Türkiye'de mültecilerin ve sığınmacıların Uluslararası Hukuk çerçevesindeki temel haklarının sağlanması

Temel insan hakları ihlallerinden kaynaklanan iltica, geçmişten bugüne süregelmektedir. İnsan hakkı ihlallerinden dolayı ülkelerini terk edip, başka ülkelerde insan haklarının çiğnenmediği bir yaşam arayan kişiler için uluslararası hukukça tanınmış haklar bulunmaktadır. Fakat uluslararası hukuk kurallarına rağmen, devletlerin kendine has uygulamaları nedeniyle pek çok zorlukla karşılaşmaktadırlar. Uluslararası arenada olduğu gibi Türkiye'de de, 1951 Cenevre Sözleşmesi mülteci hukukunun temeli olarak kabul edilmektedir. Türkiye sözleşmenin imzacı taraflarından olmasına rağmen, mülteci-sığınmacıların haklarının uygulanması konusunda iç hukukunda bir sistematik oturtamadığından dolayı iltica olgusu ciddi boyutlara ulaşmış bir sorun haline gelmiştir. İç hukukta kurumsal yapılanmanın olmamasından dolayı, sığınma sorunu bir ikileme dönüşerek, gerek sığınmacı- mültecilerin haklarının ihlal edilmesine gerekse ülke üzerine ağır yükler yüklenmesine neden olmaktadır. Türkiye, iltica ve göç konularına yönelik kurumsal ve profesyonel bir sistem oluşturma çabalarına devam etmektedir.Mevcut çalışmada öncelikli olarak, konuyla ilgili temel kavramlar üzerinde durularak, büyüyen mülteci sorununa global bir bakış sağlanmıştır. Uluslararası hukukta iltica kavramı ve mülteci statüsü ve mülteci hakları incelenmiştir. Türkiye'de göç ve ilticanın arka planına değinilerek, ulusal sığınma mevzuatı ve yasal düzenlemeler açıklanmıştır. Son olarak ise, Türkiye'deki mültecilerin ve sığınmacıların haklarının sağlanmasına yönelik karşılaşılan mevcut sorunlar incelenerek, sorunların giderilmesi ve uluslararası hukuk kurallarının gereğince işlerlik kazanması için yapılması gerekenler çözüm önerileri olarak belirtilmiştir.