Effects of different feedback conditions on children's referring expressions

Türkçe'de özellikle ortaçlı yapılar kullanarak uygun bir şekilde gönderme anlatımı (nesneler hakkında konuşma) yapmanın zorlayıcı olduğu birçok araştırma tarafından bulunmuştur. Bu araştırmada amaçlanan, Türkçe konuşan 2 ile 4 yaş arasındaki çocukları, ürettikleri göndergesel cümlelerde ortaçlı yapıları ve açıklayıcı anlatımları kullanmaları konusunda eğitmektir. Ayrıca, açıklayıcı ve sözdizimsel açıdan kompleks cümleler üretme (örn., ortaçlı yapılar) ile konuşmada akıcı olmama oranı ve akıcılığı azaltan ifade tipleri arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmaktadır.Çocukların çeldirici çıkartmalar ile birlikte sunulmuş doğru çıkartmayı nasıl ifade ettikleri ön-testte ve eğitim fazını takip eden son-testte değerlendirilmiştir. İki testte de, çocuğa verilen görev kendi kitabını birinci araştırmacının kitabı ile aynı yapan çıkartmayı, odanın diğer köşesinde bulunan ikinci araştırmacıdan isteyip kendi kitabını tamamlamaktır. Bu araştırmada Matthews, Lieven ve Tomasello'nun (2007) geliştirdiği deneysel prosedür kullanılmıştır. Eğitim fazında çocuklar atandıkları gruba göre üç farklı geribildirim durumuna maruz bırakılmışlardır: ortaçlı yapı geribildirim durumu (örn., pasta yiyen kızı seçtin), işaret zamiri ? isim geribildirim durumu (örn., o kızı seçtin) ve genel geribildirim durumu (örn., güzel seçtin).Araştırma sonuçları, ortaçlı yapıları kullanmaları konusunda çocuklara model olmanın, 36 aylık çocuklarda göndergesel cümlelerde üretken olarak ortaçlı yapıları ve açıklayıcı anlatımı kullanmalarını sağladığını göstermektedir. Açıklayıcı ve sözdizimsel açıdan kompleks cümleler üreten çocukların, konuşmada akıcı olmama oranlarında anlamlı bir artış bulunamamıştır. Çalışmanın bulguları, çocukların ne zaman ve nasıl göndergesel cümlelerde ortaçlı yapıları ve farklı açıklayıcı anlatımları kullanmayı öğrendikleri çerçevesinde tartışılmıştır.