Esansiyel tremor hastalarında yürüme ve denge performansının değerlendirilmesi

Esansiyel tremor (ET) yıllardır benign monosemptomatik bir hastalık olarak düşünülürken günümüzde hem motor semptomlar hem de depresyon, kişilik özellikleri ve kognitif bozukluk gibi non-motor semptomlarla seyreden heterojen bir sendrom olarak kabul edilmektedir. Eşlik eden vokal kord, baş, yüz, gövde ve dil tremorları orta hat tremoru olarak tanımlanarak esansiyel tremorun saf üst ekstremite tremorundan farklı bir alt tipi olarak değerlendirilmektedir. Bu çalışmada ET hastalarının yürüme ve denge performansının incelenmesi amaçlandı. Olguların yürüme performansları 10 tandem adım ile, dengeleri Berg Denge Testi ve BIODEX Denge Sistemi ile değerlendirildi. Ayrıca FTMTÖ, Beck Anskiyete Ölçeği, ve MMM uygulandı. Grupların karakteristikleri arasında yaş, cinsiyet, VKİ ve göbek çevresi dahil olmak üzere anlamlı farklılık yoktu. ET hastaları içinde tremor lokalizasyonuna göre üç belirgin grup vardı, bu gruplar bilateral üst ekstremite tremoru, her dört ekstremite grubu ve orta hat tremoruydu. Orta hat tremoru olan hastaların genel stabilite, anteroposterior stabilite ve düşme riski indeksleri diğer gruplara göre daha kötüydü. ET hastaları kontrol grubuna göre daha anksiyöz olup anksiyete skorlarının cinsiyet ve tremor skorlarıyla ilişkisi yoktu. Düşme riski üzerine en etkili faktör VKİ idi. Son 6 ay içindeki düşmeyi en iyi tahmin ettiren faktör orta hat tremoruydu. Alt ekstremite tremoru grubunun denge parametrelerinin kontrollerden farkı olmayıp ET'de alt ekstremite tremoru denge bozukluğu ileilişkili değildi. İleri hastalık başlangıç yaşı daha kötü denge performansı ile ilişkiliydi. Özellikle orta hat tremoru olan ET hastaları olmak üzere, klinisyenlerin tüm ET hastalarını denge bozukluğu açısından değerlendirmesi önerilir.ET hastalarında sosyal ve mesleki özürlülüğün yanı sıra anksiyetenin de sorgulanması ve VKİ'lerinin iyileştirilmesi önerilir. ET hastalarında postüral ve dinamik dengenin bozulmasının patofizyolojisini araştıran prospektif, kontrollü çalışmaların yapılması ve dengelerinin iyileştirilmesine yönelik egzersiz programlarının geliştirilmesi bu hastalara büyük katkı sağlayabilir.