COVID-19 pandemi döneminde hastane personelinin depresyon düzeyleri ile yaşam kalitesi arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu araştırmanın temel amacı, Covid-19 pandemisi döneminde hastane personelinin depresyon düzeyleri ile yaşam kaliteleri arasındaki ilişkiyi tespit etmektir. Bu doğrultuda, araştırmaya tarama modelinde yön verilmiştir. Araştırmanın evrenini Türkiye'deki il ve ilçelerde bulunan özel veya devlet hastanelerinin personelidir. Örneklem grubu ise amaçlı örnekleme yöntemlerinden olan ölçüt örnekleme yöntemiyle seçilen 224 kadın ve 212 erkek olmak üzere 436 sağlık çalışanından oluşmaktadır. Araştırmanın verilerinin toplanmasında, Kişisel Bilgi Formu, Beck Depresyon Envanteri ve DSÖ Yaşam Kalitesi Ölçeği kullanılmıştır. Toplanan verilerin analizinde ise mann whitney u testi, kruskal wallis testi ve spearman korelasyon analizi kullanılmıştır. Araştırma sonunda;Covid-19 pandemisinde hastane personelinin depresyon düzeyinin hafif-ortta olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca, depresyonun cinsiyet, ikamet yeri ve gelir düzeyi bağlamında anlamlı düzeyde farklılaştığı belirlenmiştir. Genel yaşam kalitesi ile fiziksel, ruhsal ve sosyal yaşam kalitesi boyutlarının medeni durum, ikamet yeri ve gelir düzeyine göre anlamlı düzeyde fark gösterdiği sonucuna varılmıştır. Ek olarak, çevresel yaşam kalitesi boyutunun medeni duruma göre anlamlı fark göstermediği; ikamet yeri ve gelir düzeyine göre anlamlı sonuçlar verdiği belirlenmiştir. Son olarak, Covid-19 pandemisi döneminde hastane personelinin depresyon düzeyleri ile genel yaşam kalitesi ve fiziksel, ruhsal, sosyal ve çevresel yaşam kalitesi boyutları arasında negatif yönlü anlamlı ilişki olduğu sonucuna ulaşılmıştır.