Eşini kaybetmiş yaşlı bireylerin yas sürecinin sosyal hizmet açısından değerlendirilmesi

Bu çalışma eşini kaybetmiş 65 yaş üstü yaşlı bireylerin bağlanma temellerinin, eşiyle ilişkilerinin, eşinin ölümüyle birlikte ortaya çıkan yas süreçlerine ilişkin yaşam deneyimleri ile eşinin ölümü sonrasındaki yaşamlarının nasıl şekillendiğini anlamak için yapılmıştır. Araştırmada yaşlı bireylerin ilk bağlanma temelleri, evliliğine ve eşine yönelik hikâyeleri, yaşamlarındaki ilk önemli kayıpları, eş kaybına ilişkin yaşadıkları, eşinin ölümü sonrasında yaşamında meydana gelen değişimler ve geride kalan duygular ele alınmıştır. Nitel araştırma yöntemiyle gerçekleştirilen bu çalışma kapsamında Ankara'da yaşayan 65 yaş üstü 12 kadın ve 8 erkek toplam 20 kişi ile yarı yapılandırılmış derinlemesine görüşme yapılmıştır. Görüşmede elde edilen veriler MAXQDA 18 yazılımıyla tematik olarak analiz edilmiştir. Yapılan analiz ilk bağlanma ilişkilerinde kaçınmacı ve güvenli bağlanma stillerinin hâkim olduğu, görücü usulüyle evliliklerin gerçekleştiği, dul kadın ya da erkek arasında herhangi bir fark görmedikleri, uğraşıları olan yaşlı bireylerin yeni yaşamlarına daha çabuk uyum sağladıkları ancak hepsinin yalnızlık duygusunu yoğun olarak yaşadıkları, yeniden evlenme düşünen yaşlı bireylerin bu düşüncelerinde bile yalnızlıktan kurtulma duygusunun etkili olduğunu göstermiştir. Araştırma sonuçları yaşlı bireylerin gereksinim ve ihtiyaçlarına yönelik hizmetlerin ve programların projelendirilmesine ağırlık verilmesi, konuyla ilgili yasal mevzuatın ve politikaların geliştirilmesinin yaşlılara yönelik hizmetlerin geniş bir yelpazede sunulması için gerekli olduğunu göstermektedir.