XX. yüzyıl resim sanatında yalnızlık temasının kültürel ve tarihsel kökenleri

İçinde yaşadığımız çağın temel sosyokültürel sorunlarından biri de yalnızlıktır. Modern yaşamda insan, yalnız olduğunun ve doğadan uzaklaştığının bilincindedir. Kapitalizmin yükselmesi ve teknolojik gelişim sürecinde insan bir diğerini nesne gibi algılamaya başlamış ve birbirine giderek yabancılaşmıştır. Bu nedenle tezde incelenen yapıtlar, yalnızlık ile ilgili konuların altında yatan, tarihsel, sosyolojik, psikolojik ve düşünsel temelleri açısından incelenmiştir. Temel bir duygu olan yalnızlık insanlık tarihinde yaşanan değişimlere paralel olarak yeni biçim ve kavramlar ile özdeşleşmiştir. Modernite ile yalnızlık, yabancılaşmanın doğal işareti sayılırken, sanatçının yalnızlığı ise bir içe dönüş ve benliğin derinliklerine inmeyi kolaylaştırması bakımından sanatsal yaratıcılığı olumlu bir katkı sağlayabilmektedir.Kültür tarihi açısından bakıldığında sanatçının bir meydana getirirken yoğunlaştığı estetik sorunların, tarihsel ve sosyal olgulardan bağımsız kalamadığı görülmektedir. Bazı dönemlerde sanat devletin propaganda aracına dahi dönüşmüştür. Bu çalışmanın bazı bölümlerinde sanatçının üretim şartlarını etkileyen tüm bu olgularla ilişkisi tarihsel bilgiler ışığında incelenmiştir.