Theses supervised by Doç. Dr. Mustafa Özdal
17 theses · Gaziantep University
Serebral lateralizasyonun hokeycilerde şut isabet performansına etkisi
Bu çalışmanın amacı serebral lateralizasyonun hokeyde drag-flick ve şut performansına etkisinin incelenmesidir. Bu amaçla 35 elit hokeyci denek olarak çalışmaya katılmıştır. Denekler lateralizasyon testi uygulandıktan sonra sağ el, sol el ve her iki el olmak üzere üç gruba ayrılmış ve ardından deneklere şut ve drag flick testleri uygulanarak gruplar arasında lateralizasyonun hokey becerisine etkisi belirlenmeye çalışılmıştır. Elde edilen veriler SPSS 22.0 programında analiz edilmiştir. Normallik ve homojenlik sınamasının ardından ikili gruplar için bağımsız gruplarda t testi, çoklu gruplar için tek yönlü varyans analizi ve LSD düzeltmesi yapılmıştır. Elde edilen sonuçlar incelendiğinde ailede solak birey olma durumu ve spor yaşı değişkenlerinin şut performansı, drag flick performansı, lateralizasyon katsayısı ve kalenin sağ/sol/orta bölgelerine atılan top sayıları üzerinde anlamlı bir etkiye sahip olmadığı görülmüştür (p>0.05). Ancak el tercihinin şut performansı, drag flick performansı, lateralizasyon katsayısı ve kalenin ortasına atılan top sayısı üzerinde anlamlı düzeyde sağ ve sol el baskın olanlar lehine etkili olduğu tespit edilmiştir (p<0.05). Sonuç olarak laterizasyonun etkilerinin hokey oyuncularında sağ ya da sol olması fark etmeksizin baskın el lehine olduğu, her iki elini de kullanan bireylerin avantajlı noktaların isabetinde negatif yönde performans sergilediği söylenebilir.
Core stabilizasyon antrenmanının genç hokeycilerde drag flick ve şut atış performansına kronik etkisi
Bu çalışmanın amacı core stabilizasyon antrenmanının genç hokeycilerde drag-flick ve şut performansına etkisinin incelenmesidir. Bu amaçla 20 süper lig düzeyinde hokeyci denek olarak çalışmaya katılmıştır. Denekler deney ve kontrol grubu olarak iki eşit gruba ayrılmışlardır. Deney grubuna 8 hafta süre ile core antrenmanı ve hokey antrenmanı birlikte uygulanırken; kontrol grubu sadece rutin hokey antrenmanlarına devam etmişlerdir. 8 haftalık sürecin bir gün öncesi ve bir gün sonrasında gruplara şut ve drag flick testleri uygulanmıştır. Elde edilen veriler SPSS 22.0 programında analiz edilmiştir. Normallik ve homojenlik sınamasının ardından ikili gruplar için bağımsız gruplarda t testi, ön son testler için bağımlı gruplarda t testi yapılmıştır. Elde edilen sonuçlar incelendiğinde core antrenmanı uygulanan deney grubunda ön-son testler arasında son testler lehine şut ve drag flick parametrelerinde anlamlı değişimler görülürken (p<0.05), kontrol grubunda bulunan anlamlı değişimler ön test lehine olduğundan değerlendirmeye alınmamıştır. Bu sonuçlara rağmen gruplar arasında ölçülen özelliklerde anlamlı bir farklılık görülmemiştir (p>0.05) Sonuç olarak core antrenmanın hokeycilerde drag flick ve şut performansına olumlu etkilerinin olduğu söylenebilir.
Dinamik ve statik core antrenmanının taekwondo bandal-tchagui tekme darbe basıncı ve yorgunluğuna kronik etkisi
Çalışmamızda dinamik ve statik core kuvvet antrenmanlarının taekwondo bandal-tchagui tekme darbe basıncı ve yorgunluğuna kronik etkisinin incelenmesi amaçlanmıştır. Bu amaçla 21 taekwondo sporcusu çalışmaya katılmış ve dinamik ve statik olarak iki gruba ayrılmışlardır. Dinamik gruba 6 hafta dinamik core antrenmanı, statik gruba 6 hafta statik core antrenmanı uygulanmıştır. Antrenman programının bir gün öncesinde ve bir gün sonrasında sporcuların tekme darbe basıncı, el kavrama kuvveti, sırt kuvveti, bacak kuvveti, leylek denge testi, durarak uzun atlama testi uygulanmıştır. Elde edilen veriler SPSS 20 paket programında analiz edilmiştir. Elde edilen veriler incelendiğinde toplam tekme darbe basıncında statik core grubunun ilk ve son testleri arasında anlamlılık bulunmuştur (p<0.05). dinamik grubun ön-son testleri arasında ve gruplar arasında tekme darbe basıncı ve yorgunluğu verilerinde anlamlı farklılık görülmemiştir (p>0.05). Sonuç olarak statik core antrenmanların taekwondo tekme becerisi performansına düşük oranda olumlu etkileri olduğu, dinamik core antrenmanların etkili olmadığı söylenebilir.
Serebral lateralizasyonun görsel ve işitsel basit reaksiyon zamanına ve reaksiyon asimetrisine etkisi
Bu çalışmanın amacı serebral lateralizasyonun basit görsel ve işitsel reaksiyon zamanı ve reaksiyon asimetrisine etkisinin incelenmesidir. Bu amaçla 52 erkek birey çalışmaya gönüllü olarak katıldı. Deneklere lateralizasyon testi uygulandıktan sonra denekler üç gruba ayrılmış ve ardından deneklere reaksiyon zamanı testleri uygulanarak gruplar arasında lateralizasyonun reaksiyon zamanına etkisi belirlenmeye çalışılmıştır. Elde edilen veriler SPSS 22.0 programında analiz edilmiştir. Normallik ve homojenlik sınamasının ardından tek yönlü varyans analizi ve LSD düzeltmesi yapılmıştır. Elde edilen sonuçlar incelendiğinde el tercihinin görsel ve işitsel basit reaksiyon zamanına ve reaksiyon asimetrisine istatistiksel olarak etkisinin olmadığı görülmüştür (p>0.05). Ancak istatistiksel olarak anlamlı olmasa da solak bireyler lehine reaksiyon zamanında düşüş belirginliği farkedilmiştir. Sonuç olarak laterizasyonun etkilerinin görsel ve işitsel basit reaksiyon zamanı üzerinde hangi elden ölçülürse ölçülsün istatistiksel olarak etkisinin olmadığı; ancak solak bireylerin reaksiyon zamanının sağlak bireylerden belirgin bir şekilde düşük olduğu söylenebilir. Elde edilen bu sonuç istatistiksel olarak anlamlı olmasa da belirgin farklılığın tespit edilmiş olmasının önemli olduğu düşünülmektedir.
İnspiratuar kas ısınma protokolünün dinamik ve statik denge performansına akut etkileri
Bu çalışmanın amacı inspiratuar ısınma protokolünün dinamik ve statik denge performansına olan akut etkilerini incelemektir. Bu amaç doğrultusunda yaşları 20-26 arasında değişen 17 sedanter gönüllü birey yer almıştır. Deneklere farklı günlerde randomize olarak kontrol, plasebo ve deney uygulamalarının her biri ardından sağ-statik, sol-statik, sağ-dinamik ve sol-dinamik olmak üzere denge testi uygulaması yapılmıştır. İnspiratuar ısınması sırasında Powerbreathe marka inspiratuar antrenman aleti kullanılırken ölçüm sırasında Biodex Balance SD izokinetik denge test mekanizması kullanılmıştır. Test sonucunda elde edilen veriler SPSS paket programı sürüm 22.0 kullanılarak incelenmiştir. Elde edilen veriler Genel denge, Anterior-Posterior (A-P) denge ve Medial-Lateral (M-L) denge grupları için ayrı ayrı incelenmiştir. Elde edilen sonuçlara göre inspiratuar ısınma protokolü bazı denge gruplarında pozitif yönde anlamlı düzeyde farklılık oluştururken bazı denge gruplarında ise anlamlı bir etki oluşturmamıştır. Dolayısıyla inspiratuar ısınma protokolünün bazı denge parametrelerini etkilediği ancak bu etkinin performansa direkt olarak fayda sağlayabilecek düzeyde olmadığı söylenebilir.
Serebral lateralizasyonun sedanter gençlerde psikomotor performans üzerine etkisi
Bu çalışmamızda serebral lateralizasyonun sedanter gençlerde psikomotor performans üzerine etkisinin incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmamız ex post facto deney dizaynına göre tasarlanmıştır. Laterizasyon manipüle edilmemiş bir bağımsız değişken olarak psikomotorik özellikler üzerindeki manipüle edici etkisi araştırılmıştır. Çalışmaya 15-18 yaş grubunda sedanter 60 erkek denek katılmıştır. Deneklere bu çalışma kapsamında laterizasyon testi ve psikomotorik performans testleri uygulanmıştır. İstatistiksel işlemler için SPSS 22.0 programı kullanılmıştır. Normallik ve homojenlik sınamasının ardından (normal dağılım göstermeyen verilerin basıklık ve çarpıklıkları değerlendirilmiş ve +/- 2.00 puan aralığındakiler normal dağılım gösterdiği varsayılmıştır) çoklu gruplar arasındaki farklılığın analizi için Kruskal Wallis testi uygulanmıştır. Değerler ortalama ve standart sapma şeklinde sunulmuş ve 0.05 anlamlılık düzeyinde incelenmiştir. Elde edilen sonuçlara göre bazı testlerde anlamlı düzeyde farklılık oluştururken bazı testlerde ise anlamlı bir etki oluşturmadığı söylenir. Dolayısıyla sedanter bireylerin el tercihinin, psikomotorik performans testleri üzerinde baskın sağ el, baskın sol el ve her iki elini kullanan katılımcılar arasında anlamlı farklılık görülmemiştir. Ancak reaksiyon ve dikkat testi verilerinin değerlendirilmesinde baskın sağ el kullananların baskın sol el kullanan bireylere göre daha iyi performans gösterdikleri söylenebilir. Aynı zamanda her iki el kullananlar ile baskın sol el kullananalar arasında ki kıyaslamalara göre her iki el kullananlar lehine anlamlı düzeyde farklılık olduğu söylenebilir.
Farklı ısınma türlerinin izokinetik diz kuvveti, yorgunluğu, bilateral ve ipsilateral tork oranlarına etkisi
Bu çalışmanın amacı farklı ısınma türlerinin izokinetik diz kuvveti, yorgunluğu, bilateral ve ipsilateral tork oranlarına etkisinin incelenmesidir. Bu amaç doğrultusunda spor yapmayan sağlıklı sedanter 8 erkek katılımcı (yaş: 22.25±1.49 yıl; boy uzunluğu: 181±0.06 cm; vücut ağırlığı: 73.50±7.62) çalışmaya dahil edilmiştir. Çalışmayla akut etki belirlenmiştir. Çalışma, günler arasında minimum 48 saat olmak kaydı ile toplamda 5 farklı günde gerçekleştirilmiştir. Bu günlerde kontrol uygulaması, dinamik, balistik, PNF ve statik ısınma protokolleri randomize bir şekilde uygulanıp ardından izokinetik kuvvet ölçümleri gerçekleştirilmiştir. İzokinetik kuvvet ölçümleri Cybex marka izokinetik test cihazı (Humac Norm Testing and Rehabilitation System, CSMI, USA) ile Gaziantep Üniversitesi Spor Bilimleri Fakültesi Performans Ölçüm Laboratuvarı'nda gerçekleştirilmiştir. Uygulan ısınma protokollerinin ardından izokinetik test cihazı üzerinde 300o/s-1 açısal hızda 15 tekrarlı ısınma uygulaması yaptırılıp 3 farklı açısal hızda (240o/s-1,180o/s-1,60o/s-1) 15 tekrarla izokinetik kuvvet ölçümleri gerçekleştirilmiştir. Isınma protokollerinin farklı açısal hızlarda izokinetik diz kuvveti, yorgunluğu, bilateral ve ipsilateral tork oranlarına etkisini değerlendirmek için Repeated Measures One Way Anova test yöntemi kullanılmıştır. Veriler arasındaki farklılıkların analizi için LSD Post-Hoc testinden faydalanılmıştır. Elde edilen verilerin analizi sonucunda dominant ve dominant olmayan dizde ipsilateral oranlarda uygulamalar arasında anlamlı farklılık tespit edilememiştir (p>0.05). Bilateral oranlarda ekstansör kaslarda 60o/s-1 açısal hızda uygulamalar arasında anlamlı farklılık tespit edilmiştir (p<0.05). Zirve tork değerlerinde ekstansör kaslarda uygulamalar arasında anlamlı farklılık tespit edilememiştir (p>0.05). Fleksör kaslarda ise dominant dizde uygulamalar arasında 60o/s-1 açısal hızda uygulamalar arasında anlamlı farklılık tespit edilmiştir (p<0.05). Yorgunluk indeksi değerlerinde dominant ve dominant olmayan dizde ekstansör kaslarda 60o/s-1 açısal hızda uygulamalar arasında anlamlı farklılık tespit edilmiştir (p<0.05). Fleksör kaslarda ise uygulamalar arasında anlamlı farklılık tespit edilememiştir (p>0.05). Ortalama güç değerlerinde dominant diz ekstansör 60o/s-1 açısal hızda uygulamalar arasında anlamlı farklılık tespit edilmiştir (p<0.05). Dominant olmayan ekstansör ve dominant ve dominant olmayan fleksör kaslarda ise ortalama güç değerlerinde uygulamalar arsında anlamlı bir farklılık tespit edilememiştir (p>0.05). Sonuç olarak dinamik, balistik, PNF ve statik ısınma uygulamalarının diz izokinetik kuvvete, bilateral oranlara, yorgunluk indeksi ve ortalama güç değerleri üzerinde 60o/s-1'lik açısal hızda etkili olabileceği söylenebilir.
Aerobik ve anaerobik egzersizin dolaşım parametrelerine akut etkileri
Bu çalışmada aerobik ve anaerobik egzersizin dolaşım parametrelerine akut etkilerini belirlemek amaçlanmıştır. Çalışmaya 23 sedanter erkek gönüllü olarak katılmıştır. Gönüllülerin kalp atım sayısı, oksijen satürasyonu, sistolik kan basıncı ve diastolik kan basıncı genel ısınmadan önce, genel ısınmadan sonra, anaerobik egzersizden sonra ve aerobik egzersizden sonra olmak üzere dört farklı uygulamada akut olarak ölçülmüştür. Uygulamalar arasındaki farklılığın belirlenmesi için tekrarlı ölçümlerde tek yönlü varyans analizi ve LSD düzeltme testleri kullanılmıştır. Elde edilen verilere göre kalp atım sayısı, oksijen satürasyonu ve sistolik kan basıncı uygulamalar arasında anlamlı farklılıklar oluşmuştur (p<0.05). Diastolik kan basıncında uygulamalar arasında anlamlı farklılık görülmemiştir (p>0.05). Özellikle anaerobik egzersizden sonra dolaşım parametrelerinde daha belirgin değişimler saptanmıştır. Sonuç olarak ısınmanın, anaerobik ve aerobik egzersizin dolaşım parametrelerini akut olarak etkilediği söylenebilir.
Yüzme egzersizinin genç erkeklerde solunum fonksiyonları ve solunum kaslarına akut, kronik ve kombine etkileri
Yapmış olduğumuz bu çalışmada amaç, yüzme egzersizinin solunum fonksiyonlarına ve solunum kaslarına akut, kronik ve kombine etkilerini belirlemektir. Bu amaç ile 30 genç erkek (15 deney grubu, 15 kontrol grubu) çalışmaya dahil edilmiş ve deney grubuna 8 hafta süre ile yüzme egzersizi uygulanmıştır. Deney grubu 8 haftalık periyottan bir gün önce ve bir gün sonra 100m serbest stil yüzme performansı sergilemiştir. Deney grubunun yüzme performansından hemen önce ve hemen sonra, kontrol grubunun ise 8 haftanın başında ve sonunda solunum fonksiyonları ve solunum kas kuvvetleri ölçülmüştür. Elde edilen veriler Repeated Measures One Way ANOVA, LSD, Independent Sample T test ve Paired Sample T testleri ile analiz edilmiştir. Yüzme egzersizinin akut olarak solunum kas kuvvetini ve solunum fonksiyonlarını olumsuz etkilediği (p<0.05), kronik olarak ise olumlu etkileri olduğu tespit edilmiştir (p<0.05). Kombine etkiye bakıldığında ise kronik adaptasyonun akut etkinin olumsuz çıktılarını azalttığı görülmüştür (p<0.05). Sonuç olarak yüzme egzersizi solunum kas kuvveti ve solunum fonksiyonlarını akut olarak olumsuz, kronik ve kombine olarak da olumlu etkilediği söylenebilir. Anahtar Kelimeler: Yüzme, Antrenman, Solunum
İnspiratuar kas antrenmanının Down sendromlu bireylerde solunum fonksiyonları ve solunum kas kuvvetine etkisi
Bu çalışmanın amacı inspiratuar kas antrenmanının down sendromlu bireylerde solunum fonksiyonları ve solunum kas kuvvetine etkisinin incelenmesidir. Bu amaçla 9 deney, 7 kontrol grubu olmak üzere 16 down sendromlu birey çalışmaya katılmıştır. Deney grubuna 4 hafta ve haftada 5 gün inspiratuar kas antrenman cihazı ile solunum kası antrenmanı yaptırılmıştır. Her iki gruba da 4 haftalık periyotun öncesinde ve sonrasında solunum kas kuvveti (maksimal inspiratuar basınç, MIP) ve solunum fonksiyon testleri uygulanmıştır. Elde edilen veriler SPSS 22.0 programında analiz edilmiştir. Ortalamalar 2x2 mixed faktör ANOVA ve LSD düzeltme testleri ile yüzdesel değişim ortalamaları Mann Whitney U testi ile incelenmiştir. İstatistiksel analiz sonucunda solunum kas kuvvetinde ve solunum fonksiyonlarında 4 hafta sonunda deney grubunda anlamlı bir değişim görülmüş ve bu değişim kontrol grubuna göre yüzdesel olarak da farklı bulunmuştur (p<0.05). Sonuç olarak inspiratuar kas antrenmanının down sendromlu bireylerde solunum kas kuvveti ve solunum fonksiyonlarını olumlu yönde etkilediği söylenebilir. Anahtar sözcükler: Down sendromu, solunum, inspiratuar, antrenman, kuvvet
İnspiratuar kas antrenmanı ile geleneksel aerobik antrenmanın sağlıklı sedanter erkek çocuklarda solunum kas kuvveti ve solunum fonksiyonlarına etkilerinin karşılaştırılması
Bu çalışmanın amacı inspiratuar kas antrenmanının ve geleneksel aerobik antrenmanın sağlıklı sedanter erkek çocuklarda solunum kas kuvvetine ve solunum fonksiyonlarına etkisinin incelenmesidir. Bu amaçla 12 yaşında 40 sağlıklı sedanter erkek çocuk inspiratuar kas antrenmanı grubu (n=10), geleneksel aerobik antrenman grubu (n=10), hem inspiratuar kas antrenamanı hemde geleneksel aerobik antrenmanı uygulayan kombine antrenman grubu (n=10) ve herhangi bir antrenman uygulamayan kontrol grubu (n=10) olmak üzere dört gruba randomize olarak ayrılmışlardır. İnspiratuar kas antrenmanı olarak 4 hafta ve haftada 3 gün %40 maksimal inspiratuar basınç (MIP) şiddetinde 30x2 nefes egzersizi yaptırılmıştır. Aerobik antrenman protokolü olarak ise 4 hafta ve haftada 3 gün maksimal kalp atım sayısına göre %30 şiddetinde 2 dk'lık jog periyotları vasıtasıyla ayrılan, %70 şiddetinde 3 dk'lık 5 kez koşulmasını içeren aerobik interval antrenman metodundan yararlanılmıştır. Tüm deneklere 4 haftalık periyotun 1 gün öncesinde ve sonrasında solunum kas kuvveti ve solunum fonksiyon testleri uygulanmıştır. İstatistiksel analiz sonucunda solunum kas kuvvetinde ve solunum fonksiyonlarında 4 hafta sonunda aerobik antrenman grubu, solunum kas antrenman grubu ve kombine antrenman gruplarında anlamlı bir değişim tespit edilmiştir (p<0.05). Ayrıca gruplar arası farklılık incelendiğinde antrenman gruplarının kontrol grubuna göre anlamlı artışlar gösterdiği ve kombine antrenman grubunun değişiminin diğer gruplardan anlamlı bir şekilde daha yüksek düzeyde olduğu görülmüştür (p<0.05). Sonuç olarak inspiratuar kas antrenmanını ve geleneksel aerobik kas antrenmanını beraber yapan sağlıklı sedanter erkek çocuklarda solunum kas kuvveti ve solunum fonksiyonlarını olumlu yönde etkilediği söylenebilir.
Dört farklı yüzme tekniğinin solunum kas kuvveti, dayanıklılığı ve yorgunluğuna akut etkileri
Çalışmanın amacı dört farklı yüzme stilinin solunum kas kuvvetine, yorgunluğuna ve dayanıklılığına akut etkilerini belirlemektir. Bu amaç ile 18 genç müsabık yüzücü çalışmaya denek olarak dahil edilmiştir. Yüzücülere öncelikle yüzme performansı sergilenmeyen bir kontrol uygulaması uygulanmış ve bu uygulamadan başlangıç değerleri tespit edilmiştir. Kontrol uygulaması ardından randomize olarak (uygulama kartı çekerek) dört farklı (serbest, sırt üstü, kelebek, kurbağalama) yüzme stili 50 mt sprint şeklinde uygulanarak uygulama sonrasında solunum kas kuvveti, yorgunluğu ve dayanıklılığı parametrelerini elde etmek için ölçümler yapılmıştır. Elde edilen veriler Repeated Measures One Way ANOVA testi ve LSD düzeltmesi ile analiz edilmiştir. Dört farklı yüzme stilinin uygulandığı yüzme performansının solunum kas kuvvetini ve dayanıklılığını azalttığı, solunum kas yorgunluğunu arttırdığı tespit edilmiştir (p<0.05). Ayrıca serbest ve özellikle de kelebek stil yüzme performanslarının ölçülen parametrelerdeki olumsuz etkilerinin diğer stillere oranla daha fazla olduğu belirlenmiştir (p<0.05). Sonuç olarak dört farklı yüzme stilinin solunum kas kuvveti, yorgunluğu ve dayanıklılığını olumsuz etkilediği, özellikle de kelebek stilinin solunum kaslarına olumsuz etkisinin daha fazla olduğu söylenebilir.
Core egzersizlerinin 12-14 yaş arası bayan voleybolcularda denge ve dikey sıçrama üzerine kronik etkisi
Bu çalışmanın amacı 8 haftalık core antrenman programının kadın voleybolcularda denge ve dikey sıçrama üzerine etkisini araştırmaktır. Çalışmaya, 12-14 yaş arasında 24 kadın voleybol oyuncusu (12 deney grubu, 12 kontrol grubu) gönüllü olarak katıldı. Deney gurubuna 8 hafta boyunca haftada 3 gün/60 dk core antrenman programı ve rutin voleybol antrenmanı uygulanırken, kontrol grubu 8 hafta boyunca sadece rutin voleybol antrenmanlarına devam etti. Deneklere 8 haftalık antrenman programı öncesinde (ön test) ve sonrasında (son test) denge ve dikey sıçrama testleri uygulandı. Elde edilen veriler SPSS 22.00 paket programı ile Paired Samples T testi ve Independent Samples T testi kullanıldı. Deney grubu denge ve dikey sıçrama değerleri açısından ön test ile son test arasında anlamlılık bulundu (p<0.05). Kontrol grubu ön test ve son testi arasında göz açık leylek testinde istatistiksel olarak anlamlılık bulunmaz iken (p>0.05), göz kapalı leylek testi ve dikey sıçrama testlerinde anlamlılık bulundu (p<0.05). Ön-son testlerin farkına bakarak gruplar arasındaki değişim incelendiğinde ise göz açık leylek testi 3.73 cm göz kapalı leylek testi 2.45 cm dikey sıçrama testi 2.50 cm olarak bulundu. 8 haftalık core antrenman sonrasında grupların denge ve dikey sıçrama değerleri arasında anlamlı fark bulundu (p<0.05). Sonuç olarak, core antrenman programının, voleybol antrenmanı ile birlikte uygulandığında, denge ve dikey sıçrama üzerine olumlu etkilerinin olduğu söylenebilir.
Aktif ve pasif ısınma protokollerinin diz fleksiyon ve ekstansiyon izokinetik kuvvetlerine akut etkileri
Bu çalışmanın amacı, farklı ısınma protokollerinin diz izokinetik kuvveti (PTEX ve PTFLX) üzerindeki etkisini araştırmaktır. Bu amaçla toplam 33 sedanter erkek (yaş: 21.71 ± 1.94 yıl) çalışmaya gönüllü olarak katılmıştır. Denekler randomize olarak aktif ısınma (genel ısınma), pasif ısınma (masaj) ve hiçbir ısınma olmayan kontrol uygulamalarına katıldılar. Deneklerin izokinetik ölçümleri izokinetik dinamometre (CSMI Cybex Humac Norm, ABD) ile yapıldı. İzokinetik testler 4 farklı hareket açısında (60os-1 / 120os-1 / 180os-1 / 240os-1) yapıldı. Verilerin analizinde SPSS 20.0 paket programında tekrarlı ölçümlerde tek yönlü varyans analizi ve LSD düzeltme testleri kullanıldı. Araştırma sonuçlarına göre, izokinetik diz pik tork ve averaj güç verileri üzerinde aktif ısınma uygulaması lehine tüm açısal hızlarda anlamlı farklılıklar bulunmuştur (p<0.05). Kontrol denemesinde önemli farklılıklar bulunmadı (p>0.05). Sonuç olarak, aktif ısınmanın izokinetik diz kuvveti üzerinde istatistiksel olarak pozitif yönde bir etkisi olduğu söylenebilir.
İnspiratuar kas ısınma protokolünün diz fleksiyon-ekstansiyon izokinetik kuvvetine akut etkisi
Bu çalışmada inspiratuar kas ısınma protokolünün diz fleksiyon-ekstansiyon izokinetik kuvvetine akut etkisinin araştırılması planlanmıştır. Çalışmamızda sedanter bireylere (n:15, yaş: 22,25±1,49 yıl) kontrol ve iki farklı deney uygulaması yapılmıştır. Kontrol uygulamasında genel ısınma yapmadan denekler sırasıyla 60os-1 180os-1 ve 240os-1 diz fleksiyon-ekstansiyon izokinetik testine katılmışlardır. Deney uygulamalarının birinde genel ısınmadan sonra izokinetik testler; diğerinde ise genel ısınmaya ilave olarak %40 maksimal inspiratuar basınç şiddetinde 2 kez 30 nefeslik solunum kas ısınması yapıldıktan sonra yine aynı izokinetik testler uygulanmıştır. Uygulamalar arasındaki farkın belirlenmesi için tekrarlı ölçümler için tek yönlü varyans analizi ve LSD testi yapılmıştır. Yapılan kontrol ve deney uygulamalarında 60o PT H/Q Oranı, 60o W H/Q Oranı, 60o PTEx, 60o WEx, 60o PTFlx, 60o FIFlx ve 60o WFlx 180o PT H/Q Oranı (%), 180o PTEx (nm), 180o APEx (watt), 180o PTFlx (nm), 180o FIFlx (nm), 180o WFlx (nm/tekrar) 240o PTEx (nm), 240o WEx (nm/tekrar), 240o PTFlx (nm), 240o FIFlx (nm) ve 240o WFlx (nm/tekrar) parametrelerinde deney uygulamarı lehine anlamlı bir farklılık görülmüştür(p<0.05). Ölçülen diğer parametrelerde uygulamalar arasında anlamlı bir farklılaşma görülmemiştir (p>0.05). Sonuç olarak inspiratuar kas ısınma egzersizinin; yorgunluk indeksini düşürdüğü buna bağlı olarak da peak torque, average power ve toplam iş gücünü arttırdığı için diz fleksiyon-eksansiyon izokinetik kuvvetine akut olarak olumlu etkilediği söylenebilir.
İnspiratuar kas ısınma egzersizinin hokeyde drag-flick ve şut performansına etkisi
Bu çalışmanın amacı inspiratuar kas egzersizinin hokeyde drag-flick ve şut performansına etkisinin incelenmesidir. Bu amaçla hokey sporu ile uğraşan 30 birey, deney grubu olarak çalışmaya katılmıştır. Deneklere ilk olarak ısınma olmadan 20 drag-flick ve 20 şut attırılmıştır. Ardından 30 nefes x 2 set şeklinde ve setler arasında 1 dakikalık dinlenme verilerek %5 şiddetinde placebo ve %40 şiddetinde (RWU) inspiratuar kas ısınma egzersizi (maksimal inspiratuar basınç, MIP) uygulanmıştır. Her uygulanan testin ardından önceden puanlaması hazırlanmış olan hokey kalesine 20 atış drag-flick ve 20 atış şut attırılmıştır. Elde edilen veriler SPSS 22.0 programında analiz edilmiştir. Normallik ve homojenlik sınamasının ardından tekrarlı ölçümler için tek yönlü varyans analizi ve LSD düzeltmesi yapılmıştır. Yapılan tekrarlı ölçümlerde tek yönlü varyans analizi testine göre; drag-flick performans testinde, RWU uygulaması ile placebo ve ısınma yok uygulamaları arasında RWU uygulaması lehine anlamlı farklılık görülmüştür (p<0.05). Şut performans testinde, RWU uygulaması ile placebo ve ısınma yok uygulamaları arasında RWU uygulaması lehine anlamlı farklılık görülmüştür (p<0.05). Drag-flick performans testinde, deneklerin yorgunluk puanların uygulamalar arasındaki değişimi incelendiğnde; RWU uygulaması lehine anlamlı farklılık görülmüştür (p<0.05). Yorgunluğun RWU uygulamasında daha azaldığı tespit edilmiştir. Şut performans testinde yorgunluk puanlarının uygulamalar arasındaki değişimi incelendiğinde; RWU uygulaması ile placebo ve ısınma yok uygulamaları arasında RWU uygulaması lehine anlamlı farklılık görülmüştür (p<0.05). Yorgunluğun RWU uygulamasında daha azaldığı tespit edilmiştir. Sonuç olarak inspiratuar kas egzersizinin hokey de drag-flick ve şut performansını olumlu yönde etkilediği söylenebilir.
İnspiratuar kas ısınma protokolünün 12-14 yaş grubu çocuklarda ivmelenme ve maksimal sürat üzerine etkisi
Bu çalışmanın amacı inspiratuar kas ısınma protokolünün 12-14 yaş grubu çocuklarda ivmelenme ve maksimal sürat üzerine etkisinin araştırılmasıdır. 30 sedanter erkek çocuk (yaş: 12.63±0.89 yıl) çalışmaya katılmıştır. Katılımcılar 4 ayrı uygulamaya (T1, T2, T3, T4) rastgele dahil edilmişlerdir. Her uygulamada ivmelenme (10m, 20m) ve maksimal sürat testleri (30m, 50m) 10'ar dakika ara ile rastgele test edilmiştir. T1 uygulamasında herhangi bir ısınma yapılmadan, T2 uygulamasında genel ısınma ile, T3 uygulamasında placebo inspiratuar kas ısınması ile, T4 uygulamasında ise inspiratuar kas ısınması ile ivmelenme ve sürat testleri uygulanmıştır. Yapılan istatistiksel analiz sonucunda tüm ivmelenme ve sürat testlerinde genel ısınma (T2) ile inspiratuar kas ısınmasının (T4) kontrol (T1) ve placebo (T3) uygulamalara göre anlamlı düzeyde performansı arttırdığı görülmüştür (p<0.05). Sonuç olarak, inspiratuar kas ısınma protokolünün ivmelenme ve maksimal sürat performansları üzerinde genel ısınmaya benzer şekilde olumlu yönde etkilerinin olduğu söylenebilir.