Ebeveynlerinin bağlanma tarzları ile ergenlerdeki kişilerarası problem çözme ve anksiyete düzeyleri arasındaki ilişki

Toplum içindeki en küçük yapı taşı olan ailenin sağlıklı ve sürdürülebilir olması, toplumun da sağlıklı olmasının yolunu açar. Problemli aile, problemi toplum demektir. Yapısı bozulmuş, fonksiyonu azalmış ya da yetersiz kalmış aile sistemleri içinde hem anne-baba olan yetişkinler hem de ergenler, bu bozuk yapıdan farklı yönlerde etkilenir. Ruh sağlığını bozucu bu yapının sonucunda aile bütünlüğünün de devamından söz etmek mümkün değildir. Bu düşüncelerden hareketle bu çalışmamda, ebeveynlerin bağlanma tarzları ile ergenlerin kişilerarası problem çözme ve anksiyete düzeyleri arasındaki ilişkilerin belirlenmesi amaçlanmıştır. İzmir ilinde yaşayan, evli ve 14-19 yaş arası ergenlik döneminde çocuğu olan (401) anne-babanın ve ergenin, toplamda 1203 kişinin katılımı ile veriler toplanmıştır. Araştırmada anne-baba ve ergen demografik form ve bazı değişkenler ile birlikte Yakın İlişkilerde Yaşantılar Envanteri (YİYE II), Evlilik Uyum Ölçeği (EUÖ), Beck Anksiyete Ölçeği (BAÖ), Kişilerarası İlişkilerde Problem Çözme Envanteri (KPÇE) gönüllülük esasına dayanarak dağıtılmıştır. Anne-baba ve ergenlere formlar doldurulmadan önce araştırma ile ilgili ayrıntılı bilgi verilmiş, yapılan araştırmadan elde edilen verilerin yalnızca bu araştırma için kullanılacağı, kişisel bilgilerin başkaları ile paylaşılmayacağı açıklanmıştır. Formlar toplanmış ve daha sonra ileri istatistik analizleri için SPSS 24 istatistik paket programı kullanılarak bilgisayar ortamında kodlanmıştır ve sonuçlar %95 güven aralığında ve p<0.05 anlamlılık düzeyinde değerlendirilmiştir. Sonuçta; ana-baba bağlanma tarzları, babanın kronik hastalığı, annenin eğitim düzeyi ile ergenin, kişilerarası ilişkilerde problem çözme becerileri ve anksiyete düzeyi arasında ilişki bulunmuştur.