Ankara Yıldırım Beyazıt Üniversitesi Tıp Fakültesi 6. sınıf öğrencilerinin uzaktan eğitim süreci ile ilgili deneyim ve görüşlerinin değerlendirilmesi

Giriş ve Amaç: Son yıllarda tüm dünyayı ilgilendiren salgınlar ve pandemiler giderek artmaktadır. Bu dönemlerde sağlık, ekonomi ve eğitim alanlarında ciddi etkiler görülmektedir. Pandemi dönemlerinde öğrencilerin sağlığı tehlikeye atılmaksızın eğitimlerinin kesintisiz sürdürülebilmesi büyük önem taşımaktadır. Uzaktan eğitim modelleri bu koşullarda birçok avantaj sağlasa da tıp eğitimi gibi pratik eğitimlerin büyük rol oynadığı meslek eğitimlerinde uzaktan eğitimin de birçok zorluğu ve dezavantajı bulunmaktadır. Bu çalışmada daha verimli eğitim modelleri geliştirilebilmesi adına son sınıf tıp fakültesi öğrencilerinin, uzaktan eğitim süreci hakkındaki görüşlerinin ve yaşadıkları sorunların tespiti amaçlanmaktadır. Gereç ve Yöntem: Ankara Yıldırım Beyazıt Üniversitesi Tıp Fakültesi son sınıf öğrencileri üzerinde kesitsel tipte bir anket çalışması gerçekleştirildi. Toplamda 212 intern hekim üzerinde gerçekleştirilen çalışmada, 53 soruluk bir anket internet üzerinden katılımcılar ile paylaşıldı. Bu sorular ile öğrencilerin demografik özellikleri, uzaktan eğitim süreci ile işleyişi, bu dönemde yapılan sınavlar hakkındaki düşünceleri, tercih ettikleri uzaktan eğitim modelleri ve uzaktan eğitim sürecinin kariyerleri üzerinde bıraktığı etki hakkındaki düşünceleri araştırıldı. Bulgular: Toplamda 212 katılımcının %51,9'u aldıkları uzaktan eğitim ile mesleki yeterliliğe sahip bir hekim olabileceğine inanmadığını, %59,4'ü bu dönemde mesleğe karşı aidiyet duygusunda bir azalma olduğunu belirtti. Bu süreçte kadınların uzaktan eğitim derslerini erkek katılımcılardan daha düzenli takip ettiği görüldü (p=0,049). "Gelirim giderimden az" diyen katılımcıların diğer katılımcılara göre ders kaynaklarına erişim açısından anlamlı düzeyde daha çok sıkıntı yaşadığı gösterildi (p<0,001). Pandemi sürecini ailesi ile geçiren katılımcıların aldığı uzaktan eğitim ile mesleki yeterliliğe sahip bir hekim olacağına inançları daha fazlaydı (p<0,001). Elektronik cihazları kullanma becerisini "Çok iyi" olarak tanımlayan katılımcıların, "Orta düzey" olarak tanımlayan katılımcılara göre uzaktan eğitim hakkında daha olumlu düşüncelere sahip olduğu görüldü (p<0,001). Sonuç: Uzaktan eğitim sürecinde fırsat eşitliğinin sağlanması adına öğrencilerin elektronik cihaz kullanma becerilerinin geliştirilmesi için eğitimler düzenlenmesi, ekonomik durumlarına bağlı yaşanabilecek adaletsizliklerin önlenmesi adına öğrencilere destek fonlarının ayrılması gerektiğini düşünmekteyiz. Aynı zamanda bu dönemde öğrencilerin mesleki aidiyet ve yeterlilik duygularının geliştirilmesi adına öğrencilerin güvenlikleri sağlanacak şekilde simülasyon eğitimleri gibi pratik eğitimlerin geliştirilmesi gerektiği kanaatindeyiz. Uzaktan eğitimin öğrenciler arasında eşit ve verimli bir eğitim modeli olması adına ileri çalışmalar ve düzenlemeler yapılması gerekmektedir. Anahtar Kelimeler: uzaktan eğitim, çevrimiçi eğitim, tıp eğitimi, pandemi, aile hekimliği