Atrofik posterior maksillanın rehabilitasyonunda farklı implant planlamalarının ve farklı protez tasarımlarının stres dağılımına etkilerinin sonlu elemanlar analizi ile incelenmesi

Amaç: Bu çalışmanın amacı üç boyutlu sonlu elemanlar stres analiz yöntemini kullanarak atrofik posterior maksiller bölgede sinüs elevasyonu yapılamadığı durumlarda farklı dizaynlardaki implant yerleşimlerinde retansiyon tipi (simante/vidalı) ve splintlemenin implant yapıları ve kemikte oluşan stresler üzerine etkileri incelenerek modeller arasındaki farkın anlamlılığını değerlendirmektir. Yöntem: Bilgisayar destekli tasarım yazılımı kullanılarak, atrofik posterior maksillada üç üyeli implant destekli restorasyonlardan oluşan 10 çalışma modeli tasarlanmıştır. Oluşturulan 3 boyutlu model üzerine seçilen implant modeli entegre edilmiş ve her bir kronun palatinal tüberküllerine 100 N'luk statik oblik okluzal kuvvetler uygulanarak stres analizi yapılmıştır. Atrofik posterior maksillada 2 implant üstü distal kanatlı, 2 implant üstü mezial kanatlı, 2 veya 3 implant üstü konvansiyonel splintli ve 3 implant üstü splintli olmayan sabit protetik tasarımlar vida tutuculu ve siman tutuculu olarak modellenerek Von Misses stres, gerilme stresi ve sıkışma stres değerleri incelenmiştir. Bulgular: En yüksek Von Misses stres değerleri implantların boyun bölgesinde hesaplanmıştır. Retansiyon tipine bakılmaksızın en yüksek Von Misses stres değerleri kanat uzantısına komşu implantlarda görülmüş ve distal kanata komşu implantlarda, mezial kanat taşıyanlara göre daha fazla stres değerleri saptanmıştır. Üç implant içeren modellerdeki implantlar genel olarak diğer modellere göre daha düşük Von Misses stres değerleri göstermiştir. Splintlenen modellerdeki implantlarda splintlenmeyenlere göre daha düşük Von Misses stres değerleri görülmüştür. Vida tutuculu modellerdeki implantlarda siman tutuculu modellerdekine göre daha düşük Von Misses stres değerleri saptanmıştır. Siman tutuculu modellerde vida tutuculu modellere göre kortikal kemikte implantların boyun çevresi bölgesinde bir miktar daha düşük gerilme stres değerleri saptanmıştır. Splintli modellerdeki standart implantlarda splintlenmeyenlere göre kortikal kemikte daha düşük gerilme ve sıkışma stres değerleri görülürken, kısa molar implantlarda gerilme ve sıkışma stres değerleri splintlenen modellerde bir miktar artmıştır. Sonuçlar: Kanatlı bir planlama yerine, posterior bölgeye kısa implant yerleştirilmesi kortikal kemikte ortaya çıkacak gerilmelerin şiddetini büyük oranda düşürmüştür. İmplant sayısı arttıkça genel olarak stresler azalmıştır. Vida tutuculu modellerdeki implantlar, siman tutuculu modellerdeki implantlara göre daha düşük Von Misses stres değerleri göstermiştir. Simante sistemler periimplant dokularda genel olarak bir miktar daha düşük stres değerleri göstermiştir. Splintli modellerdeki implantlarda daha düşük Von Misses stres değerleri ölçülmüştür. Splintli modellerdeki standart implantların boyun çevresi bölgesindeki kortikal ve trabeküler kemikte splintlenmeyenlere göre daha düşük gerilme ve sıkışma stres değerleri ölçülmüştür. Splintleme kısa implantların çevresindeki kortikal kemikte gerilme ve sıkışma stres değerlerinin bir miktar artmasına neden olmuştur.