Iraklı hemşirelerin korona pandemisi sırasında algılanan kişisel stres düzeyi ve başa çıkma stratejileri ile ilişkisi

COVID-19 pandemisi dünyayı fiziksel, zihinsel, ekonomik ve sosyal olarak etkilemiş ve küresel bir halk sağlığı sorununa dönüşmüştür. Bu çalışma, Irak'ta Corona pandemisi döneminde hemşirelerin stres düzeylerini ve bu stresle baş etme stratejileri başta olmak üzere stres düzeyleri ile ilişkili faktörleri belirlemeyi amaçlamıştır. Betimsel bir kesitsel çalışma tasarımı kullanıldı. Araştırma, 99 erkek (%39.4) ve 152 kadın (%60.6) hemşireden oluşan 251 kişilik bir örneklem üzerinde yapılmıştır. Veriler, üç bölümden oluşan bir anket kullanılarak toplanmıştır: demografik veri formu, algılanan stres ölçeği ve başa çıkma stratejileri ölçeği. Katılımcıların büyük bir kısmı hazırlık (%25.5), önlisans (%45.4) ve Lisans (%26.7) mezunudur. Katılımcıların çoğu (%81.3) izolasyon bölümünde çalışmaktadır. Ortalama algılanan stres puanı 21.9 (SD=5.2) ve ortalama başa çıkma stratejileri puanı ortalama 3.1'dir (SD=0.9). Katılımcıların algılanan stres düzeyi şiddetli (%17.1), orta (%78.5) veya düşük (%4.4) düzeyde idi. Katılımcıların baş etme stratejilerini kullanma düzeyleri orta (%76.5), yüksek (%19.5) ve düşük (%4) düzeyde idi. Çalışma, stres düzeyi ile incelenen sosyodemografik özelliklerin hiçbiri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulmamıştır. Ayrıca, salgın hastanesinde çalışanların stres düzeyi, hemşirelerin aileleriyle olan ilişkilerini (t= 2.45, p= 0.015), günlük yaşamlarını (t= 2.004, p= 0.046) ve günlük ruh hallerini etkilemektedir (t=2.226, p= 0.027). Ancak, başa çıkma stratejilerinin kullanımı, farklı yaş grupları, cinsiyet, eğitim durumu ve iş deneyim düzeyi arasında farklılık göstermemiştir. Algılanan stres düzeylerinin 30 yaş ve altında olanlarda daha yüksek olduğu ve hemşirelerin çoğunluğunun orta düzeyde başa çıkma stratejilerine sahip olduğu görülmüştür. Hemşireler, öncelikle kendi stresleriyle uygun baş etme stratejilerini kullanmaya