebilir kuru madde oranı incelenmiştir. Bulgular: Araştırmada, yeşil ot veriminin 8151,0-10047,6 kg/da, kuru ot veriminin ise 1946,6-2396,1 kg/da arasında değiştiği bulunmuştur. En yüksek yeşil ve kuru ot verimi 6 Ekim tarihinde ekimi yapılan Albatur çeşidinden, en düşük yeşil ve kuru ot verimi ise 20 Kasım tarihinde ekimi yapılan Nimet çeşidinden elde edilmiştir. Araştırmadan elde edilen sonuçlara göre, bitki boyu 69,28-82,22 cm, ana sap kalınlığı 2,26-3,27 mm, ham protein oranı %22,50-23,75, ham protein verimi 454,24-559,65 kg/da, ADF oranı %28,16-29,69, NDF oranı %39,51-40,85, NYD 147,95-161,57 ve sindirilebilir kuru madde oranı %65,51-67,30 arasında değişmiştir. Sonuç: Aydın koşullarında yapılan bu araştırmadan elde edilen sonuçlar değerlendirildiğinde, araştırmada incelenen her iki yonca çeşidinde de 6 Ekim ve 21 Ekim tarihlerinde yapılan ekimlerden daha yüksek yeşil ve kuru ot verimi elde edilmiştir. Aydın ve benzeri koşullarda, araştırmada kullanılan Nimet ve Albatur çeşitlerinin verim ve kalite özellikleri açısından yetiştirilmesinin uygun olduğu ve yonca yetiştiriciliği için en uygun ekim zamanının 6-21 Ekim tarihi olduğu sonucuna varılmıştır. Anahtar kelime: Yonca, Kuru Ot Verimi, Ekim Zamanı, Ham Protein Oranı, Aydın
Bermuda çimi (Cynodon dactylon L.) türünde toplam sıcaklığa göre biçim sıklığının belirlenmesi
Amaç: Bu araştırma, Aydın ili ekolojik koşullarında, 2021-2022 yılları arasında, 5 farklı sıcaklık değerinde (50 °C, 100 °C, 150 °C, 200 °C, 250 °C) Bermuda çimi (Cynodon dactylon L.) bitkisinin toplam sıcaklık isteğinin karşılanmasına bağlı olarak bitki fenolojisinde meydana gelen değişikliklerin gözlemlenmesi ve uygun biçim sıklığının belirlenmesi amacıyla yürütülmüştür. Materyal ve Yöntem: Tesadüf blokları deneme desenine göre kurulan bu çalışmada, Bermuda çimi (Cynodon dactylon L.) materyal olarak kullanılmıştır. Ekim işlemi 26 Mayıs 2021 tarihinde gerçekleştirilmiştir. Deneme süresince; yaprak rengi (1-9), kardeş sayısı (1-5), genel görünüm (1-9), yabancı ot oranı (1-5), seyrekleşme derecesi (1-9), kaplama oranı (%), yaprak dokusu (1-9) olmak üzere çim bitkilerinin kalite ölçütlerin belirlendiği özellikler incelenmiştir. Bulgular: yaprak rengi, kardeş sayısı, genel görünüm, yabancı ot oranı, seyrekleşme derecesi, kaplama oranı üzerine mevsim, Büyüme Derece-Gün (BDG) sıcaklıkları ve mevsim x BDG sıcaklıkları interaksiyonunun etkisi istatistiki olarak önemli bulunmuştur. yaprak dokusu için BDG sıcaklıkları istatistiksel olarak önemli bulunmuştur. Sonuç: Araştırma sonuçları bir bütün olarak dikkate alındığında Aydın ekolojisi için genel olarak 50 °C BDG'de daha yüksek çim kalitesi elde edilebilecek sonuçlar elde edilmiştir. Alternatif olarak 100 °C BDG'de de iyi sonuçlar elde edildiği söylenebilir.Anahtar Kelimeler: Cynodon dactylon, toplam sıcaklık, yeşil alan, biçim sıklığı.