The irregular migration crisis in the mediterranean and its impact on Turkey – EU relations

Göç, göçmenlik, mültecilik ve sığınmacılık; ulusal sınırlardaki artan düzensiz geçişler sebebiyle özellikle 1990'lardan uluslararası bir konu haline gelmiştir. 1990'lar öncesinde daha çok kültürel çeşitliliğin ve ucuz işgücü nedeniyle ekonomik büyümenin bir unsuru olarak görülmekteydi. Böylelikle kaynak ve hedef ülkeler arasında iş birliği alanı oluşturmaktaydı. Ancak güvenlik kaygılarının artması ile birlikte ülkeler dünyanın problemli alanlarından gelen sığınmacı ve göçmenlerin kabulüne daha az hoşgörülü yaklaşmaya başlamışlardır. Özellikle kriz dönemlerinde, artan sayıda mülteci ve sığınmacının geçiş ve kaynak ülkelere yönelmesi ile düzensiz göç ülkelerinde gündemlerinde yer almaktadır. Ancak bir iş birliği alanından daha çok, kaynak ülkeler hedef ülkeler tarafından istikrarsızlık bölgeleri olarak görülürken, gelen göçmenler ise ulusal güvenliğe tehdit olarak algılanmaya başlamışlardır. Sonuç olarak ise geçiş ülkeleri olarak komşu ülkeleri ise istenmeyen yabancılar için bir depo haline getirilmeye çalışılmakta ve durumun insani tarafı ise görmezlikten gelinmektedir. Sonuç olarak ise göç ve sığınma sadece yerel politikalarda değil ülkeler arasında da tartışmalı bir konu haline gelmektedir. Göç özellikle Avrupa Birliği içinde üye ülkelerce sorgulanan bir alandır. Esasen, göç ve sığınma politikalarının insani çerçeveye uygun olarak şekillenmesi gerekmektedir. Ancak yaşanan son krizin de gösterdiği gibi AB ülkeleri sığınmacı ve mültecilerin kabulü konusunda pek de istekli görünmemektedir. Bu nedenle AB düzensiz göçe engel olabilmek için kaynak ve geçiş ülkeleri ile iş birliği olanağı aramaya başlamıştır. Bu bağlamda, Türkiye AB tarafından aday ülkeden ziyade düzensiz geçişler için bir geçiş ülkesi olması nedeniyle önemli bir ortak olarak görülmektedir. Fakat aday bir ülke olarak da Türkiye, göç politikalarını AB müktesebatıyla uyumlaştırmak için gerekli yasal düzenlemeleri yaparak Türk göç sistemini AB standartlarına ulaştırmaya çalışmaktadır. Türkiye ve AB arasında göç alanında iş birliği, AB'nin 1999 yılından itibaren ortak göç politikası oluşturulması yönündeki adımları ile ortaya çıkmıştır. İki ülkenin de göç konusunda belirli ilgi ve kaygılarının olması ve Türkiye'nin AB ile uzun süren bir üyelik sürecinin bulunması bu alanda iki tarafın birbirini etkilemesine neden olmuştur. Fakat AB ve Türkiye'nin karşılıklı beklentilerinin bulunması ilişkilerin gerilmesine neden olmaktadır. AB coğrafi kısıtlanmanın kaldırılmasını, geri kabul anlaşması sürecinin tamamlanmasını ve sınır güvenliğinin artırılmasını beklerken, Türkiye ise üyelik sürecinde ilerleme sağlanmasını, AB'nin vadettiği yardımların verilmesini ve en önemlisi AB ülkelerine girişte Türkiye vatandaşlarına vize serbestisinin sağlanmasını talep etmektedir. Bu talepler Türkiye ve AB taraflarınca karşılanmadığı sürece sığınma ve göç konusu iki taraf arasındaki ilişkilerde bir araç olarak yerini almaktadır. Anahtar Sözcükler Avrupa Birliği, Türkiye, Düzensiz Göç, Mülteci, Göç Politikası, Sığınmacı, Göçmen.