Exploring differentiation of self and relationship happiness in newly married women: The mediating role of attachment styles and attachment behaviors

Mevcut çalışmanın amacı, benliğin ayrımlaşmasının, bağlanma stillerinin ve bağlanma davranışlarının ilişki mutluluğu üzerindeki doğrudan ve dolaylı etkilerini incelemektir. Örneklem 194 Türk kadınından oluşmaktadır. Katılım için uygunluk kriterleri kadın olmayı, 25 yaşından büyük olmayı, bir kez evlenmiş ve en fazla 5 senedir evli olmayı içermektedir. Araştırmaya katılım Qualtrics üzerinden online olarak gerçekleşmiştir. Demografik form, Benliğin Ayrımlaşması Ölçeği (BAÖ), Yakın İlişkilerde Yaşantılar Envanteri (YİYE), Duyarlılık, Ulaşılabilirlik, Yakınlık Ölçeği (DUY) ve İlişkilerde Mutluluk Ölçeği (İMÖ)'nden oluşan bir anket paketi oluşturulmuştur (Işık & Bulduk, 2015; Saydam et al., 2020; Sümer, 2006; Tuterel-Kışlak, 2002). İki değişkenli korelasyonlar ve yolak çözümlemesi hipotezleri test etmek için çalıştırılmıştır. Seri aracı modeli benliğin ayrımlaşmasının kaçıngan bağlanma üzerinden bağlanma davranışlarını yordadığını ve kaçıngan bağlanmanın bağlanma davranışları üzerinden ilişki mutluluğunu yordadığını ortaya koymuştur. Genel olarak, özdüzenleme becerisi ve samimi ilişkilerde özerk ve aynı zamanda ilişkili kalabilmenin kişinin yakınlığa dair rahatsızlığını azalttığı, azalan rahatsızlığın kişinin partnerine duyarlı, ulaşılabilir ve yakın kalmasını sağladığı, bunun da ilişki mutluluğunu arttırdığı anlaşılmıştır. Bu bulgular, kaçıngan bağlanan kişilerin partnerleriyle ortak düüzenleme yapabilmeleri ve bunun etkisiyle ilişki mutluluklarını arttırabilmeleri için özdüzenleme becerisinin önşart olduğuna işaret etmektedir. Önceki çalışmalar ışığında klinik uygulamalar, sınırlılıklar ve ileriki yönler dikkate alınarak bulgular tartışılmıştır.