Dicle University
Anabilim Dalı

Tıbbi Biyokimya Anabilim Dalı

Dicle University

24

Arşivlenen Tez

1

DOI Atanmış

4%

DOI Oranı

Anabilim Dalı

24 Tez
Yüksek LisansAçık ErişimTR

İsatin türevli bileşiklerin sentezi ve kanser hücre hatlarında antiproliferatif ve floresan özelliklerinin incelenmesi

Kanser, görülme sıklığı dünya çapında artarak önemli bir küresel sağlık sorunu olmaya devam etmektedir. Meme kanseri, dünya genelinde kadınlar arasında en yaygın görülen malignitelerden biri olup, daha etkili ve seçici tedavi ajanlarına olan ihtiyacı artırmaktadır. Bu kapsamda kanser araştırmalarında yaygın kullanılan ve birçok ticari antikanser ilacın yapısında bulunan isatin ve türevleri ve 4-bromo 1,8-naftalimid ile konjugasyonundan floresans yeni nesil antikanser özellikte olabilecek bileşikler sentezlendi ve spektroskopik FT-IR, 1H-NMR, 13C-NMR teknikleri ile karakterize edildi. Sentezlenen bileşiklerin sitotoksisite ve apoptoz analizleri ile MCF-7 ve MDA-MB-231 hücre hatlarına karşı in vitro etkinliği değerlendirildi. MTT sonuçlarına göre, özellikle H ve C bileşikleri her iki hücre hattında güçlü sitotoksik etki gösterdi. Akım sitometrisi analizinde, H ve M bileşikleri yüksek düzeyde geç apoptozu indükledi. Konfokal mikroskopi ile yapılan mitokondri ve nükleus boyamaları, özellikle mitokondriye belirgin lokalizasyon gösterdiğini ortaya koydu. Mitokondriye yönelik bu birikim, apoptoz mekanizmasına mitokondriyal yolakların dahil olduğunu düşündürmektedir. HEK hücrelerinde düşük toksisite gözlenmiş olup, bu bileşiklerin kanser hücrelerine karşı seçici etkili olduğu belirlenmiştir. Sonuç olarak, H ve C bileşikleri güçlü ve seçici antikanser potansiyele sahiptir; mitokondri hedefli etkileri ile antikanser ajan olarak ileri analizler için potansiyel taşımaktadır. Anahtar Kelimeler: Antikanser, naftalimid, floresans, isatin, sitotoksisite

Merve İnel
Selçuk University · Sağlık Bilimleri Enstitüsü
2025
00
Yüksek LisansAçık ErişimTR

Rotavirus ve adenoviruslü çocukların eser element profilinin incelenmesi

Akut gastroenteritler gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerde yaygın olarak görülmekte ve çocuklarda morbidite ve mortalitenin en önemli nedenlerinden biridir. Dünyamızda solunum yolu enfeksiyonlarından sonra en çok ölüme sebep olan akut gastroenteritlerdir. Özellikle 5 yaş altı çocuklarda gastroenterit etkenleri arasında ilk sırayı rotaviruslar oluştururken ikinci sırayı adenoviruslar takip etmektedirler. Rota virüsü, bağırsak enfeksiyonuna ve ishale neden olan ve çok yüksek bulaşıcılık oranına sahip bir virüstür. Dünya genelinde görülen bu virüs bebeklerde ve çocuklarda ishal başlangıcının ilk sırada gelen nedenidir. Adenovirüs, vücutta hafif ya da şiddetli enfeksiyona neden olabilen virüs grubu olarak adlandırılır. Bu tür virüs enfeksiyonların vücutta etkilediği en yaygın bölge solunum sistemidir. Enfeksiyonlar soğuk algınlığı veya grip benzeri belirtilere neden olabilir. Enfeksiyonların çoğu kez hafif seyreder ve tedavisi genellikle semptom ve belirtileri düzeltmeye yönelik yapılır. ANAHTAR KELİMELER: ROTAVİRÜS, ADENOVİRUS VE ESER ELEMENT

Ahmet Karahan
Harran University · Sağlık Bilimleri Enstitüsü
2025
00
DoktoraAçık ErişimTR

Koenzim Q10 nefropatisinde koenzim Q10 içerikli nanoterapötiklerin tedavi etkinliğinin araştırılması ve in vitro modelde mitokondriyal fonksiyonlarının karşılaştırılması

KoenzimQ10 (CoQ10) biyosentezinde rol alan genlerdeki mutasyonlardan kaynaklanan CoQ10 eksikliği başta böbrekler olmak üzere birçok sistemi etkilemektedir. Bunlardan COQ8B mutasyonları, adölesan yaş grubunda ortaya çıkan kronik böbrek yetmezliğinin önemli bir nedeni olarak tanımlanmıştır. COQ8B mutasyonu olan hastalar proteinüri evresinde iken teşhis edilip ekzojen oral CoQ10 tedavisine başlandığında proteinürinin azaldığı ve böbrek fonksiyonlarının korunabildiği ortaya konmuştur. Ancak CoQ10, yüksek molekül ağırlığı ve lipofilik özelliği nedeniyle biyoyararlanımı düşük ve doku dağılımı yüksek bir moleküldür. CoQ10'un mitokondrideki lokal konsantrasyonunun artırılması daha etkin bir tedavi sağlama ve bu hastalarda böbrek yetmezliğini tamamen önleyebilme potansiyeline sahiptir. Bu tez kapsamında, CoQ10 eksikliğine neden olan mutasyonlara ikincil gelişen CoQ10 nefropatisinin önlenmesi/iyileştirilmesi için mitokondrilere hedeflendirilmiş CoQ10 içerikli poli (laktid-ko-glikolik asit)-blok-poli (etilen glikol)-(5-karboksipentil) trifenil fosfonyum bromür nanopartiküller (CoQ10-TPP-NP) geliştirilmiştir. Geliştirilen bu NP'ler boyut, yüzey yükü, partikül dağılımı, ilaç enkapsülasyon etkinliği ve morfolojik özellikleri bakımından karakterize edilmiştir. CoQ10-TPP-NP'ler yaklaşık 150 nm boyut ve +20 mV yüzey yükü ile aktif hedeflendirme için uygun özelliklere sahiptir. Bu NP'lerin ilaç yükleme etkinliği yüksek performanslı sıvı kromatografisi (HPLC) yöntemi ile belirlenmiş ve yaklaşık %40 oranında CoQ10 enkapsülasyon etkinliğine sahip olduğu bulunmuştur. İn vitro ortamda insan böbrek proksimal tübül epitel hücre hattına (HK-2) uygulanan bu NP'lerin (NP11) hücreler üzerinde toksik etkisinin olmadığı XTT deneyi ile gösterilmiştir. HK-2 hücrelerinde siRNA aracılığı ile COQ8B geni susturularak (COQ8B-/- hücre hatları) in vitro hastalık modeli oluşturulmuş, bunun için farklı doz ve sürelerde siRNA uygulaması yapılmıştır. Gerçek zamanlı polimeraz zincir reaksiyon (PCR) deneyleri ile en etkili gen inhibisyonu 100 nM siRNA ile 48 saat sürenin sonunda elde edilmiş ve Western Blot analizleri ile bu sonuç doğrulanmıştır. Formüle edilen NP'lerin COQ8B-/- hücreleri üzerindeki etkinliği metabolomik analizler yapılarak mitokondri fonksiyonları üzerinden değerlendirilmiştir. Elde edilen bulgulara göre, siRNA uygulanan hücre grubuna uygulanan CoQ10-TPP-NP'nin trikarboksilik asit (TCA) döngüsü hızını artırmada serbest CoQ10'a kıyasla daha etkili olduğu saptanmıştır. Anahtar Kelimeler: KoenzimQ10, COQ8B, polimerik nanopartikül, mitokondri, aktif hedefleme, metabolomiks

KoenzimlerMetabolomiklerMitokondriler+3
Hamide Sena Özbay
Hacettepe University · Sağlık Bilimleri Enstitüsü
2022
00
Yüksek LisansAçık ErişimTR

Bariatrik cerrahi uygulanan obez hastaların biyokimyasal ve inflamatuar profillerinin değerlendirilmesi

Obezite artık Türkiye'de ve tüm dünyada giderek artan bir morbidite ve mortalite kaynağı haline gelmiştir. Bu nedenle son yıllarda obezite ile mücadeleye dikkat çekmeye çalışılmaktadır. Obezite tedavisi uzun sürelidir ve multidisipliner bir tedavi protokolü gerektirir. Adipokinler, adipoz dokudan sentezlenen, proinflamatuar ve antiinflamatuvar etkiye sahip biyoaktif proteinlerdir. Obezitede, adipoz dokudan salınan yüksek seviyedeki adipokinlerin, oksidatif strese ve inflamasyona neden olduğu belirtilmiştir. Obezite, yağ dokusunda artan makrofajların ve T lenfositlerin etkileşimi ile ilişkilidir. Bu ilişki, adipoz dokudaki proinflamatuvar sitokinlerin aktivitesinin artmasına neden olur. Yapılan son araştırmalar obez bireylerde, TNF-α, IL-6, CRP gibi proinflamatuar sitokinlerin ve akut faz proteinlerinin yüksek olduğunu göstermektedir. Asprosin, yağ dokusundan salınan ve metabolizma üzerinde önemli etkileri olan bir adipokindir. Asprosin ile obezite arasındaki nedensel ilişki tam olarak anlaşılamamış olsa da asprosinin metabolik yollarda çok önemli rol oynayan yeni bir molekül olduğuna ve obezite için bir biyobelirteç ve hedef molekül olarak kullanılabileceğine dair artan kanıtlar bulunmaktadır. Tüm bu bilgiler ışığında planlanan bu tez çalışmasında bariatrik cerrahinin serum asprosin, C-Reaktif Protein (CRP) ve IL-6 (interlökin-6) değerlerine etkisini incelemek amaçlanmıştır. Çalışmaya Malatya Turgut Özal Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi Genel Cerrahi Kliniği'ne başvuran obezite cerrahisine karar verilmiş ve çalışmaya gönüllü olarak katılan 44 hasta dahil edildi. Obezite cerrahisi geçiren bireylerin serum örnekleri pre-op ve post-op 1, 3. ve 6. aylarda alınarak asprosin, CRP ve IL-6 düzeyleri ölçüldü. Obezite cerrahisi öncesi ve sonrası değerler karşılaştırılarak, cerrahi müdahalenin bu biyobelirteçler üzerindeki etkisi değerlendirildi. Çalışmamız sonucunda obezite cerrahisi geçirmiş bireylerde diğer çalışma sonuçlarıyla uyumlu olarak asprosin, CRP ve IL-6 düzeylerinin operasyon öncesi değerleri yüksek iken operasyon sonrası ağırlık kaybı ile birlikte bu değerlerde azalma tespit ettik. Bu sonuçlar eşliğinde obezite cerrahisi sonrası ağırlık kaybı ile beraber asprosin, CRP, IL-6 düzeylerini birlikte değerlendirmemizin litaratüre katkısının olduğunu düşünmekteyiz. ANAHTAR KELİMELER:Obezite, Bariatrik Cerrahi, Asprosin, C-Reaktif Protein, İnterlökin-6

Tuba Merve Petek
Malatya Turgut Özal University · Lisansüstü Eğitim Enstitüsü
2025
00
Yüksek LisansAçık ErişimTR

Obez hastalarda, metabolik sendrom ve tip 2 diabetes mellitus gelişiminde inflamatuvar süreçlerin yeri ve öneminin belirlenmesi

Amaç: Adipoz doku tarafından inflamatuvar sitokinlerin salınımı, metabolik sendrom ve Tip 2 Diabetes Mellitus gelişimiyle ilişkilendirilmektedir. Bu çalışmada obezite, metabolik sendrom ve Tip 2 Diabetes Mellitus gelişiminde inflamatuvar süreçlerin yeri ve öneminin belirlenmesi amaçlandı. Yöntem: Çalışmaya 160 katılımcı dahil edildi. Katılımcılar BKİ, NCEP-ATP III ve IDF metabolik sendrom ve ADA diyabet tanı kriterleri kullanılarak sınıflandırıldı. Katılımcıların, CRP, IL-6, TNF-alfa düzeyleriyle, lökosit ve alt grupları sayıları inflamatuvar süreçlerin değerlendirilmesinde kullanıldı. Tüm veriler SPSS paket programı kullanılarak analiz edildi. Bulgular: Çalışmamızda, CRP ve IL-6 değerlerinin obezlerde obez olmayan gruba göre daha yüksek; BKİ, kilo, bel çevresi, trigliserit ve HOMA-IR ile de pozitif yönlü korele bulundu. Lökosit sayıları ve eozinofil hariç tüm lökosit alt grupları obez hastalarda obez olmayan gruba göre daha yüksek; obez olmayan grupta lökosit, lenfosit ve bazofil sayısı Obez+MetS grubuna göre ve lökosit, nötrofil, monosit ve eozinofil sayıları Obez gruba göre daha düşüktü. Lökosit düzeylerinin, kilo BKİ, bel çevresi, glikoz, TG, HbA1c ve HOMA-IR değerleri ile pozitif yönlü, HDL-K düzeyleri ile de negatif yönlü korele bulundu. Gönüllüler, IDF kriterlerine göre gruplandırıldığında CRP ve IL-6 seviyeleri en yüksek Obez+T2DM grubundaydı. Obez olmayan grupta CRP düzeyleri Obez+T2DM grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı düşüktü. Sonuç: Sonuçlarımız, obezite, MetS ve T2DM gelişiminde inflamatuvar parametrelerin bir gösterge olabileceğini desteklemektedir. Bu parametrelerin özellikle yeni tanı almış hasta gruplarında incelenmesinin önemli olabileceği düşünülmektedir. Anahtar Kelimeler: Obezite, metabolik sendrom, Tip 2 Diabetes Mellitus, inflamasyon, CRP, IL-6, TNF-α, lökosit ve alt grupları

C reaktif proteinDiabetes mellitusDiabetes mellitus-tip 2+7
İlayda Var
Eskişehir Osmangazi University · Sağlık Bilimleri Enstitüsü
2023
00
DoktoraAçık ErişimTR

Komplikasyonlu diabetes mellituslu hastalarda agmatin düzeylerinin yüksek performanslı sıvı kromatografi (HPLC) yöntemi ile ölçülmesi

Diabetes mellitus, çeşitli patofizyolojik kümelerden gelişen ve hipergliseminin ötesinde diğer risk faktörleriyle birlikte diyabetik komplikasyon geliştirme olasılığının olduğu karmaşık bir hastalık durumudur. Diabetes mellitus, nöropati, nefropati, retinopati ve kardiyovasküler hastalıklar gibi çeşitli mikrovasküler ve makrovasküler komplikasyonlarla ilişkilidir. Biz bu çalışmada, diabetes mellitus ve diyabetik komplikasyonların kompleks ve karmaşık hastalık durumlarının etyopatogenezinin aydınlatılması, erken teşhis için yeni bir marker veya tedavi için yeni bir ilaç olma potansiyeli olan serum agmatin düzeylerinin HPLC ile güvenilir bir metot kurmak suretiyle elde edilecek verilerin literatüre kazandırılmasını amaçladık. Ayrıca, çalışma gruplarına ait yaş, cinsiyet, Vki (kg/m2) değerleri ile serum HbA1c, D vitamini, B12 vitamini, C-peptit, hemogram ve rutin biyokimya düzeyleri arasındaki korelasyonlar incelendi. Agmatin bulgularına bakıldığında, kontrol grubu ile ilk tanı grubu arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark olmadığı gözlemlendi. Kontrol grubu ile nöropati, nefropati ve retinopati grupları arasında istatistiksel olarak anlamlı farklar tespit edildi. Kontrol grubu ile nöropati ve retinopati arasında p<0,0001 anlamlılık düzeyinde ve kontrol grubu ile nefropati grubu arasında da p<0,001 anlamlılık düzeyinde artan farklılık tespit edildi. Çalışma gruplarında, agmatin ile yaş, cinsiyet, Vki, diyabet yılı, HbA1c, ürik asit, kolesterol arasında istatistiksel olarak anlamlı düzeyde pozitif korelasyon bulunmuştur. Agmatin ile GFR arasında istatistiksel olarak anlamlı düzeyde negatif korelasyon bulunmuştur. Diyabet yılı ile HbA1c, üre, kolesterol, LDL, trigliserit, ürik asit değerleri arasında istatistiksel olarak anlamlı düzeyde pozitif korelasyon gösterdiği bulunmuştur. Vki ile yaş, HbA1c, kolesterol, C-peptit ve ürik asit arasında istatistiksel olarak anlamlı düzeyde pozitif korelasyon bulunmuştur. Ayrıca HbA1c ile HDL ve D vitamini değerleri arasında da istatistiksel olarak anlamlı düzeyde negatif korelasyon bulunmuştur. Verilerin normal dağılımları shapiro wilk ile kontrol edilerek, varyans analizi (ANOVA ya da Kruskal Wallis) ve post hoc testler (Tukey ya da Dunn) kullanıldı. Ayrıca veriler arası etkileşim Pearson korelasyon ile incelendi (p<0,05). Bu çalışmada, güvenilir ve hassas bir metot olan HPLC metodu ile serum agmatin düzeyleri ölçülerek diyabetik komplikasyonlu gruplarda kontrol ve ilk tanı diabetes mellitus gurubuna kıyasla istatistiksel olarak anlamlı agmatin artışının olduğu tespit edilmiştir. Uzun süreli diyabetik komplikasyon durumunlarında gelişen oksidatif stres ve diğer yıkım reaksiyonları sonucunda artan agmatin düzeylerinin, NO üretimini azalttığı ve NOS aktivitesi üzerinde inhibitör etkisinden dolayı stres ve enflamasyona yanıt olarak bir koruma bariyeri olabileceği ve bu agmatin sentezini kontrol eden enzim veya metabolik yolakların bu durumdan sorumlu olabileceğini söylemek mümkündür.

AgmatineDiabetes mellitusDiabetik nefropatiler+5
Naci Ömer Alayunt
Fırat University · Sağlık Bilimleri Enstitüsü
2023
00
Yüksek LisansAçık ErişimTR

Hidradenitis süpürativa hastaların serumlarında YKL-40/kitinaz 3 benzeri protein-1 ve oksidatif DNA hasarının araştırılması

Hidradenitis Süpürativa, apokrin ter bezlerinin vücutta lokalize olduğu perianal, inguanal, aksilla ve meme areolasında nodül, fistül ve skar oluşumu ile karakterize sistemik ve lokal inflamasyona sahip deri hastalığıdır. Bu çalışmada amacımız Hidradenitis Süpürativa hastaların serum YKL-40 seviyelerinin ve DNA oksidatif hasarın göstergesi olan 8-hidroksi-2-deoksiguanozin (8-OHdG), malondialdehit (MDA) ve peroksinitrit parametrelerinin normal popülasyona göre yüksek olup olmadığını ve inflamatuar cevapta rolünü araştırmaktır. Çalışmaya 25 Hidradenitis Süpürativa tanılı hasta ile 25 sağlıklı gönüllü dahil edilmiştir. Son zamanlarda keşfedilmiş inflamasyon belirteci olarak düşünülen YKL-40 enzimi ve oksidatif hasar ürünlerinden 8-OHdG, MDA ve peroksinitrit değerleri hasta grubunda farkın kontrol grubu ile karşılaştırıldığında istatiksel olarak yüksek derecede anlamlı olduğu tespit edildi. YKL-40 ile 8-OHdG arasında pozitif yönde orta şiddette korelasyon bulundu. Sonuçlar HS hastalarında oksidasyon ve inflamasyonun arttığını göstermiş olup hastalığın patofizyolojisinde rolü olduğu düşünülmektedir. Anahtar Sözcükler: Hidradenitis Süpürativa, Malondialdehit, Peroksinitrit, YKL-40/Kitinaz 3 Benzeri Protein-1, 8-hidroki-2-deoksiguanozin

8-hidroksi deoksiguanozinDNA hasarıHidradenitis süpürativa+4
Hatice Sümeyra Akatay
Gaziantep University · Sağlık Bilimleri Enstitüsü
2023
00
Yüksek LisansAçık ErişimTR

Migrenli hastalarda YKL-40/kitinaz 3 benzeri protein 1 ile tiyol-disülfit homeostazının araştırılması

Migren hastalığı, yaşam kalitesini olumsuz yönde etkileyen en sık rastlanan baş ağrısı türüdür. Bu klinik araştırmada, YKL-40 ve tiyol-disülfit homeostazi parametrelerini auralı ve aurasız migren hastalarının serumlarında ölçerek, hastalığın şiddeti ve seyri arasında ilişkili olup olmadığını araştırmayı hedefledik. 4 auralı, 37 aurasız migrenli hasta ve 40 gönüllü sağlıklı birey çalışmaya dahil edilmiştir. Ölçülen parametrelerden YKL 40, Disülfit, Total tiyol ölçümleri kontrole göre anlamlı derecede düşük bulunurken, ölçülen Natif tiyol, Disülfit/Ntiyol, Disülfit/Total tiyol, Ntiyol/Total tiyol değerleri hasta ve kontrol grubunun karşılaştırılması sonucunda gruplar arasında herhangi bir anlamlı bir fark bulunamamıştır. Aynı zamanda her gruptaki parametreler arasında da önemli negatif ve pozitif korelasyonlar tespit edildi.

AğrıBaş ağrısıBaş ağrısı bozuklukları+5
Firdevs Emekli
Gaziantep University · Sağlık Bilimleri Enstitüsü
2023
00
Yüksek LisansAçık ErişimTR

Total kafa ışınlaması yapılan sıçanların beyin dokusunda oksidan/antioksidan sistem üzerine kafeik asit fenetil esterinin etkisinin araştırılması

Bu çalışmada kafeik asit fenetil esterinin (KAFE) iyonize radyasyon hasarını önleyici etkileri olabileceğini düşünerek, sıçanlara uygulanan γ radyasyonun, beyin dokusunda meydana getirdiği hasarda koruyucu etkisinin olup olmadığını değerlendirmekti. Bu amaçla, çalışmamızda 36 adet Wistar-Albino cinsi erkek sıçan kullanılmıştır. Çalışma gruplarımız 2 tane kontrol, radyoterapi (R), KAFE+R olmak üzere 4 alt gruptan oluştu. Kontrol grupları dışındaki grupların hepsine ilk gün 5 Gray'lik tek doz radyoterapi uygulandı. 11. günde bütün sıçanların beyin dokuları çıkarıldı ve fosfat tamponu içerisinde homojenize edildi ve KAFE'nin koruyucu etkilerinin olup olmadığını tespit etmek için beyin dokusunda total antioksidan status (TAS), total oksidan status (TOS), oksidatif stres indeksi (OSI), paraoksanaz (PON), arilesteraz (ARE), seruloplazmin (SER) ve total sülfidril (SH) parametreleri ölçüldü. Sonuç olarak ARE, PON aktiviteleri ve total SH seviyeleri R grubu ile karşılaştırıldığında, tüm gruplarda istatistiksel olarak anlamlı düzeyde artış olduğu ve ayrıca LOOH, TOS ve OSI seviyeleri ise anlamlı olarak düştüğü gözlendi. Elde ettiğimiz bulgular sıçanlarda radyasyona bağlı beyinde oluşabilecek oksidatif hasara karşı KAFE'nin antioksidan etkisinin olduğunu göstermektedir. Ancak, bu bulguların doğrulanması için destekleyici farmakolojik ve toksikolojik çalışmalara ihtiyaç vardır.

AntioksidanlarArilesterazBeyin+7
Nesrın Khayyo
Gaziantep University · Sağlık Bilimleri Enstitüsü
2017
00
Yüksek LisansAçık ErişimTR

Endometrial kanserlerde PTEN ekspresyonunun prognostik faktörlerle karşılaştırılması

Endometrium kanseri günümüzde kadınlarda görülen kanserler içinde dördüncü sıradadır ve Amerika'da en sık görülen kadın kanseridir. Endometriyal karsinomlar kadın genital sisteminin en sık görülen malign tümörü olup, %80-85 olguda östrojen bağımlı iken, %10-15 olguda östrojen bağımlı değildir. Endometriyal karsinomlar tip I ve tip II olmak üzere iki gruba ayrılmaktadır. Tip I endometriyal karsinomlar anovulasyon ya da östrojen replasman tedavisi öyküsüne sahip 40-60 yaşları arasındaki genç hasta grubunda görülür. Genellikle iyi diferansiye, miyometriyum invazyonu olmayan ve endometriyal hiperplazi ile ilişkili olan karsinomlardır. Tip II endometriyal karsinomlar ise hiperplazi ve östrojen fazlası ile ilişkisi olmayan saldırgan tümörlerdir. Bunlar endometriyal atrofi zemininden gelişirler. Hastalar daha çok postmenapozal dönemde olup, tip I tümörlere göre daha ileri yaştadır. Tümör supresör gen PTEN (phosphatase ve tensin homolog), endometrial kanserlerde sıklıkla mutasyona uğrayan genlerdir. PTEN, tümör supresor gendir ve mutasyon oranı %30-50'dir. PTEN, 10.kromozomun uzun kolunda (q), 23.3 pozisyonunda lokalize olup, primer hedefi PIP3 adı verilen lipid molekülü olan, bir fosfataz kodlar. PIP3, hücre büyümesi ve apoptozu regüle eden sinyal iletim yolu üzerinde çalışır. PTEN ayrıca, iki hücre iskelet proteini ile büyük homoloji gösterir. Bu da hücre adezyon ve migrasyonunda da etkili olduğuna işaret eder. PTEN' in, tümör büyümesinde supresor, gelişim ve metastazında ise inhibitör rol oynadığı gösterilmiştir. PTEN geninde homozigot ve heterozigot delesyon olan farelerle yapılan deneyde, PTEN tümör supresor genin gelişim sırasında oldukça önemli rolü olduğu izlenmiştir. PTEN inaktivasyonunun, histomorfolojik değişikliklerin yokluğunda bile görüldüğü tanımlanmıştır. Hiperplazilerde de yaklaşık %20 oranında görülür. Bu bulgular, PTEN inaktivasyonunun, endometrioid karsinom patogenezinin erken basamaklarında etkili olduğunu düşündürmektedir. Bu çalışmada amacımız, düşük yaş aralığındaki tip 2 endometrial kanserlerde erken basamaklarda geliştiği düşünülen PTEN proteinin ekspresyonundaki değişiklikleri Real time PCR, immunohistokimyasal yöntemler ile rutin prognostik parametrelerle karşılaştırılarak, değerlendirmektir.

Endometrial neoplazmlarEndometriyumGen ifadesi+4
Mesut Can
Aydın Adnan Menderes University · Sağlık Bilimleri Enstitüsü
2019
00
Tıpta UzmanlıkAçık ErişimTR

Lipopolisakkarit ile sepsis oluşturulan ratların böbrek dokularında serbest radikal metabolizmasının incelenmesi; Vitamin D'nin etkisi

Çoklu organ yetmezliğine neden olan sepsis, yoğun bakımlarda mortalitenin ve morbiditenin en sık nedenidir. Sepsiste LPS?nin neden olduğu aşırı immün cevap hipovolemi, şok ve çoklu organ yetmezliğine neden olur. Aşırı immün yanıt oksidatif stres oluşturarak organ yetmezliğine neden olmaktadır. Son yıllarda vitamin D?nin immün regulatuar ve antioksidan etkileriyle ilgili yapılan araştırmalarda vitamin D?nin koruyucu rolünün olduğu gösterilmiştir. Biz de çalışmamızda sepsiste serbest radikal metabolizmasını incelemeyi ve bu metabolizma üzerine vitamin D?nin etkisini araştırmayı amaçladık. Çalışmada ağırlıkları yaklaşık 250-350 gr olan 24 adet dişi wistar albino rat kullanıldı. Ratlar kontrol grubu, sepsis grubu, vitamin D grubu, sepsis + vitamin D grubu olmak üzere 4 gruba bölündü. Sepsis 16 mg/kg dozunda LPS E.coli (O111.b4) intraperitoneal yolla uygulanarak oluşturuldu. D vitamini 3 gün boyunca 2 mg/kg 25(OH)Vitamin D3 (ayçiçek yağında çözülerek) gavaj yolula verildi. Ratların vücut sıcaklıkları rektal yoldan ölçüldü. Rat böbrek dokularında serbest radikal enzimleri kinetik olarak, böbrek fonksiyonlarını gösteren belirteçler Roche Cobas Integra 800 cihazında ölçüldü. Dokuların histopatolojik incelemesi yapıldı. SOD ve GSH-Px aktivitelerinde gruplar arasında fark görülmedi. CAT aktivitelerinde en fazla sepsis+vitamin D grubunda olmak üzere tüm gruplarda kontrol grubuna göre baskılanma görüldü. GST aktivitelerinin sepsis ve sepsis+vitamin D gruplarında baskılandığı görüldü. BUN ve kreatinin düzeylerinde sepsis ve sepsis+vitamin D gruplarında artış olduğu gözlendi. Kontrol ve vitamin D grupları normal histolojik yapı gösterirken, sepsis ve sepsis+vitamin D gruplarında bowman kapsülünde genişleme ve inflamasyon görüldü. Sonuç olarak sepsiste D vitamini kullanılmasının renal hücreleri toksik etkiden koruyucu bir etkisinin olmadığını, buna karşılık özellikle sepsis durumunda kullanıldığında H2O2 ve GSH metabolizmasını kullanan anti oksidan enzimler üzerine baskılayıcı etkisinin olduğunu gördük. Konunun özellikle glutatyon ve glutatyon kullanan enzimler açısından daha detaylı değerlendirilmesi gerektiğini düşünmekteyiz. Anahtar kelimeler: renal toksisite , sepsis , D vitamini , antioksidan enzimler

AntioksidanlarBöbrekBöbrek hastalıkları+7
Gökçe Atikeler
Gazi University
2013
00
Tıpta UzmanlıkAçık ErişimTR

N-nitrozodietilamin'in (NDEA)) rat karaciğer dokularında DNA Turn-Over'ında görev alan enzim aktiviteleri üzerine etkisinin araştırılması: Ellajik asidin etkisi

NDEA (N-nitrozodietilamin); serbest oksijen radikalleri oluşumu ile karaciğer kanseri indüksiyonunda anahtar rol oynadığı düşünülen bir nitrozamindir. (82,83) EA (Ellajik Asit) antioksidan, antiinflamatuvar, antikarsinojenik, antiviral, antibakteriyel, antiproliferatif özelliklere sahip fenolik lakton bileşiğidir. (102) Kanserli hücrelerde pürin metabolizma yolunda görev alan enzimlerin aktivitelerindeki değişmeler kanser hücresinin enzimatik profilini yansıtması açısından önemlidir. (112,113) Bu çalışmada NDEA ve EA'nın rat karaciğer dokularında DNA turn-over'ında görev alan enzimler (ADA, GUA, 5'NT, XO) ile serumda karaciğer fonksiyonlarını gösteren parametreler (AST, ALT, GGT, Albumin) üzerine etkilerini ve histopatolojik etkilerini inceledik.Çalışmada ağırlıkları yaklaşık 220-250 gr olan 30 adet dişi wistar albino rat kullanıldı. Ratlar Kontrol grubu (K), NDEA grubu (NDEA), Ellajik Asit grubu (EA),Eş zamanlı NDEA+EA grubu (EZ) ve Profilaksi EA+NDEA grubu (P) olmak üzere 5 gruba bölündü. NDEA uygulaması 200mg/kg tek doz şeklinde intraperitoneal yoldan yapıldı. EA, oral yoldan gavaj yolu ile 25 mg/kg dozunda verildi. Rat karaciğer dokularında DNA turn-over enzimleri spektrofotometrik olarak, karaciğer fonksiyonlarını gösteren belirteçler Architect Ci 16200 cihazında ölçüldü. Dokuların histopatolojik incelemesi yapıldı.Sonuç olarak AST, ALT, GGT ve Albumin seviyelerinde gruplar arasında değişiklikler gözlenmesine rağmen istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulunmadı. ADA aktivitesinde kontrol grubuna göre NDEA, EZ ve profilaksi gruplarında anlamlı derecede artış görüldü. (p<0.05, p<0.006 ve p<0.004 sırası ile) Tüm grupların GUA ve 5'NT aktiviteleri incelendiğinde, gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunamadı. NDEA grubunda diğer gruplar ile karşılaştırıldığında XO aktivitesinin anlamlı olarak yükseldiği görüldü. (p< 0.05) Histopatolojik incelemede, NDEA grubunda santral ven çevresinde kanaliküler ya da intrasitoplazmik safra pigment artışı ve yer yer sinusoidlerde dilatasyon görülürken diğer gruplarda spesifik bulguya rastlanmadı. Ellajik Asit'in antioksidan yönünün bilinmesine rağmen NDEA'nın etkisini azaltmada da etkin olup olmadığını göstermek için birlikte ve daha uzun sürelerde kullanmak ve kinetik çalışmalarla desteklemenin daha faydalı olacağı kanaatindeyiz.

DNA hasarıEllajik asitEnzim aktivitesi+6
Aslıhan Çavunt Bayraktar
Gazi University
2011
00
Tıpta UzmanlıkAçık ErişimTR

Metabolik sendrom oluşturulmuş ratlarda alfa lipoik asit ve koenzim Q10 uygulamanın oksidatif stres ve endotelyal disfonksiyon belirteçlerine etkileri

Metabolik sendrom (MS) insülin direnci, abdominal obezite, hipertansiyon ve dislipidemi ile karakterize, kardiyovasküler hastalık ve tip 2 diabetes mellitus riskinin arttığı bir halk sağlığı problemidir. Bu çalışmada, metabolik sendrom oluşturulan ratlarda alfa lipoik asit ve koenzim Q10 uygulanmasının bazı oksidatif stres ve endotelyal disfonksiyon belirteçleri üzerine etkilerinin araştırılması amaçlanmıştır.Çalışmamızda Sprague Dawley ratlar kullanılarak 4 grup oluşturuldu. Kontrol grubu; standart rat yemi ile beslendi. MS grubu; 8 hafta içme sularına % 10 fruktoz katılarak metabolik sendrom oluşturuldu. ALA grubu; metabolik sendrom oluşturulduktan sonra 5 hafta i.p. olarak 100mg/kg/gün ALA uygulandı. CoQ10 grubu; metabolik sendrom oluşturulduktan sonra 5 hafta i.p. olarak 10mg/kg/gün CoQ10 uygulandı. Uygulamaların sonunda ratlar dekapite edilerek biyokimyasal parametreler için kan örnekleri alındı.Metabolik sendrom grubunda kontrol grubuna göre MDA (%62) ve ADMA (%164) düzeyleri daha yüksek, total glutatyon (%15) ve redükte glutatyon düzeyleri (%21) daha düşük tespit edildi. ALA veya CoQ10 uygulanmasıyla metabolik sendromlu ratlarda MDA (%17,21) ve ADMA (%35,44) düzeylerinin azaldığı, total glutatyon (%2,5) ve redükte glutatyon (%7) düzeylerinin arttığı görüldü. Serum glukoz, insülin düzeyleri ve HOMA-IR değerleri metabolik sendrom grubunda tedavi verilen gruplara kıyasla daha yüksek bulundu. ALA ve CoQ10 tedavisinin lipid parametreleri üzerine olumlu etkiler gösterdiği görüldü. Aortun histopatolojik incelemelerinde tedavi gruplarında perivasküler lenfositik infiltrasyonunun azaldığı tespit edildi.Sonuç olarak, bu çalışmanın sonuçları metabolik sendromda ALA ve CoQ10 desteklerinin oksidatif stresi azaltmada, endotel disfonksiyonu ve insülin direncini düzeltmede faydalı olabileceğini göstermektedir.Anahtar kelimler: Metabolik sendrom, alfa lipoik asit, koenzim Q10, oksidatif stres.

KoenzimlerLipoik asitMetabolik hastalıklar+1
Mahmut Serhat Özdoğan
Fırat University
2011
00
Yüksek LisansAçık ErişimTR

Tiroid hormonlarının diabetik rat karaciğer glukokinaz enzimi üzerine olası etkileri

Çalışmamızda, streptozotosin ile diabet oluşturulmuş ve tiroidektomi yapılanratların karaciğer dokularında glukokinaz enzim aktivitesi incelendi.Beş haftalık diabetik ratların karaciğer dokusunda, glukokinaz enzimaktivitesinde kontrol grubuna göre anlamlı bir düşüş gözlendi.( p<0,05) nsülin tedavisinden sonrabu değişikliklerin bir miktar düzeldiği izlendi.Beş haftalık tiroidektomili diabetik ratların karaciğer dokusunda insülintedavisinin glukokinaz enzim aktivitesini regüle etmediği gözlendi. Ancak insülin verilmiştiroidektomili diabetik ratlara farklı dozlarda (5µg/kg ve 2,5 µg/kg) tiroid hormonuuygulanmasıyla enzim aktivitesinin regüle edildiği saptandı.Sonuç olarak bu çalışmada, diabetik rat karaciğer dokusunda, glukokinaz enzimaktivitesinde meydana gelen değişikliklerin insülin tedavisi ile normale dönüşünde tiroidhormonlarının olası etkilerinin olabileceği düşünüldü.

Duygu Şahin
Gazi University · Sağlık Bilimleri Enstitüsü
2007
00
Tıpta UzmanlıkAçık ErişimTR

Diyalizin kardiyovasküler belirteçler üzerine etkisi

Kronik böbrek hastalığı (KBH), böbrek parankiminde kronik inflamatuar ve dejeneratif değişikliklerin ortaya çıktığı bir hastalık grubudur. Kronik böbrek yetmezliği (KBY) ise, kronik böbrek hastalıklarının ilerlemesiyle ortaya çıkan bir tablodur. KBY tedavisinde konservatif tedavi ve renal replasman tedavilerinden faydalanılmaktadır. Kardiyovasküler hastalıklar (KVH), KBH'ın tüm evrelerinde ve renal replasman tedavisi alan hastalarda en önemli mortalite ve morbidite nedenidir. Çalışmamızda; hemodiyaliz (HD) öncesi ve sonrası plazma NT-proBNP, TnI, CK-MB düzeylerini değerlendirerek tek bir HD seansının sık kullanılan kardiyovasküler belirteçler üzerine etkisini araştırmayı amaçladık. Bu çalışmaya 78 hemodiyaliz hastası ve 30 sağlıklı kontrol dahil edildi. Çalışmaya başlamadan önce hastaların demografik verileri ve diyaliz bilgileri kaydedildi. Tüm katılımcılar için kan örnekleri lityum heparinli tüpe alındı ve plazma NT-proBNP, TnI, CK-MB düzeyleri immünassay yöntemlerle ölçüldü. Hasta ile kontrol grubu arasında demografik veriler açısından anlamlı fark saptanmadı. Plazma NT-proBNP, TnI, CK-MB düzeyleri kontrol grubunda sırasıyla (x̄ ± SD) 80.40±24.92 ng/L, 0.005±0.06 ng/ml, 2.21±1.24 ng/ml olarak bulundu. Hasta grubunda diyaliz öncesi plazma NT-proBNP, TnI, CK-MB düzeyleri sırasıyla 10765.71±8525.20 ng/l, 0.0142±0.0174 ng/ml, 2,21±1,24 ng/ml olarak bulunurken; diyaliz sonrasında sırasıyla 8816.58±7715.65 ng/l, 0.0278±0.0304 ng/ml, 2.41±1.69 ng/ml olarak bulundu. Plazma NT-proBNP ve TnI düzeyleri, hasta grubunda kontrol grubuna göre anlamlı derecede yüksekti (p<0,05) Plazma CK-MB düzeylerinde kontrol ve hasta grubu arasında anlamlı fark bulunmadı (p>0,05). Diyaliz sonrasında diyaliz öncesine göre; plazma NT-proBNP düzeylerinde anlamlı azalma (p<0,05), TnI düzeylerinde anlamlı artış bulunurken (p<0,05), CK-MB konsantrasyonlarında anlamlı değişiklik saptanmadı (p>0,05). Sonuç olarak, hemodiyaliz işleminin; miyokardın perfüzyonunda azalmaya neden olarak, mikroinfarktlar oluşmasına ve kardiyak troponin seviyelerinin yuksek seyretmesine neden olduğunu düşünmekteyiz. HD sonrası, öncesine gore TnI değeri yükselen özellikle KVH için ek risk faktörüne sahip olan hastaların yakın ve uzun dönem KVH açısından daha sıkı takip edilmesi gerektiğini düşünüyoruz. Anahtar Sözcükler: Kronik Böbrek Yetmezliği, Kardiyovasküler Hastalık, NT-proBNP, TnI, CK-MB

Böbrek hastalıklarıBöbrek yetmezliği-kronikKardiyovasküler hastalıklar+5
Rahile Arslan
Dicle University
2016
00
Yüksek LisansAçık ErişimTR

Postprandial lipemide serum paraoksonaz 1 (PON1) aktivitesinin incelenmesi

Kardiyovasküler hastalıklar için bir risk faktörü olarak değerlendirilen postprandiyal dislipidemi (PPD) pek çok biyokimyasal parametrenin değişimi ile sonuçlanır. Özellikle artmış trigliserid (TG) düzeyleri, azalmış yüksek yoğunluklu lipoprotein (HDL) düzeyleri PPD'ye eşlik etmektedir. Paraoksonaz-1 (PON1) HDL yapısında bulunur. PON1, HDL ve LDL'yi oksidasyondan koruyarak aterosklerotik lezyonlardaki oksidatif stresi azaltır. Bu çalışmanın amacı, sağlıklı kişilerin oral trigliserid tolerans testine (OTTT) verdikleri cevap göz önünde bulundurularak PON1 enziminin paraoksonaz, arilesteraz ve laktonaz aktivitelerini değerlendirmektir. Çalışma grubu yaşları 18-55 arasında değişen 45 kadın ve 51 erkek olmak üzere toplam 96 sağlıklı bireyden oluşmaktadır. Çalışma grubu, açlık ve yüksek yağlı diyet (OTTT) sonrası 2, 4 ve 6'ncı saatlerdeki TG seviyeleri kullanılarak hesaplanan eğri altındaki alan (AUC) değerlerine göre üç gruba ayrıldı. PON1 enzim aktiviteleri ve diğer parametreler OTTT cevabı düşük olan grup ile yüksek olan grup arasında karşılaştırıldı. Erkeklerde üst grup ile alt grup karşılaştırıldığında, aterojenik lipid profili; artmış total kolesterol ve LDL-K ile azalmış HDL-K düzeyleri gözlemlendi. PON1 enzim aktiviteleri spektrofotometrik metodlarla belirlendi. PON1 laktonaz aktivitesi erkeklerde kadınlara göre anlamlı düşük bulundu (P<0.05). Öte yandan PON1 laktonaz aktivitesi her iki cinste de OTTT süresince zamana bağlı olarak artış gösterdi. Kadınlarda üst grupta PON1 arilesteraz aktivitesi alt gruba göre anlamlı yüksek bulundu (P<0.022).OTTT cevabı yüksek olan gruptaki kişilerin aterojenik lipid profiline sahip oldukları sonucuna varıldı. PON1 enzim aktiviteleri genel olarak postprandial dönemde OTTT boyunca artarak farklı cevaplar gösterdi. Bu artış bu dönemde artan oksidan stres ile ilişkili olabilir. Gözlenen tüm bu değişiklikler, özellikle OTTT cevabı bozulmuş erkeklerde, aterojenik eğilimin artışı ile ilgili olabilir.

ArilesterazDislipidemiDiyet+4
Yahya Altınkaynak
Karadeniz Technical University · Sağlık Bilimleri Enstitüsü
2012
00
Tıpta UzmanlıkAçık ErişimTR

Klinik biyokimya otoanalizörlerinde hemoliz indeks kullanımı

BiyokimyaHemolizKalite yönetimi+1
Sabiha Kamburoğlu
Karadeniz Technical University
2013
00
Tıpta UzmanlıkAçık ErişimTR

Meme kanseri olan hastalarda A-FABP ve FASN'ın inflamasyon ve adipositokinlerle ilişkilerinin araştırılması

Obezite ve aşırı kilolu olma durumu kadınlarda en sık görülen malignite olan memekanseri gelişiminde ve kötü prognozda bağımsız risk faktörüdür. Obezite özelliklepostmenopozal dönemdeki kadınlarda meme kanseri riskiyle ilişkilidir. Bu çalışmanın amacı,memede kitle nedeniyle biyopsi yapılan hastalarda, meme dokusunda adiposit yağ asidibağlayıcı protein (A-FABP) ve yağ asidi sentaz (FASN) ekspresyonları, serumda A-FABP,leptin, adiponektin, insülin, TNF-? ile antropometrik ölçümler, vücut kompozisyonu veklinikohistopatolojik verilerin karşılaştırılıp meme kanseri ile obezite arasındaki olası ilişkininaçıklanmasıdır. Serumda A-FABP, leptin, adiponektin, insülin ve TNF-? analizleri ELISA ile,doku A-FABP ve FASN ekspresyonları immünohistokimyasal boyama ile belirlendi. Vücutkompozisyonu ölçümleri biyoelektrik impedans analizi ile yapıldı.Benign (n=18) ve malign (n=47) tanı almış hasta grubunu yapılan ölçüm vedeğerlendirmeler sonucunda obezite ve menopoz durumlarına göre sınıflandırarakkarşılaştırmalarımızı yaptık. Malign hasta grubunda menopoza 50 yaş üzerinde girenlerinoranı daha fazla idi (p=0,004); ayrıca, bel kalça oranı (p=0,004), glukoz (p=0,008),adiponektin (p=0,028) ve FASN ekspresyonu (p=0,032) yüksekliği saptandı. A-FABPekspresyonu 50 yaşın üzerindekilerde (p=0,016) ve postmenopozal olanlarda (p=0,020) dahayüksekti. Obezlerde leptin (p=<0,0001), leptin/adiponektin (L/A) oranı (p=0,001), TG(p=0,032) ve TNF-? (p=0,028) yüksek iken; HDL-K (p=0,002) düşük saptandı. FASNekspresyonu ile leptin (r=0,263, p=0,034) ve (L/A) oranı (r=0,245, p=0,049) pozitif yöndekorele bulundu. Ayrıca, obez grupta lenf damarı invazyonu varlığı daha fazla saptandı(p=0,038). Biyokimyasal parametrelerle A-FABP ekspresyonları arasında korelasyonbulunmadı.Sonuç olarak, A-FABP ekspresyon yüksekliğinin yaşlanma ve menopoza bağlıolduğunu, özellikle 50 yaşın üzerinde menopoza girenlerde meme kanserinin daha fazlagörüldüğünü, malignite durumunu öngörmede vücut kütle indeksi yerine bel kalça oranıkullanılabileceğini, FASN ekspresyonunun ise maligniteyle ilişkili olduğunu düşünüyoruz.Anahtar kelimeler: Meme kanseri, obezite, A-FABP, FASN, vücut kompozisyonu

AdiponektinAdipoz dokuMeme hastalıkları+4
Birsen Tuğlu
Dokuz Eylül University
2011
00
DoktoraAçık ErişimTR

Kronik böbrek hastalığı oluşturulmuş sıçanlarda FGF23 ve hastalığın progresyonu üzerine mezenkimal kök hücrelerin etkisi

Amaç: Kronik böbrek hasarının (KBH) erken teşhisi ve tedavisi, progresyonu ve ekstrarenal komplikasyonlarının önlenmesi açısından önemlidir. Deneysel çalışmalar mezenkimal kök hücrelerin (MKH) KBH modellerinde böbrek fonksiyonlarını iyileştirme potansiyelini ortaya çıkarmıştır. FGF23, KBH tanısı için önerilen biyobelirteçlerden biridir. Çalışmamızda nefrektomi yapılarak sıçanlarda kronik böbrek hastalığı oluşturulmuş ve bu sıçanlara insan plasentasından elde edilen MKH enjekte edildi. MKH'lerin terapötik etkileri, sıçanların böbreklerinde, FGF23 ve Klotho üzerinden değerlendirildi. Yöntem: Term plasentalarındaki amniyon membranından MKH izolasyonu gerçekleştirildi. Elde edilen hücreler için karakterizasyon ve yönlendirilme deneyleri yapıldı. 5/6 nefrektomi modeli yapılarak KBH modeli oluşturuldu. MKH enjekte edilmiş ve edilmemiş sıçanların böbrek dokusunda Western Blot protokolü ile protein; Real-time PCR metodu ile gen düzeyinde FGF23 ve Klotho analizleri gerçekleştirildi. ELISA yöntemi ile serum FGF23 ve α-Klotho düzeyleri; kolorimetrik metod ile idrarda albümin/kreatinin oranı ve fosfat düzeyleri ölçüldü. Bulgular: Nefrektomi yapılan gruplarda, FGF23 gen ve protein ekspresyonlarında kontrol gruplarına kıyasla bir artış gözlendi. MKH verilen sıçanlarda, MKH verilmemiş KBH'li gruplara kıyasla FGF23 ekspresyonunda azalma belirlendi. MKH verilen gruplarda, nefrektomi gruplarına kıyasla α-Klotho protein ve gen düzeylerinde azalma belirlendi. ELISA bulgularına göre ise serum α-Klotho seviyeleri, nefrektomi grubu dokularda, kök hücre verilen gruplara kıyasla düşük olarak belirlendi. Sonuç: Serum ve idrarda ölçülebilir bir biyobelirteç olan FGF23 KBH ilerlemesinde önemli role sahiptir. FGF23'ün albüminüri oluşumuna karşı oynadığı rol FGF23 ve koreseptörü olan α-Klotho üzerinden değerlendirilmiş ve bu rol üzerine MKH etkisi incelenmiştir. Çalışmamızın, KBH progresyonu ve MKH'lerin KBH üzerine terapötik etkisini araştıran çalışmalara yol göstereceğini düşünmekteyiz. Anahtar Kelimeler: Mezenkimal kök hücre, kronik böbrek hastalığı, FGF23, Klotho

Ezgi Akan
Akdeniz University · Sağlık Bilimleri Enstitüsü
2024
00
DoktoraAçık ErişimEN

Rasındaki ilişkinin değerlendirilmesi diyabette otofaji ve böbrek fonksiyonları nefropati hastaları

This study was designed to evaluate serum LC3-II, BCL-2, IL-1β, TGF-β1, GRP-78, Cys C, and podocin levels in type 2 diabetes (T2DM) patients with renal dysfunction. 176 Turkish subjects were enrolled, of whom 26 were healthy, and 150 had T2DM. Patients were classified according to albumin urea ratio: 88 patients had macroalbuminuria, 20 patients had microalbuminuria, and 42 had normoalbuminuria. T2DM patients were also classified into three groups according to proteinuria and eGFR stages. Increased serum LC3-II levels in patients with T2DM with increased urinary albumin extraction and impaired renal functions. There was a strong relationship between serum LC3-II levels and serum BCL-2, IL-1β, TGF-β1, GRP-78, Cys-C, and Podocin levels. The efficiency of LC3-II as a diagnostic biomarker in the differential diagnosis of DM patients with macroproteinuria from DM patients with normoproteinuria was 75.4%. It was thought that increased serum LC3-II levels in T2DM patients with impaired renal functions may cause renal podocyte damage. In these patients, serum LC3-II levels can be evaluated as a new biomarker to follow the development of renal damage.

Shahab Ahmed Salıh Gezh
Tokat Gaziosmanpaşa University · Lisansüstü Eğitim Enstitüsü
2024
00
Yüksek LisansAçık ErişimTR

Polikistik over sendromlu olgularda GPER, kopeptin düzeyleri ile GPER gen polimorfizminin ilişkisinin belirlenmesi

Polikistik over sendromu, (PKOS) üreme çağındaki kadınlarda en sık görülen endokrin metabolik bozukluklardan biri olup tanımlanması zor heterojen bir hastalıktır. Etiyolojisi tam olarak bilinmemektedir. Semptomları hiperandrojenizm, hirsutizm, akne, amenore, oligoamenoredir. Prevalansı %7-8 arasında değişmektedir. PKOS obezite, insülin direnci, diyabet ve dislipidemi gibi metabolik bozukluklarla ilişkilidir. PKOS'da insülin direnci prevalansı %50-75 aralığında değişmekle beraber, bu bireylerde diyabet başlangıç yaşı sağlıklı bireylere göre 10 yaş daha erkendir. Obezite genellikle abdominal obezite olarak görülür ve PKOS'lu kadınların yaklaşık %50'sini etkilemektedir. Üreme çağındaki kadınlarda en sık görülen endokrinopati olan PKOS, kadınlarda ciddi klinik tablolara yol açmasının yanında ülkemizde infertilitenin nedenleri arasında yer alır. Kadın üreme sistemi oldukça karmaşık hormonal ve fizyolojik mekanizmalar tarafından kontrol edilen kompleks bir sistemdir. Bu sistemdeki aksamalar birçok metabolik sorunu beraberinde getirmektedir. Polikistik over sendromu bu nedenle teşhisi birçok kritere dayanan, tedavisi, nedenleri, genetik geçişi, ilgili genlerin rolleri ve gen regülasyonu tam olarak aydınlatılamamış bir hastalıktır. Her geçen gün üretilen yeni verilerin bir araya getirilerek bu hastalıkta rol oynayan daha fazla genin açığa çıkartılması ve bu genlerin birbirleri ile olan karmaşık ilişkilerinin aydınlatılması öngörülmektedir. Bunun sonucu olarak da hastalığın moleküler biyolojisi çözülebilir ve daha etkin ve ucuz tedavi yöntemleri geliştirilebilir. Östrojenlerin genital sistem, kas-iskelet sistemi, kardiyovasküler sistem, sinir sistemi ve immün sistem üzerinde de önemli etkileri olduğu gösterilmiştir. GPER-1 (G-Protein Bağlı Estradiol Reseptörü), bilinen Östrojen reseptörün (ERalfa/beta reseptör) dışında östrojen reseptörüdür ve çeşitli hastalılarla beraber GPER düzeyinin de azaldığı bildirilmiştir. Bu nedenle çalışmamızda PKOS ve kontrol grubundaki olgularda GPER serum düzeyleri ve gen polimorfizmleri (rs11544331 ve rs3808350) araştırılacaktır. Diğer bir parametremiz olan Kopeptin arjinin vazopresin hormonunun öncülü olup birçok hastalığın yanı sıra oksidatif stresin de önemli nbir ölçütü olarak karşımıza çıkmaktadır. Kopeptinin PCOS'lu kadınlarda metabolik yanıtta önemli bir rol oynadığı bildirilmiştir. Bu bilgiden hareketle çalışma gruplarımızda Kopeptin'in serum düzeyleri de incelenecektir. Sonuç olarak; çalışmamızda PKOS'u serum GPER, Kopeptin ve GPER gen polimorfizmleri açısından değerlendirerek elde edilen verilerle klinik tablo arasındaki ilişkiyi belirlemeyi hedefliyoruz.

GPER 1
Semiha Türköz Çam
Tokat Gaziosmanpaşa University · Lisansüstü Eğitim Enstitüsü
2025
10
DoktoraAçık ErişimTR

Sirkadiyen ritim bozukluklarının peroksizomal lipid metabolizmasına etkisi

Amaç: Sirkadiyen ritim bozuklukları modern yaşam şartları altında oldukça yaygınlaşmış olup kanser, metabolik sendrom, diyabet gibi kronik hastalıkların patogenezinde önemli bir yer tutmaktadır. Uyku düzensizliklerine bağlı sirkadiyen ritim bozukluklarıyla ilgili serum lipidomiks çalışmaları peroksizomal bir metabolit olan plazmalojen düzeylerinin arttığını göstermiştir. Buradan yola çıkarak çalışmamızda, farklı etkenlerle oluşturulan sirkadiyen ritim bozukluklarının peroksizomal lipid metabolizmasını etkileyip etkilemediğini belirlemeyi amaçladık. Materyal ve Metot: Çalışmamızda, ratlara iki hafta boyunca sirkadiyen ritmi etkilediği bilinen kalori kısıtlaması, yemleme süresinin sınırlanması ve sürekli aydınlığa maruz bırakma gibi kısıtlamalar uygulandı. Aynı süre zarfında bir başka gruba peroksizomal aktivasyonu sağlamak amacıyla fenofibratlı yemler verildi. Peroksizomal metabolitler olan plazmalojenler eritrosit membranında, GC; çok uzun zincirli yağ asitleri, pristanik asit ve fitanik asit düzeyleri ise plazmada, GC-MS yöntemi ile analiz edildi. Karaciğerde peroksizomal aktivasyon immunohistokimyasal yöntemlerle incelendi. Bulgular: Eritrosit membranında FF, SA ve KK gruplarında plazmalojen seviyeleri kontrole göre düşük bulundu. Membran fosfolipidlerinin yapısında bulunan bazı PUFA'lar azalırken, palmitik asit seviyesi artış gösterdi. Peroksizomal lipid metabolizması FF'de aktifken KK grubunda inaktifti. Sirkadiyen ritim bozukluğu oluşturulan gruplarda karaciğerde hidropik değişikliklerle birlikte katalaz immünreaktivitesinde artış gözlendi. Sonuç: Sirkadiyen ritmi bozan etkenler, eritrosit membranı üzerinde benzer etkiler yaratırken, peroksizomlar üzerinde farklı etkiler yarattı. Dolayısıyla sirkadiyen ritim bozukluklarında eritrosit membranı fosfolipid kompozisyonun değerlendirilmesinin bu bozuklukların teşhis ve tedavisinde bir yol gösterici olabileceği kanaatindeyiz.

Kromatografi-gazKütle spektrometriPeroksizomlar+4
Hüsniye Gül Otlu
İnönü University · Sağlık Bilimleri Enstitüsü
2019
00
Yüksek LisansAçık ErişimTR

Kondroitin sülfat içeren hidrojellerin hazırlanması ve biyokimyasal özelliklerinin incelenmesi

Amaç: Çalışmamızda, doğal bir polimer olan karboksimetil selüloz kullanılarak Kondroitin Sülfat içeren hidrojellerin sentezi hedeflenmiştir. Hidrojeller suda şişebilen üç boyutlu ağ yapısına sahip polimerler olarak tanımlanmaktadırlar. Buna istinaden birçok doğal polimerler ve polisakkaritler kullanılmıştır. Kondroitin Sülfat N-asetil-e bağlı D-glukuronik asit, D-galaktozamid'ten oluşan bir glikozaminoglikandır. Karboksimetil selüloz ise doğal polimer grubuna dahildir ve son yıllardaki birçok alanda geniş olarak kullanılmaktadır. Çalışmamızın temel hedefi, özgün değerlere sahip biyouyumlu, yüksek şişme kabiliyetine sahip hidrojeller tasarlamaktır. Materyal ve Metot: Hidrojeller serbest radikalik polimerizasyon yöntemi ile sentezlenmiştir. Hidrojellerin yapısal karakterizasyonu, Fourier Transform İnfrared Spektroskopisi (FT-IR/ATR) kullanılarak yapılmıştır. Hidrojellerin yüzey gözenekliliği SEM mikrografları ile belirlenmiştir. Hidrojellerin şişme kapasitesini gözlemlenmesi için şişme testleri 37°C'de fosfat tamponunda yapılmıştır. Elde edilen verilerin zamana karşı ağırlık grafikleri çizilmiştir. İlaç salım deneylerinde ise model ilaç olarak KS kullanılmıştır. İlaç salım deneyleri UV-VIS Spektrofotometresi ile 210 nm'de gerçekleştirilmiştir. Bulgular: Kondroitin sülfat katkılı karboksimetil selüloz bazlı hidrojellerin, akrilamid bazlı hidrojellerle karşılaştırılması yapılmıştır. Kondroitin sülfat katkılı karboksimetil selüloz bazlı hidrojellerin biyoyumlu ve daha yüksek şişme kapasitesine sahip olduğu belirlenmiştir. Sonuç: Tasarlanan hidrojellerin, literatüre göre özgün, sonraki çalışmalar için yol gösterici ve biyomedikal ürünlerde kullanılabilirlik potansiyeli taşıdığı düşünülmektedir. Anahtar Kelimeler: Akrilamid, karboksimetil selüloz, kondroitin sülfat, hidrojel.

BiyokimyaHidrojellerKondroitin
Aygun Alıyeva
İnönü University · Sağlık Bilimleri Enstitüsü
2018
00
Yüksek LisansCrossrefindexliAçık ErişimTR

Serebrevasküler hastalık tanısı alan hastalarda serum asprosin düzeyleri

Amaç: Serebrovasküler hastalıklar (SVH), dünya çapında artan ölüm sayıları nedeniyle önemli bir halk sağlığı sorunu olmaya devam etmektedir. SVH'ye ilişkin biyokimyasal belirteçler, SVH'de erken klinik deneyleri kolaylaştırarak önemli bir rol oynayabilir. Bu çalışmada yeni bir glukojenik adipokin olan ASP'nin, SVH ile ilişkisi ve SVH'ın tanısında bir biyobelirteç olarak potansiyel kullanımının araştırılması hedeflenmiştir. Materyal ve Metot: Bu çalışmaya, görüntüleme yöntemlerine göre iskemik SVH (N:58) ve hemorajik SVH (N:9) tanısı konmuş 67 SVH hastası ve 30 sağlıklı kontrol olmak üzere toplam 97 katılımcı dahil edildi. Bireylerden alınan kan numunelerinden elde edilen serum örneklerindeki asprosin düzeyleri ELISA kiti kullanılarak ölçüldü. Aynı zamanda serum örneklerinde CRP, HDL-K, LDL-K, TG ve glukoz ölçümleri kaydedildi. Bulgular: SVH grubunda serum asprosin düzeyleri sağlıklı kontrol grubuna göre anlamlı olarak düşük olduğu gözlendi (p<0.05). Hemorajik ve İskemik SVH grupları karşılaştırıldığında ise iki grup arasında serum asprosin düzeylerinde bir fark gözlenmedi (p<0.05). Serum asprosin için yapılan ROC eğri analizinde AUC değeri 0.703 (p:0.001) olduğu tespit edildi. Sonuç: SVH hastalarında serum asprosin düzeylerinin düşük olması hastalığın patogenezinde rol alabileceği düşündürmektedir. Ayrıca SVH hastalarında düşük asprosin düzeylerinin tanıda kullanılabilecek aday bir biyobelirteç olduğu söylenilebilir.

Nurdan Alcan Alp
Erzincan Binali Yıldırım University · Sağlık Bilimleri Enstitüsü
2024
61
doi.org/10.71008/ebyu.thesis.2024.102