Teist olmayan varoluşçulukta varlık-ahlak ilişkisi

Varlık ve ahlak ayrı ayrı alanlar olarak felsefenin en temel konularını oluşturmaktadır. Bu alanlar üzerine İlk Çağdan beri konuşulmuş, çeşitli fikirler ortaya atılmıştır. Tüm bu fikirler insanın hayatı anlamlandırma çabasından ileri gelmektedir. Bu çaba ontoloji ve etik alanın kesiştiği noktayı ortaya çıkarmaktadır. Yani varlık ve ahlak bu anlamda birbirleriyle yakından ilişkilidir. Varlık deyince sadece tek tek maddeler değil insan, Tanrı, evren gibi varlıklar da akla gelmektedir. Dolayısıyla varlıkla ilişkimiz hayat algoritmamızı belirleyen unsurlardandır. Nasıl yaşamalıyız? sorusuna verilecek cevabımızın kodlarını da yine felsefi boyutta varlık anlayışımızdan çıkarabiliriz. Varoluşçuluğun genel olarak insana ve onun anlam arayışına odaklanan, ona yaşama yolu bulmaya çalışan felsefi bir akım olması ahlak konusunda ele alınması düşüncesini doğmuştur. Bu çalışmanın amacı, anlam sorununa odaklanan teist olmayan varoluşçu filozoflardan, fikirleriyle ön plana çıkan Heidegger, Sartre ve Camus'yü ele alarak bir Tanrı'yı benimsemeden ahlakı nasıl tesis edeceklerini, bu konudaki başarılarını ve onu ne şekilde değerlendireceklerini mukayese etmeksizin bütünlük içinde irdelemektir. Çalışmamızın birinci bölümünde ahlak, din, Tanrı meselesine dair yaklaşımlara değinilmiş, varoluşçuluk genel anlamda ifade edilmiş, problemin ne olduğu ortaya konulmak istenmiştir. İkinci bölümde filozofların varlık anlayışları, üçüncü bölümde buna bağlı ahlak adına söylediklerine yer verilmiştir. Farklılıkları, benzerlikleri, bize ne söyledikleri, ahlaka yaklaşımları değerlendirilerek insan temelli ahlak anlayışının günümüz ahlaki çıkmazı adına çözüm olup olamayacağı ortaya konmaya çalışılmıştır.