Discipline

Medical Biochemistry

12

Archived Theses

1

DOIs Assigned

8%

DOI Rate

Discipline

12 Theses
Master'sOpen AccessTR

İsatin türevli bileşiklerin sentezi ve kanser hücre hatlarında antiproliferatif ve floresan özelliklerinin incelenmesi

Kanser, görülme sıklığı dünya çapında artarak önemli bir küresel sağlık sorunu olmaya devam etmektedir. Meme kanseri, dünya genelinde kadınlar arasında en yaygın görülen malignitelerden biri olup, daha etkili ve seçici tedavi ajanlarına olan ihtiyacı artırmaktadır. Bu kapsamda kanser araştırmalarında yaygın kullanılan ve birçok ticari antikanser ilacın yapısında bulunan isatin ve türevleri ve 4-bromo 1,8-naftalimid ile konjugasyonundan floresans yeni nesil antikanser özellikte olabilecek bileşikler sentezlendi ve spektroskopik FT-IR, 1H-NMR, 13C-NMR teknikleri ile karakterize edildi. Sentezlenen bileşiklerin sitotoksisite ve apoptoz analizleri ile MCF-7 ve MDA-MB-231 hücre hatlarına karşı in vitro etkinliği değerlendirildi. MTT sonuçlarına göre, özellikle H ve C bileşikleri her iki hücre hattında güçlü sitotoksik etki gösterdi. Akım sitometrisi analizinde, H ve M bileşikleri yüksek düzeyde geç apoptozu indükledi. Konfokal mikroskopi ile yapılan mitokondri ve nükleus boyamaları, özellikle mitokondriye belirgin lokalizasyon gösterdiğini ortaya koydu. Mitokondriye yönelik bu birikim, apoptoz mekanizmasına mitokondriyal yolakların dahil olduğunu düşündürmektedir. HEK hücrelerinde düşük toksisite gözlenmiş olup, bu bileşiklerin kanser hücrelerine karşı seçici etkili olduğu belirlenmiştir. Sonuç olarak, H ve C bileşikleri güçlü ve seçici antikanser potansiyele sahiptir; mitokondri hedefli etkileri ile antikanser ajan olarak ileri analizler için potansiyel taşımaktadır. Anahtar Kelimeler: Antikanser, naftalimid, floresans, isatin, sitotoksisite

Merve İnel
Selçuk University · Institute of Health Sciences
2025
00
Master'sOpen AccessTR

Rotavirus ve adenoviruslü çocukların eser element profilinin incelenmesi

Akut gastroenteritler gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerde yaygın olarak görülmekte ve çocuklarda morbidite ve mortalitenin en önemli nedenlerinden biridir. Dünyamızda solunum yolu enfeksiyonlarından sonra en çok ölüme sebep olan akut gastroenteritlerdir. Özellikle 5 yaş altı çocuklarda gastroenterit etkenleri arasında ilk sırayı rotaviruslar oluştururken ikinci sırayı adenoviruslar takip etmektedirler. Rota virüsü, bağırsak enfeksiyonuna ve ishale neden olan ve çok yüksek bulaşıcılık oranına sahip bir virüstür. Dünya genelinde görülen bu virüs bebeklerde ve çocuklarda ishal başlangıcının ilk sırada gelen nedenidir. Adenovirüs, vücutta hafif ya da şiddetli enfeksiyona neden olabilen virüs grubu olarak adlandırılır. Bu tür virüs enfeksiyonların vücutta etkilediği en yaygın bölge solunum sistemidir. Enfeksiyonlar soğuk algınlığı veya grip benzeri belirtilere neden olabilir. Enfeksiyonların çoğu kez hafif seyreder ve tedavisi genellikle semptom ve belirtileri düzeltmeye yönelik yapılır. ANAHTAR KELİMELER: ROTAVİRÜS, ADENOVİRUS VE ESER ELEMENT

Ahmet Karahan
Harran University · Institute of Health Sciences
2025
00
Master'sOpen AccessTR

Bariatrik cerrahi uygulanan obez hastaların biyokimyasal ve inflamatuar profillerinin değerlendirilmesi

Obezite artık Türkiye'de ve tüm dünyada giderek artan bir morbidite ve mortalite kaynağı haline gelmiştir. Bu nedenle son yıllarda obezite ile mücadeleye dikkat çekmeye çalışılmaktadır. Obezite tedavisi uzun sürelidir ve multidisipliner bir tedavi protokolü gerektirir. Adipokinler, adipoz dokudan sentezlenen, proinflamatuar ve antiinflamatuvar etkiye sahip biyoaktif proteinlerdir. Obezitede, adipoz dokudan salınan yüksek seviyedeki adipokinlerin, oksidatif strese ve inflamasyona neden olduğu belirtilmiştir. Obezite, yağ dokusunda artan makrofajların ve T lenfositlerin etkileşimi ile ilişkilidir. Bu ilişki, adipoz dokudaki proinflamatuvar sitokinlerin aktivitesinin artmasına neden olur. Yapılan son araştırmalar obez bireylerde, TNF-α, IL-6, CRP gibi proinflamatuar sitokinlerin ve akut faz proteinlerinin yüksek olduğunu göstermektedir. Asprosin, yağ dokusundan salınan ve metabolizma üzerinde önemli etkileri olan bir adipokindir. Asprosin ile obezite arasındaki nedensel ilişki tam olarak anlaşılamamış olsa da asprosinin metabolik yollarda çok önemli rol oynayan yeni bir molekül olduğuna ve obezite için bir biyobelirteç ve hedef molekül olarak kullanılabileceğine dair artan kanıtlar bulunmaktadır. Tüm bu bilgiler ışığında planlanan bu tez çalışmasında bariatrik cerrahinin serum asprosin, C-Reaktif Protein (CRP) ve IL-6 (interlökin-6) değerlerine etkisini incelemek amaçlanmıştır. Çalışmaya Malatya Turgut Özal Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi Genel Cerrahi Kliniği'ne başvuran obezite cerrahisine karar verilmiş ve çalışmaya gönüllü olarak katılan 44 hasta dahil edildi. Obezite cerrahisi geçiren bireylerin serum örnekleri pre-op ve post-op 1, 3. ve 6. aylarda alınarak asprosin, CRP ve IL-6 düzeyleri ölçüldü. Obezite cerrahisi öncesi ve sonrası değerler karşılaştırılarak, cerrahi müdahalenin bu biyobelirteçler üzerindeki etkisi değerlendirildi. Çalışmamız sonucunda obezite cerrahisi geçirmiş bireylerde diğer çalışma sonuçlarıyla uyumlu olarak asprosin, CRP ve IL-6 düzeylerinin operasyon öncesi değerleri yüksek iken operasyon sonrası ağırlık kaybı ile birlikte bu değerlerde azalma tespit ettik. Bu sonuçlar eşliğinde obezite cerrahisi sonrası ağırlık kaybı ile beraber asprosin, CRP, IL-6 düzeylerini birlikte değerlendirmemizin litaratüre katkısının olduğunu düşünmekteyiz. ANAHTAR KELİMELER:Obezite, Bariatrik Cerrahi, Asprosin, C-Reaktif Protein, İnterlökin-6

Tuba Merve Petek
Malatya Turgut Özal University · Institute of Graduate Studies
2025
00
Master'sOpen AccessTR

Hidradenitis süpürativa hastaların serumlarında YKL-40/kitinaz 3 benzeri protein-1 ve oksidatif DNA hasarının araştırılması

Hidradenitis Süpürativa, apokrin ter bezlerinin vücutta lokalize olduğu perianal, inguanal, aksilla ve meme areolasında nodül, fistül ve skar oluşumu ile karakterize sistemik ve lokal inflamasyona sahip deri hastalığıdır. Bu çalışmada amacımız Hidradenitis Süpürativa hastaların serum YKL-40 seviyelerinin ve DNA oksidatif hasarın göstergesi olan 8-hidroksi-2-deoksiguanozin (8-OHdG), malondialdehit (MDA) ve peroksinitrit parametrelerinin normal popülasyona göre yüksek olup olmadığını ve inflamatuar cevapta rolünü araştırmaktır. Çalışmaya 25 Hidradenitis Süpürativa tanılı hasta ile 25 sağlıklı gönüllü dahil edilmiştir. Son zamanlarda keşfedilmiş inflamasyon belirteci olarak düşünülen YKL-40 enzimi ve oksidatif hasar ürünlerinden 8-OHdG, MDA ve peroksinitrit değerleri hasta grubunda farkın kontrol grubu ile karşılaştırıldığında istatiksel olarak yüksek derecede anlamlı olduğu tespit edildi. YKL-40 ile 8-OHdG arasında pozitif yönde orta şiddette korelasyon bulundu. Sonuçlar HS hastalarında oksidasyon ve inflamasyonun arttığını göstermiş olup hastalığın patofizyolojisinde rolü olduğu düşünülmektedir. Anahtar Sözcükler: Hidradenitis Süpürativa, Malondialdehit, Peroksinitrit, YKL-40/Kitinaz 3 Benzeri Protein-1, 8-hidroki-2-deoksiguanozin

8-hidroksi deoksiguanozinDNA hasarıHidradenitis süpürativa+4
Hatice Sümeyra Akatay
Gaziantep University · Institute of Health Sciences
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Metabolik sendrom oluşturulmuş ratlarda alfa lipoik asit ve koenzim Q10 uygulamanın oksidatif stres ve endotelyal disfonksiyon belirteçlerine etkileri

Metabolik sendrom (MS) insülin direnci, abdominal obezite, hipertansiyon ve dislipidemi ile karakterize, kardiyovasküler hastalık ve tip 2 diabetes mellitus riskinin arttığı bir halk sağlığı problemidir. Bu çalışmada, metabolik sendrom oluşturulan ratlarda alfa lipoik asit ve koenzim Q10 uygulanmasının bazı oksidatif stres ve endotelyal disfonksiyon belirteçleri üzerine etkilerinin araştırılması amaçlanmıştır.Çalışmamızda Sprague Dawley ratlar kullanılarak 4 grup oluşturuldu. Kontrol grubu; standart rat yemi ile beslendi. MS grubu; 8 hafta içme sularına % 10 fruktoz katılarak metabolik sendrom oluşturuldu. ALA grubu; metabolik sendrom oluşturulduktan sonra 5 hafta i.p. olarak 100mg/kg/gün ALA uygulandı. CoQ10 grubu; metabolik sendrom oluşturulduktan sonra 5 hafta i.p. olarak 10mg/kg/gün CoQ10 uygulandı. Uygulamaların sonunda ratlar dekapite edilerek biyokimyasal parametreler için kan örnekleri alındı.Metabolik sendrom grubunda kontrol grubuna göre MDA (%62) ve ADMA (%164) düzeyleri daha yüksek, total glutatyon (%15) ve redükte glutatyon düzeyleri (%21) daha düşük tespit edildi. ALA veya CoQ10 uygulanmasıyla metabolik sendromlu ratlarda MDA (%17,21) ve ADMA (%35,44) düzeylerinin azaldığı, total glutatyon (%2,5) ve redükte glutatyon (%7) düzeylerinin arttığı görüldü. Serum glukoz, insülin düzeyleri ve HOMA-IR değerleri metabolik sendrom grubunda tedavi verilen gruplara kıyasla daha yüksek bulundu. ALA ve CoQ10 tedavisinin lipid parametreleri üzerine olumlu etkiler gösterdiği görüldü. Aortun histopatolojik incelemelerinde tedavi gruplarında perivasküler lenfositik infiltrasyonunun azaldığı tespit edildi.Sonuç olarak, bu çalışmanın sonuçları metabolik sendromda ALA ve CoQ10 desteklerinin oksidatif stresi azaltmada, endotel disfonksiyonu ve insülin direncini düzeltmede faydalı olabileceğini göstermektedir.Anahtar kelimler: Metabolik sendrom, alfa lipoik asit, koenzim Q10, oksidatif stres.

KoenzimlerLipoik asitMetabolik hastalıklar+1
Mahmut Serhat Özdoğan
Fırat University
2011
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Diyalizin kardiyovasküler belirteçler üzerine etkisi

Kronik böbrek hastalığı (KBH), böbrek parankiminde kronik inflamatuar ve dejeneratif değişikliklerin ortaya çıktığı bir hastalık grubudur. Kronik böbrek yetmezliği (KBY) ise, kronik böbrek hastalıklarının ilerlemesiyle ortaya çıkan bir tablodur. KBY tedavisinde konservatif tedavi ve renal replasman tedavilerinden faydalanılmaktadır. Kardiyovasküler hastalıklar (KVH), KBH'ın tüm evrelerinde ve renal replasman tedavisi alan hastalarda en önemli mortalite ve morbidite nedenidir. Çalışmamızda; hemodiyaliz (HD) öncesi ve sonrası plazma NT-proBNP, TnI, CK-MB düzeylerini değerlendirerek tek bir HD seansının sık kullanılan kardiyovasküler belirteçler üzerine etkisini araştırmayı amaçladık. Bu çalışmaya 78 hemodiyaliz hastası ve 30 sağlıklı kontrol dahil edildi. Çalışmaya başlamadan önce hastaların demografik verileri ve diyaliz bilgileri kaydedildi. Tüm katılımcılar için kan örnekleri lityum heparinli tüpe alındı ve plazma NT-proBNP, TnI, CK-MB düzeyleri immünassay yöntemlerle ölçüldü. Hasta ile kontrol grubu arasında demografik veriler açısından anlamlı fark saptanmadı. Plazma NT-proBNP, TnI, CK-MB düzeyleri kontrol grubunda sırasıyla (x̄ ± SD) 80.40±24.92 ng/L, 0.005±0.06 ng/ml, 2.21±1.24 ng/ml olarak bulundu. Hasta grubunda diyaliz öncesi plazma NT-proBNP, TnI, CK-MB düzeyleri sırasıyla 10765.71±8525.20 ng/l, 0.0142±0.0174 ng/ml, 2,21±1,24 ng/ml olarak bulunurken; diyaliz sonrasında sırasıyla 8816.58±7715.65 ng/l, 0.0278±0.0304 ng/ml, 2.41±1.69 ng/ml olarak bulundu. Plazma NT-proBNP ve TnI düzeyleri, hasta grubunda kontrol grubuna göre anlamlı derecede yüksekti (p<0,05) Plazma CK-MB düzeylerinde kontrol ve hasta grubu arasında anlamlı fark bulunmadı (p>0,05). Diyaliz sonrasında diyaliz öncesine göre; plazma NT-proBNP düzeylerinde anlamlı azalma (p<0,05), TnI düzeylerinde anlamlı artış bulunurken (p<0,05), CK-MB konsantrasyonlarında anlamlı değişiklik saptanmadı (p>0,05). Sonuç olarak, hemodiyaliz işleminin; miyokardın perfüzyonunda azalmaya neden olarak, mikroinfarktlar oluşmasına ve kardiyak troponin seviyelerinin yuksek seyretmesine neden olduğunu düşünmekteyiz. HD sonrası, öncesine gore TnI değeri yükselen özellikle KVH için ek risk faktörüne sahip olan hastaların yakın ve uzun dönem KVH açısından daha sıkı takip edilmesi gerektiğini düşünüyoruz. Anahtar Sözcükler: Kronik Böbrek Yetmezliği, Kardiyovasküler Hastalık, NT-proBNP, TnI, CK-MB

Böbrek hastalıklarıBöbrek yetmezliği-kronikKardiyovasküler hastalıklar+5
Rahile Arslan
Dicle University
2016
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Meme kanseri olan hastalarda A-FABP ve FASN'ın inflamasyon ve adipositokinlerle ilişkilerinin araştırılması

Obezite ve aşırı kilolu olma durumu kadınlarda en sık görülen malignite olan memekanseri gelişiminde ve kötü prognozda bağımsız risk faktörüdür. Obezite özelliklepostmenopozal dönemdeki kadınlarda meme kanseri riskiyle ilişkilidir. Bu çalışmanın amacı,memede kitle nedeniyle biyopsi yapılan hastalarda, meme dokusunda adiposit yağ asidibağlayıcı protein (A-FABP) ve yağ asidi sentaz (FASN) ekspresyonları, serumda A-FABP,leptin, adiponektin, insülin, TNF-? ile antropometrik ölçümler, vücut kompozisyonu veklinikohistopatolojik verilerin karşılaştırılıp meme kanseri ile obezite arasındaki olası ilişkininaçıklanmasıdır. Serumda A-FABP, leptin, adiponektin, insülin ve TNF-? analizleri ELISA ile,doku A-FABP ve FASN ekspresyonları immünohistokimyasal boyama ile belirlendi. Vücutkompozisyonu ölçümleri biyoelektrik impedans analizi ile yapıldı.Benign (n=18) ve malign (n=47) tanı almış hasta grubunu yapılan ölçüm vedeğerlendirmeler sonucunda obezite ve menopoz durumlarına göre sınıflandırarakkarşılaştırmalarımızı yaptık. Malign hasta grubunda menopoza 50 yaş üzerinde girenlerinoranı daha fazla idi (p=0,004); ayrıca, bel kalça oranı (p=0,004), glukoz (p=0,008),adiponektin (p=0,028) ve FASN ekspresyonu (p=0,032) yüksekliği saptandı. A-FABPekspresyonu 50 yaşın üzerindekilerde (p=0,016) ve postmenopozal olanlarda (p=0,020) dahayüksekti. Obezlerde leptin (p=<0,0001), leptin/adiponektin (L/A) oranı (p=0,001), TG(p=0,032) ve TNF-? (p=0,028) yüksek iken; HDL-K (p=0,002) düşük saptandı. FASNekspresyonu ile leptin (r=0,263, p=0,034) ve (L/A) oranı (r=0,245, p=0,049) pozitif yöndekorele bulundu. Ayrıca, obez grupta lenf damarı invazyonu varlığı daha fazla saptandı(p=0,038). Biyokimyasal parametrelerle A-FABP ekspresyonları arasında korelasyonbulunmadı.Sonuç olarak, A-FABP ekspresyon yüksekliğinin yaşlanma ve menopoza bağlıolduğunu, özellikle 50 yaşın üzerinde menopoza girenlerde meme kanserinin daha fazlagörüldüğünü, malignite durumunu öngörmede vücut kütle indeksi yerine bel kalça oranıkullanılabileceğini, FASN ekspresyonunun ise maligniteyle ilişkili olduğunu düşünüyoruz.Anahtar kelimeler: Meme kanseri, obezite, A-FABP, FASN, vücut kompozisyonu

AdiponektinAdipoz dokuMeme hastalıkları+4
Birsen Tuğlu
Dokuz Eylül University
2011
00
DoctorateOpen AccessTR

Kronik böbrek hastalığı oluşturulmuş sıçanlarda FGF23 ve hastalığın progresyonu üzerine mezenkimal kök hücrelerin etkisi

Amaç: Kronik böbrek hasarının (KBH) erken teşhisi ve tedavisi, progresyonu ve ekstrarenal komplikasyonlarının önlenmesi açısından önemlidir. Deneysel çalışmalar mezenkimal kök hücrelerin (MKH) KBH modellerinde böbrek fonksiyonlarını iyileştirme potansiyelini ortaya çıkarmıştır. FGF23, KBH tanısı için önerilen biyobelirteçlerden biridir. Çalışmamızda nefrektomi yapılarak sıçanlarda kronik böbrek hastalığı oluşturulmuş ve bu sıçanlara insan plasentasından elde edilen MKH enjekte edildi. MKH'lerin terapötik etkileri, sıçanların böbreklerinde, FGF23 ve Klotho üzerinden değerlendirildi. Yöntem: Term plasentalarındaki amniyon membranından MKH izolasyonu gerçekleştirildi. Elde edilen hücreler için karakterizasyon ve yönlendirilme deneyleri yapıldı. 5/6 nefrektomi modeli yapılarak KBH modeli oluşturuldu. MKH enjekte edilmiş ve edilmemiş sıçanların böbrek dokusunda Western Blot protokolü ile protein; Real-time PCR metodu ile gen düzeyinde FGF23 ve Klotho analizleri gerçekleştirildi. ELISA yöntemi ile serum FGF23 ve α-Klotho düzeyleri; kolorimetrik metod ile idrarda albümin/kreatinin oranı ve fosfat düzeyleri ölçüldü. Bulgular: Nefrektomi yapılan gruplarda, FGF23 gen ve protein ekspresyonlarında kontrol gruplarına kıyasla bir artış gözlendi. MKH verilen sıçanlarda, MKH verilmemiş KBH'li gruplara kıyasla FGF23 ekspresyonunda azalma belirlendi. MKH verilen gruplarda, nefrektomi gruplarına kıyasla α-Klotho protein ve gen düzeylerinde azalma belirlendi. ELISA bulgularına göre ise serum α-Klotho seviyeleri, nefrektomi grubu dokularda, kök hücre verilen gruplara kıyasla düşük olarak belirlendi. Sonuç: Serum ve idrarda ölçülebilir bir biyobelirteç olan FGF23 KBH ilerlemesinde önemli role sahiptir. FGF23'ün albüminüri oluşumuna karşı oynadığı rol FGF23 ve koreseptörü olan α-Klotho üzerinden değerlendirilmiş ve bu rol üzerine MKH etkisi incelenmiştir. Çalışmamızın, KBH progresyonu ve MKH'lerin KBH üzerine terapötik etkisini araştıran çalışmalara yol göstereceğini düşünmekteyiz. Anahtar Kelimeler: Mezenkimal kök hücre, kronik böbrek hastalığı, FGF23, Klotho

Ezgi Akan
Akdeniz University · Institute of Health Sciences
2024
00
DoctorateOpen AccessEN

Rasındaki ilişkinin değerlendirilmesi diyabette otofaji ve böbrek fonksiyonları nefropati hastaları

This study was designed to evaluate serum LC3-II, BCL-2, IL-1β, TGF-β1, GRP-78, Cys C, and podocin levels in type 2 diabetes (T2DM) patients with renal dysfunction. 176 Turkish subjects were enrolled, of whom 26 were healthy, and 150 had T2DM. Patients were classified according to albumin urea ratio: 88 patients had macroalbuminuria, 20 patients had microalbuminuria, and 42 had normoalbuminuria. T2DM patients were also classified into three groups according to proteinuria and eGFR stages. Increased serum LC3-II levels in patients with T2DM with increased urinary albumin extraction and impaired renal functions. There was a strong relationship between serum LC3-II levels and serum BCL-2, IL-1β, TGF-β1, GRP-78, Cys-C, and Podocin levels. The efficiency of LC3-II as a diagnostic biomarker in the differential diagnosis of DM patients with macroproteinuria from DM patients with normoproteinuria was 75.4%. It was thought that increased serum LC3-II levels in T2DM patients with impaired renal functions may cause renal podocyte damage. In these patients, serum LC3-II levels can be evaluated as a new biomarker to follow the development of renal damage.

Shahab Ahmed Salıh Gezh
Tokat Gaziosmanpaşa University · Institute of Graduate Studies
2024
00
Master'sOpen AccessTR

Polikistik over sendromlu olgularda GPER, kopeptin düzeyleri ile GPER gen polimorfizminin ilişkisinin belirlenmesi

Polikistik over sendromu, (PKOS) üreme çağındaki kadınlarda en sık görülen endokrin metabolik bozukluklardan biri olup tanımlanması zor heterojen bir hastalıktır. Etiyolojisi tam olarak bilinmemektedir. Semptomları hiperandrojenizm, hirsutizm, akne, amenore, oligoamenoredir. Prevalansı %7-8 arasında değişmektedir. PKOS obezite, insülin direnci, diyabet ve dislipidemi gibi metabolik bozukluklarla ilişkilidir. PKOS'da insülin direnci prevalansı %50-75 aralığında değişmekle beraber, bu bireylerde diyabet başlangıç yaşı sağlıklı bireylere göre 10 yaş daha erkendir. Obezite genellikle abdominal obezite olarak görülür ve PKOS'lu kadınların yaklaşık %50'sini etkilemektedir. Üreme çağındaki kadınlarda en sık görülen endokrinopati olan PKOS, kadınlarda ciddi klinik tablolara yol açmasının yanında ülkemizde infertilitenin nedenleri arasında yer alır. Kadın üreme sistemi oldukça karmaşık hormonal ve fizyolojik mekanizmalar tarafından kontrol edilen kompleks bir sistemdir. Bu sistemdeki aksamalar birçok metabolik sorunu beraberinde getirmektedir. Polikistik over sendromu bu nedenle teşhisi birçok kritere dayanan, tedavisi, nedenleri, genetik geçişi, ilgili genlerin rolleri ve gen regülasyonu tam olarak aydınlatılamamış bir hastalıktır. Her geçen gün üretilen yeni verilerin bir araya getirilerek bu hastalıkta rol oynayan daha fazla genin açığa çıkartılması ve bu genlerin birbirleri ile olan karmaşık ilişkilerinin aydınlatılması öngörülmektedir. Bunun sonucu olarak da hastalığın moleküler biyolojisi çözülebilir ve daha etkin ve ucuz tedavi yöntemleri geliştirilebilir. Östrojenlerin genital sistem, kas-iskelet sistemi, kardiyovasküler sistem, sinir sistemi ve immün sistem üzerinde de önemli etkileri olduğu gösterilmiştir. GPER-1 (G-Protein Bağlı Estradiol Reseptörü), bilinen Östrojen reseptörün (ERalfa/beta reseptör) dışında östrojen reseptörüdür ve çeşitli hastalılarla beraber GPER düzeyinin de azaldığı bildirilmiştir. Bu nedenle çalışmamızda PKOS ve kontrol grubundaki olgularda GPER serum düzeyleri ve gen polimorfizmleri (rs11544331 ve rs3808350) araştırılacaktır. Diğer bir parametremiz olan Kopeptin arjinin vazopresin hormonunun öncülü olup birçok hastalığın yanı sıra oksidatif stresin de önemli nbir ölçütü olarak karşımıza çıkmaktadır. Kopeptinin PCOS'lu kadınlarda metabolik yanıtta önemli bir rol oynadığı bildirilmiştir. Bu bilgiden hareketle çalışma gruplarımızda Kopeptin'in serum düzeyleri de incelenecektir. Sonuç olarak; çalışmamızda PKOS'u serum GPER, Kopeptin ve GPER gen polimorfizmleri açısından değerlendirerek elde edilen verilerle klinik tablo arasındaki ilişkiyi belirlemeyi hedefliyoruz.

GPER 1
Semiha Türköz Çam
Tokat Gaziosmanpaşa University · Institute of Graduate Studies
2025
10
DoctorateOpen AccessTR

Sirkadiyen ritim bozukluklarının peroksizomal lipid metabolizmasına etkisi

Amaç: Sirkadiyen ritim bozuklukları modern yaşam şartları altında oldukça yaygınlaşmış olup kanser, metabolik sendrom, diyabet gibi kronik hastalıkların patogenezinde önemli bir yer tutmaktadır. Uyku düzensizliklerine bağlı sirkadiyen ritim bozukluklarıyla ilgili serum lipidomiks çalışmaları peroksizomal bir metabolit olan plazmalojen düzeylerinin arttığını göstermiştir. Buradan yola çıkarak çalışmamızda, farklı etkenlerle oluşturulan sirkadiyen ritim bozukluklarının peroksizomal lipid metabolizmasını etkileyip etkilemediğini belirlemeyi amaçladık. Materyal ve Metot: Çalışmamızda, ratlara iki hafta boyunca sirkadiyen ritmi etkilediği bilinen kalori kısıtlaması, yemleme süresinin sınırlanması ve sürekli aydınlığa maruz bırakma gibi kısıtlamalar uygulandı. Aynı süre zarfında bir başka gruba peroksizomal aktivasyonu sağlamak amacıyla fenofibratlı yemler verildi. Peroksizomal metabolitler olan plazmalojenler eritrosit membranında, GC; çok uzun zincirli yağ asitleri, pristanik asit ve fitanik asit düzeyleri ise plazmada, GC-MS yöntemi ile analiz edildi. Karaciğerde peroksizomal aktivasyon immunohistokimyasal yöntemlerle incelendi. Bulgular: Eritrosit membranında FF, SA ve KK gruplarında plazmalojen seviyeleri kontrole göre düşük bulundu. Membran fosfolipidlerinin yapısında bulunan bazı PUFA'lar azalırken, palmitik asit seviyesi artış gösterdi. Peroksizomal lipid metabolizması FF'de aktifken KK grubunda inaktifti. Sirkadiyen ritim bozukluğu oluşturulan gruplarda karaciğerde hidropik değişikliklerle birlikte katalaz immünreaktivitesinde artış gözlendi. Sonuç: Sirkadiyen ritmi bozan etkenler, eritrosit membranı üzerinde benzer etkiler yaratırken, peroksizomlar üzerinde farklı etkiler yarattı. Dolayısıyla sirkadiyen ritim bozukluklarında eritrosit membranı fosfolipid kompozisyonun değerlendirilmesinin bu bozuklukların teşhis ve tedavisinde bir yol gösterici olabileceği kanaatindeyiz.

Kromatografi-gazKütle spektrometriPeroksizomlar+4
Hüsniye Gül Otlu
İnönü University · Institute of Health Sciences
2019
00
Master'sCrossrefindexedOpen AccessTR

Serebrevasküler hastalık tanısı alan hastalarda serum asprosin düzeyleri

Amaç: Serebrovasküler hastalıklar (SVH), dünya çapında artan ölüm sayıları nedeniyle önemli bir halk sağlığı sorunu olmaya devam etmektedir. SVH'ye ilişkin biyokimyasal belirteçler, SVH'de erken klinik deneyleri kolaylaştırarak önemli bir rol oynayabilir. Bu çalışmada yeni bir glukojenik adipokin olan ASP'nin, SVH ile ilişkisi ve SVH'ın tanısında bir biyobelirteç olarak potansiyel kullanımının araştırılması hedeflenmiştir. Materyal ve Metot: Bu çalışmaya, görüntüleme yöntemlerine göre iskemik SVH (N:58) ve hemorajik SVH (N:9) tanısı konmuş 67 SVH hastası ve 30 sağlıklı kontrol olmak üzere toplam 97 katılımcı dahil edildi. Bireylerden alınan kan numunelerinden elde edilen serum örneklerindeki asprosin düzeyleri ELISA kiti kullanılarak ölçüldü. Aynı zamanda serum örneklerinde CRP, HDL-K, LDL-K, TG ve glukoz ölçümleri kaydedildi. Bulgular: SVH grubunda serum asprosin düzeyleri sağlıklı kontrol grubuna göre anlamlı olarak düşük olduğu gözlendi (p<0.05). Hemorajik ve İskemik SVH grupları karşılaştırıldığında ise iki grup arasında serum asprosin düzeylerinde bir fark gözlenmedi (p<0.05). Serum asprosin için yapılan ROC eğri analizinde AUC değeri 0.703 (p:0.001) olduğu tespit edildi. Sonuç: SVH hastalarında serum asprosin düzeylerinin düşük olması hastalığın patogenezinde rol alabileceği düşündürmektedir. Ayrıca SVH hastalarında düşük asprosin düzeylerinin tanıda kullanılabilecek aday bir biyobelirteç olduğu söylenilebilir.

Nurdan Alcan Alp
Erzincan Binali Yıldırım University · Institute of Health Sciences
2024
61
doi.org/10.71008/ebyu.thesis.2024.102