"Buluntu Görüntü" korku filmlerinde anlatı, biçim ve gerçeklik ilişkisi

Sinemanın en eski türlerinden olan korku, sinema tarihi boyunca konu ve anlatı tekniği açısından birçok farklı tarzda seyircinin karşısına çıkmıştır. Son yıllarda korku sinemasında sıkça örnekleri sunulan ve kimi kuramcılar için bir alt türe dönüşen "buluntu görüntü korku filmleri (found footage horror)" filmin kahramanları tarafından çeşitli amaçlarla çekilmiş ham görüntülerin sonradan keşfedilerek seyirciye sunulması varsayımıyla ilerler. Bu görüntüler amatörce çekilmiş, dramaturjik bir yapıya sahip değilmiş izlenimi verir, ayrıca kurgulanmamış, ham görüntü izlenimi izleyicide farklı bir gerçekmişgibilik algısı yaratarak özdeşleşmeye katkıda bulunur. Tezde The Blair Witch Project 1999 sonrası buluntu görüntü korku filmi örneklerinden üçünün yarattığı gerçeklik algısının nasıl oluşturulduğunun, anlatı-biçim ilişkisi bağlamında David Bordwell ve Kristin Thompson'un ortaya koyduğu Neoformalist yaklaşıma uygun yöntemlerle analiz edilmesi, ayrıca bu filmlerin kendine has dilleriyle yeni bir anlatı çeşidi ortaya koyup koymadığının tespiti amaçlanmaktadır. Çalışmanın sonunda geleneksel Hollywood korku filmleriyle buluntu görüntü korku filmlerinin anlatı-biçim ilişkisi ve gerçekliğin izleniminin yaratılması konularında benzerlikleri ve farklılıkları ortaya konacaktır. Bu amaçla öncelikle sinemada anlatı, Neoformalizm yaklaşımı ve yöntemleri tanımlanarak film analizlerinde nasıl kullanıldığı açıklanacak, sonrasında buluntu görüntü korku filmleri kısa tarihçeleri ile birlikte tanımlanacak ve bu filmlere benzer alttür ya da furyalardan bahsedilecektir. Sonrasında buluntu görüntü korku filmlerinin ön plana çıkan üç örneği filmi Neoformalist yaklaşımla analiz edilecek, rastlanılan bulgular değerlendirilerek sonuca varılacaktır.