7-14 yaş arası zihinsel engelli ve görme engelli çocuğa sahip olan ebeveynlerin umutsuzluk düzeyleri ile anksiyete düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu araştırmanın amacı, 7 – 14 yaş arası zihinsel engelli ve görme engelli çocuğa sahip ebeveynlerin umutsuzluk düzeyleri ile anksiyete düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesidir. Araştırmanın örneklemi, İstanbul İl Milli Eğitim Bakanlığı'na bağlı Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezleri'nde, İlköğretim Okulları'nın özel alt sınıflarında ve özel eğitim alanında hizmet vermekte olan derneklerde eğitim gören 50 zihinsel engelli ve 50 görme engelli olan çocukların ailelerinden oluşmaktadır. Araştırmada ailelerin, sosyodemografik bilgileri, araştırmacı tarafından geliştirilmiş olan 'Kişisel Bilgi Formu', umutsuzluk düzeylerini ölçmek için 'Beck Umutsuzluk Ölçeği', anksiyete düzeylerini ölçmek üzere 'Beck Anksiyete Ölçeği' kullanılmıştır. Araştırma, betimleyici ve karşılaştırma istatistiklerinin yapılması ile zihinsel ve görme engelli çocuğu olan ebeveynlerin umutsuzluk ve anksiyete puanları, demografik değişkenler bakımından incelenmiştir. Araştırmada elde edilen bulgular doğrultusunda, zihinsel engelli çocuğu olan ebeveynlerden anneler, bekâr ebeveynler ve ağır düzey zihinsel engelli çocuğu olan ebeveynlerin anksiyete puanları daha yüksek bulunmuştur. Görme engelli çocuğu olan ebeveynlerden bekâr olanların anksiyete puanı yüksektir. Ağır düzey zihinsel engelli çocuğu olan annelerin umutsuzluk puanı anlamlı düzeyde yüksektir. Hem zihinsel engelli çocuğu olan ebeveynlerin hem de görme engelli çocuğu olan ebeveynlerin umutsuzluk ve anksiyete düzeyleri arasında pozitif yönlü anlamlı ilişki olduğu tespit edilmiştir. Bununla birlikte, her iki grupta ebeveynlerin anksiyete düzeylerinin umutsuzluk düzeyi üzerine etki ettiği saptanmıştır.