Deneysel diyabette epidermal growth faktör ve octreotide'in böbrek dokusu üzerine etkileri

Çalısmamızda, streptozotosin (STZ) ile ratlarda olusturulan diyabetin neden olduğu böbrek hasarını önlemede octreotide ve epidermal growth faktör'ün (EGF) etkilerini ısık ve transmisyon elektron mikroskobu (TEM) düzeyinde incelenmesi amaçlandı. Eriskin erkek 40 adet Sprague-Dawley cinsi rat; kontrol, diyabetik, diyabetik+octreotide, diyabetik+EGF ve diyabetik+octreotide+EGF olmak üzere 5 esit gruba bölündü. Deneyin baslamasından bir ay sonra sakrifiye edilen ratların böbrek dokuları ısık ve elektron mikroskobunda incelendi. Diyabetik gruba ait bazı tubül lümenlerinde protein ve epitel hücre sitoplazmasında PAS (+) boyanan farklı çaplarda glikojen birikimi saptandı. Mezengial matriks artısı, Bowman mesafesinde daralma yanı sıra pedisel ve kapiller fenestratalarda obliterasyon, bazal membranlarda kalınlasma ve mikrovillus transformasyonu izlendi. Octreotide grubunda; mezengial matriks artısı, proksimal tubül hücreleri arasında ayrısma ve glomerular bazal membran kalınlasması tesbit edildi. EGF grubunda podositler tarafından fagosite edilmis apoptotik cisimcikler, mezengiumda elektron yoğun birikimler izlendi. Octreotide ve EGF grubunda kontrol grubuna benzer görüntüler saptandı. Sonuç olarak STZ ile olusturulan diyabetin neden olduğu böbrek hasarını önlemede octreotide ve EGF kombinasyonunun etkin olduğu kanaatine varıldı. Anahtar sözcükler: Streptozotosin, nefropati, octreotide, epidermal growth faktör, deneysel Diyabetes Mellitus