Türkiye'nin İkinci Dünya Savaşındaki dış güvenlik politikasında ingiltere

Bir devletin uluslararası sistemdeki gücü, ekonomik yetenekleri ve askeri gücünün bir kombinasyonudur. Bu tanıma dayanarak, uluslararası sistemdeki devletler büyük, orta ve küçük güçler olarak sınıflandırılmaktadır. Orta güçler, büyük güçlerden gelen baskılara karşı direnç gösterme ve komşu küçük güçler üzerinde etki yapma potansiyeli olan devletler olarak tanımlanır. Uluslararası siyaseti küresel ölçekte etkileme gücüne sahip değillerdir. Orta güçler büyük bir güçten gelen bir güvenlik sorunuyla karşı karşıya kaldıklarında ya ittifaklara bağımlıdırlar ya da büyük güçler arasındaki güç dengesini kullanmaya çalışırlar. Orta ve küçük güçler uluslararası sistemin yapısından büyük ölçüde etkilenmektedir. Hem 18. yüzyıldan sonra Osmanlı İmparatorluğu'nun hem de Türkiye'nin dış politika kararlarını bu önermeye göre şekillendirdiği öne sürülmektedir. Dünya tarihinin en büyük savaşı olarak kabul edilen İkinci Dünya Savaşı ile birlikte Türkiye'nin jeopolitik ve stratejik konumunun önemi artmıştır. Türkiye'nin konumu bütün devletler için kritik bir önem seviyesine yükselmiştir. İkinci Dünya Savaşının başlaması ile doğudan ve güneyden Sovyetler Birliği, batıdan ise Almanya ve İtalya, Türkiye'ye karşı bir tehdit potansiyeli oluşturmuştur. Bu çalışma ile birlikte hem Mihver devletlerin hem de Müttefik devletlerin Türkiye'yi savaşa sokma yönündeki çabalarına karşılık, Türkiye'nin izlediği başarılı dış politika hamleleri ele alınmıştır. Türkiye hem bağımsızlığını ve toprak bütünlüğünü korumak, hem savaşın dışında kalarak en az tahribatı almak, hem de savaş sonrasında kurulacak olan yenidünya sistemi içerisinde saygın bir üye olarak yerini almak için tüm olasılıkları önceden hesaplayan ve uygulayan bir dış politika siyaseti izlemiştir.