Çocuklarda sosyal uyum ve uyumsuzluğun yordayıcıları: Saldırganlık ve ebeveyn öfkesi

Bu araştırma, 5-6 yaş grubu çocukların çeşitli demografik özelliklerine (yaş, cinsiyet, ebeveyn eğitim durumu) göre sosyal uyumlarının ve saldırganlıklarının nasıl bir dağılım gösterdiği ve farklılaşıp farklılaşmadığının ortaya konması amacıyla yapılmıştır. Ayrıca ebeveynin çocuğa model olduğu düşünüldüğünde, ebeveynlerinin öfke durumlarının çocukların sosyal uyum veya uyumsuzluklarını kestirmede kullanılıp kullanılamayacağının belirlenmesi de bu araştırmanın amaçları arasındadır. Araştırmada betimsel ve ilişkisel tarama modeli kullanılmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu, 2017-2018 eğitim-öğretim yılında Burdur ili Gölhisar ilçesinde bulunan bağımsız anaokulu, ilkokul ve ortaokul bünyesindeki anasınıflarında eğitim gören 5-6 yaş grubu 187 çocuk ve ebeveynleri oluşturmaktadır. Çocuklar ile ilgili bilgiler anne-baba ve öğretmenlerinden toplanmıştır. Araştırmada veri toplama araçları olarak, "Kişisel Bilgi Formları (A-B), Sosyal Uyum ve Beceri Ölçeği, Sürekli Öfke-Öfke İfade Tarz Ölçeği ve Okul Öncesi Sosyal Davranış Ölçeği" kullanılmıştır. Verilerin analizi SPSS 22.0 programında "t-Testi, Tek Yönlü Varyans Analizi ve Çoklu Regresyon" kullanılarak yapılmıştır. Ayrıca betimsel istatistiklere de yer verilmiştir. Araştırma sonucunda, sosyal uyum, sosyal uyumsuzluk, fiziksel saldırganlık ve ilişkisel saldırganlığın çocuğun yaşına ve ebeveyninin eğitim durumuna göre farklılaşmadığı; fiziksel saldırganlık ve sosyal uyumsuzluğun erkek çocuklar lehine anlamlı şekilde farklılaştığı, ilişkisel saldırganlık ve sosyal uyumun çocukların cinsiyetine göre farklılaşmadığı bulguları elde edilmiştir. Diğer taraftan, çocukların fiziksel saldırganlıklarının ve ebeveynlerinin öfke durumlarının sosyal uyumun anlamlı bir yordayıcısı olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Başka bir ifadeyle çocukların fiziksel saldırganlıkları arttıkça sosyal uyumlarının azaldığı, ebeveynlerin öfke kontrolleri arttıkça çocukların sosyal uyumlarının da arttığı bulgusu elde edilmiştir. Bu araştırmada ayrıca; çocukların fiziksel saldırganlık ve ilişkisel saldırganlıklarının, sosyal uyumsuzluğun anlamlı bir yordayıcısı olduğu sonucuna varılmıştır.