Ortodontik tedavi gereksinim algısı ve IOTN ile ölçülen ortodontik tedavi gereksiniminin hasta, hasta yakını ve farklı branşlardaki hekimler arasında karşılaştırmalı olarak değerlendirilmesi

Bu çalışmada amacımız, hastaların, ebeveynlerinin, prostodontistin ve pratisyen diş hekiminin ortodontik tedavi gereksinim algısı ve maloklüzyon algısını, ortodontist tarafından ölçülen objektif tedavi gereksinimi ile karşılaştırmaktır. Böylece hastaların ortodontik tedavi gereksinimleri saptanmış, hasta ve yakınlarının ortodontik probleme yönelik farkındalıkları araştırılmıştır. Ayrıca ortodontistin ölçtüğü ortodontik tedavi ihtiyacı ile karşılaştırılarak pratisyen diş hekimi ve protez bölümü hekiminin algı farklılıkları var ise ortaya konulup hasta yönlendirebilme konusundaki yeterlilikleri değerlendirilmiştir. Çalışmamızda Dicle Üniversitesi'ne başvuran 12 yaş ve üstü 400 hasta ortodontik tedavi gereksinimi açısından değerlendirilmiştir. Bu değerlendirme ortodontist tarafından Ortodontik Tedavi İhtiyacı İndeksi (IOTN) nin Dişsel Sağlık bileşeni (DHC) ve Estetik Bileşeni (AC) kullanılarak yapılmıştır. Hastalara ve ebeveynlere anket formu doldurtularak cinsiyet, yaş, eğitim durumu, sosyal ve ekonomik durumları hakkında bilgi toplanmıştır. Cinsiyet, yaş ve eğitim durumu gibi faktörlerin tedavi ihtiyacına ve tedavi ihtiyacı algısına olan etkisi değerlendirilmiştir. Hasta, ebeveyn, prostodontist ve pratisyen hekimi IOTN indeksinin AC bileşenini ve VAS skalasını değerlendirmişlerdir. AC skorları maloklüzyon algısını, VAS skorları ise tedavi gereksinim algısını göstermektedir. Araştırmamızın sonucuna göre, hastaların yaş grupları, cinsiyetleri ile objektif tedavi ihtiyaçları arasında anlamlı ilişki bulunamamıştır. Hastaların yaş grupları, cinsiyetleri ve eğitim durumları ile tedavi gereksinim algıları arasında da anlamlı ilişki bulunamamıştır. Ebeveyn eğitim durumu ile ebeveyn tedavi gereksinim algısı arasında anlamlı fark bulunmuştur. Bu farkın okuryazar olmayan ve ortaokul eğitim düzeyindeki ebeveynlerden kaynaklandığı bulunmuştur. Genel olarak hasta ve ebeveynlerin subjektif algılarının benzerlik gösterdiği ancak hekimlerin algılarından farklılık gösterdiği söylenebilir. Pratisyen diş hekimi ve prostodontistin maloklüzyon algıları ve tedavi gereksinim algıları ortodontistinkine yakın bulunmuştur. Sonuç olarak, ortodonti kliniğine başvuran hastaların IOTN ile değerlendirilmesi, hasta ve ebeveynin tedavi konusundaki algılarının da göz önünde bulundurulması gerekmektedir. Pratisyen diş hekimi ve prostodontistin ortodonti kliniklerine hasta yönlendirme konusunda yeterli oldukları söylenebilir.