Theses supervised by Prof. Dr. Şevki Adem
24 theses · Çankırı Karatekin Üniversitesi
The effect of overweight and obesity on liver biochemical markers in children and adolescents
Obesity is characterized by associating with the progression of different metabolic disorders. In this study, the relationship between obesity and non-alcoholic fatty liver disease (NAFLD) was investigated by taking liver enzymes, lipid profile and serum protein carbonyl content as variables of comparison. The study was included 50 healthy lean people, 40 obese people with healthy liver, and another 40 obese people with NAFLD. The age comparison among the three groups gave non-significant changes, while the body mass index of obese people at both groups was significantly higher than lean control, and non-significant between them. The activities of AST, ALT, ALP, LDH, and GGT were significantly increased in the serum of NAFLD obese patients compared to control, while ALT, ALP, and LDH were increased significantly in healthy obese people compared to control. AST, and GGT were observed to be significantly higher in NAFLD obese people compared to healthy obese people. Lipid profile parameters were significantly altered in obese people at both groups, but only triglycerides and VLDL were showed significant higher levels in NAFLD obese patients compared to healthy obese people. The level of protein carbonyl was increased in both of obese groups compared to control, and further significant higher levels were observed in NAFLD obese patients compared to healthy obese people
Evaluation of the relationship between some antioxidant parameters and heavy metals concentrations in some Iraqi teenage patients with (PCOS)
The aim of the study is to study the change and effect of some hormones on Iraqi girls in adolescence and how they affect the ovaries, as well as the effect of some heavy metals such as lead and cadmium on the uterus and their effect on the ovaries. This study will include two groups, the first group consisted of 40 healthy people and the second group consisted of 80 patients with (PCOS). Age and FSH, LH had significant clinical significance for women with PCOS. So was the testosterone. estradiol. AMH and Catalase are statistical, but at lower levels. For cadmium and Pb, they were not statistically significant. There was no statistical significance or differences for women with PCOS. There is a need for more study in this matter. Keywords: PCOS, FSH, LH, Testosterone, Estradiol, AMH, Blood glucose test, Hemoglobin A1c, Vitamın D
Clinical study for hormonal variations and their association with CFTR , FSHR genes expression in male infertility
Current study is conducted for the period from September 2022 until June 2023 at infertility Unit, Al-Nasiriyah Teaching Hospital, Thi-Qar, Iraq. To examine masculinity and marital infertility , the clinical cases of the patients were collected after being nominated by the urologist, this study aims to evaluate levels of total Follicle-stimulating hormone (FSH), Luteinizing hormone (LH), and Testosterone (T) their relationship to male infertility and investigate the combined effect of FSHR and CFTR gene polymorphism and infertile in case–study men. The present study includes number of 150 samples their age ranging from 20-40 years old , were divided into two groups, first group (healthy group) includes 75 men and patient group include a number of 75 infertile men each group were divided into four groups according the age categories. Present study showed that mean age for patients is 29.28 ± 6.38 years. The results also revealed that the most patients in age groups 26-30 years of age accounted for 28 (37.3 %), present study indicate highly significant increase of median levels of serum FSH in patients with infertility in comparison with healthy control, 3.43 (3.77) versus 2.18 (1.95) respectively, and the difference was highly significant (P < 0.001). Also, the median levels of serum Luteinizing Hormone (LH) was increased in patients with infertility in comparison with healthy control, 5.64 (3.76) versus 3.35 (1.86) respectively, and the difference was highly significant (P < 0.001). But the median levels of serum testosterone hormone lower in patients with infertility in comparison with healthy control, 3.82 (2.85) versus 5.42 (1.55) respectively, and the difference was highly significant (P < 0.001), Testosterone hormone test shows higher sensitivity (81%) while FSH (72%) and LH (78%). Regarding CFTR ΔF508 (C/T) gene in patients with infertility. Although there is no significant difference in the frequency distribution of genotypes between cases and healthy control groups. But there was increased risk of infertility with genotype TT versus CC as Odd ratio 1.54 was TT, with statistically significant and may be considered as etiological fraction for infertility. Also there was increased risk of infertility with genotype CT versus CC as Odd ratio was 1.95, and may be considered as etiological fraction for infertility. Concerning FSHR (rs1394205) G/A gene in patients with infertility. In co-dominant mode, there was highly significant difference in the frequency distribution of genotypes between patients and control groups (P = 0.001). There was increased risk of infertility with genotype AA versus GG as Odd ratio was 6.26, with statistically significant (P=0.001), and may be considered as etiological fraction for infertility, also there was increased risk of infertility with genotype GA versus GG as Odd ratio was 2.35, with statistically significant (P=0.001), and may be considered as etiological fraction for infertility. The current results show significant association between CFTR ΔF508 (C/T) genotype serum FSH levels, were the FSH levels increased in TT genotype in compared to CC and CT genotype respectively. But the present results show non-significant association between CFTR ΔF508 (C/T) genotype serum LH levels. Whereas the present results show non-significant decreased the serum Testosterone Hormone levels in TT genotype in compared to CC genotype and CT genotype respectively. The present investigation show non-significant association between FSHR (rs1394205) G/A genotype and serum hormones level. Although increased the serum FSH levels and serum LH levels in AA genotype in compared to GG and GA genotype respectively. But the present results show non-significant decreased the serum Testosterone Hormone levels in AA genotype in compared to GG genotype and GA genotype respectively.
Pyruvate kinase M2 as a biochemical marker in coronary atherosclerosis disease
Atherosclerosis is a leading cause of vascular disease worldwide, the most frequent type of atheroseclerosis is the coronary atheroseclerosis, which cause many coronary heart disease (CHD) like ischemich heart disease (IHD), heart attack and acute coronary syndrome. Clinically, the high levels of serum LDL cholesterol is related to high atherosclerosis, OxLDL is one of many modified LDL types, by scavenger receptores its translocate from blood streem to the arteries layers, the levels of oxLDL are usually utilized to forecast atherosclerosis and other cardiovascular disease (CVD) development, depending on the relationship between CVD outcomes and oxLDL level. PKM2 contributes to catalyzing the transfer of a phosphate group from a phosphoenol pyruvate (PEP) to an adenosine diphosphate (ADP), producing a single pyruvate molecule and a single ATP molecule. PKM2 is highly expressed in atherosclerosis and its expression increases during the progression of atherosclerosis. In the present study we aimed to investigate the possible effect of PKM2 on coronary atheroseclerosis progression. Case control study, 60 patient versuse 30 control was enrolled after getting ethical commitie aproval. ELISA method used to mesure serum pyruvate kinase isoform M2 (PKM2) level and oxidized low-density lipoprotein (oxLDL) was significantly higher in patients versuse control (P<0.001, P<0.001), In the patients' group, there was a direct significant correlation between PKM2 and OxLDL (P:0.01 and r:0.328). Rundomly we selected 10 patients versuse 10 control for qRT-PCR analysis PKM2 relative mRNA level (fold of change) was P<0.0002 versuse control. By using ELISA method, 60 patients serum samples versuse 30 control serum samples used to mesure enzyme activity, the mean of serum PKM2 activity was significant higher in patients ii group than in control group (mean= 0.4, 0.1) respectivly. PKM2, a key rate-limiting enzyme in glycolysis, accelerates the proliferation and migration of tumor and non tumor cells. Although the intracellular mechanisms associated with oxLDL-stimulated vascular smooth muscle cells proliferation and migration have been extensively explored. According to our result, PKM2 can be a new biochemical marker to diagnosis the progression of coronary atheroseclerosis, and coulde be conceder as a target enzyme for a future therapeutic approach atheroseclerosis progrssion treatment.
Evaluation levels of endothelin-1, atrial natriuretic peptide, vascular endothelial growth factor and some biochemical variable in acute myocardial infarction patients
Myocardial infarction (MI) is a term used for an event of heart attack which is due to formation of plaques in the interior walls of the arteries resulting in reduced blood flow to the heart and injuring heart muscles because of lack of oxygen supply.Objective:To Evaluate levels of Endothelin-1 ,Atrial natriuretic peptide,Vascular endothelial growth factor with some biochemical markers in patients of acute mayocardial infarction. In this study results showed the age group (61-70) years demonstrated a high percentage 36.67 % compared with other age group (> 70 ) years (33.33 %), while the least affected patients were in 40-50 years (8.33). Also the current study demonstrated highest rate patients were in urban 44 from the total patients 60, (73.33%) while in rural 16 (26.67%), as well as the result showed high rate from patients were male 42(70%) while the remaining 18(30%) were females. The level of endothelin-1 a highest among patients (11.46 ± 7.85 pg/ml), compared with control group (6.08 ± 0.7216 pg/ml), and tle level of atrial natriuretic peptide (26.62 ± 3.101pg/ml), compared with control group were (20.74 ± 1.617ng/ml), while VEGF in patients were (98.71 ± 33.54 pg/ml) and control group (53.30 ± 9.16 pg/ml) p-value, all these of the results were significant, p value (0.001). The study concluded that increase the levels of Endothelin-1, Atrial natriuretic peptide and Vascular endothelial growth factor. In present study showed that the levels of cardiac enzymes like troponin highly elevated in acute myocardial infarction patients were (4.454 ± 9.907 ng/ml) compared with control group (0.004957 ± 0.00448 ng/ml) P value < 0.001, the result was significant, and levels of myoglobin also highly elevated in AMI patients were (373.5 ± 279.23 ng/ml) compared with ii control group (15.23 ± 4.446 ng/ml) P value < 0.001, other cardiac enzyme creatine kinase levels elevated in AMI patients (7.662 ± 8.213 ng/ml ) compared with control group (1.072 ± 0.7191 ng/ml) and P value < 0.001. Our data shows that blood glucose was significant higher ( 188.8 ± 97.43 mg/dl), compared with control group ( 96.4 ± 9.02 mg/dl )with significant difference, (P value < 0.05), and level of blood urea in the patients were (41.8 ± 19.6 mg/dl) , compared with control group (24.9 ± 5.01 mg/dl), while levels of creatinine in patients were (0.94 ± 0.38 mg/dl) compared with control (0.75 ± 0.38 mg/dl).
Imbalance of pro and anti –inflammatory cytokines in rheumatoid arthritis patients in Al-Anbar governorate
In this study, the ages of the two study groups ranged from 28 to 70 years, the results indicated that the average age of patients with rheumatoid arthritis was 58.33 years, their ages ranged from 32 to 70 years, while the average age of healthy people was 47.60 years, their ages ranged from 28 to 65 years respectively. The results showed that women are more susceptible to rheumatoid arthritis, as 66 women out of a total of 100 cases were recorded, while the number of infected males was 34 males. The results indicated that the two study groups (the group of patients with rheumatoid arthritis and the control group) differed in average BMI values, as the patient group was significantly superior in increasing BMI values, recording 38,60 kg/m2 compared to 27.25 kg/m2 for the control group. The results showed that the two tested groups differed significantly in the ESR values. The group of patients with rheumatoid arthritis achieved a significant increase in the ESR value, reaching 24.24, while the control group recorded 15.34, respectively. The data revealed that there was a significant decrease in the average red blood cell count values for the group of patients with rheumatoid arthritis compared to the group of healthy people. The patients group recorded 3.73 ×106 cells/mL, while the control group recorded 5.05 × 106 cells/mL. The results revealed that there was a significant difference in the white blood cell count rate for the two tested groups. The results showed that the group of patients with rheumatoid arthritis had a significant elevation in the white blood cell count rate to 7.78 × 103 cell / µL, while the group of healthy people recorded 6.80 × 103 cell/µL. The results indicated that the level of the cytokine IL1 increased significantly in the group of patients with rheumatoid arthritis to 23.24 pg/mL, while the control group (healthy people) recorded 3.48 pg/mL, respectively. The results showed that the average level of the cytokine IL6 for the two groups studied differed significantly in its values. The group of patients with rheumatoid arthritis achieved a significant increase of 50.66 pg/mL, while the group of healthy persons which recorded 3.36 pg/mL. The results of measuring the levels of the cytokine IL20 in the two study groups confirmed that the level of the cytokine had increased significantly in the group of rheumatoid arthritis patients compared to the group of healthy people (46.03 vs. 15.02) pg/mL. The results showed that there is a clear significant difference between the TNF-alpha values for the two groups studied. The results showed that the group of rheumatoid arthritis patients had a significant increase in the values of this variable to 44.99 pg/mL, while the values of this variable were within normal values (23.83 pg/mL). The results revealed that there was a significant increase in the level of IFN-gamma in the group of patients with rheumatoid arthritis compared to people without rheumatoid arthritis (24.03 vs. 5.28) pg/mL. The results showed that the level of the cytokine IL4 showed significant superiority in the group of patients with rheumatoid arthritis, where it was recorded at 51.95 pg/mL, while the cytokine level was 9.09 pg/mL in the group of people without rheumatoid arthritis. The results revealed that the two studied groups differed significantly in the level of the cytokine IL10, as the group of patients with rheumatoid arthritis recorded a significant increase in the level of the cytokine amounting to 29.24 pg/mL, while the value of the cytokine for the group of people without rheumatoid arthritis amounted to 6.46 pg/mL. The data showed that there was a significant increase in the IL13 level values for the group of patients with rheumatoid arthritis, as it recorded 15.02 pg/mL, significantly superior to the group of people without rheumatoid arthritis, which recorded 1.63 pg/mL.
Evaluation of tumor necrosis factor alpha (TNFα), complement component 3 (C3), interleukin-6 (IL-6) and some biochemical variables in type-2 diabetic patients with helicobacter pylori seropositivity
Type 2 diabetes mellitus (T2DM) is a metabolic disorder that is defined by chronic hyperglycemia due to defects in insulin action, insulin release, or both. It is an urgent global health challenge involving serious consequences for society and the economy. T2DM accounts for ninety percent of all documented cases of diabetes and ranks among the top ten leading causes of mortality. People with diabetes often have a higher susceptibility to chronic infections as a consequence of hyperglycemia, impaired immune system function, and various diseases such as heart disease and hypertension. There are evidences about the association between Helicobacter pylori and T2DM. H. pylori are gram-negative bacteria that inhabit the gastric mucosa, leading to the emergence of diverse clinical disorders like peptic ulcer, chronic gastritis, and gastric adenocarcinomas. However, complications associated with H. pylori are not restricted only to the stomach region. Extradigestive diseases, like diabetes, have been scientifically linked to H. pylori incidence. The development of T2DM was strongly associated with a higher concentration of inflammatory mediators such as tumor necrosis factor-α (TNF-α), C-reactive protein (CRP), and interleukin-6 (IL-6). Therefore, our research aimed to assess the frequency of H. pylori infection among people with T2DM, investigate the influence of H. pylori on certain inflammatory mediators in T2DM, and evaluate the influence of inflammatory mediators on glycemic control markers (HbA1c, plasma glucose) in individuals with T2DM. The study enrolled 95 individuals with T2DM and 45 apparently healthy subjects attending the internal medicine division at Kirkuk Teaching Hospital in Kirkuk City. Volunteers have ii been screened to confirm T2DM and H. pylori. Inflammatory mediators: C3, TNF-α, hs-CRP, IL-6, and ferritin of all the volunteers were also recorded. The SSPS statistical package was applied for data analysis. The study concluded that H. pylori influences glycemic control, and people with T2DM are vulnerable to H. pylori infection. Also, a direct relationship is found between inflammatory mediators and glycemic markers, indicating that these mediators may be used for estimating glycemic control in T2DM patients.
Yüksek lipid profili düzeylerine sahip kardiyovasküler hastalıklı hastalarda interleukin-6 ile kardiak enzimler arasındaki korelasyon
Kardiyovasküler hastalıklar (KVH'ler), kardiyovasküler sistemi etkileyebilecek çok çeşitli sağlık sorunlarıdır. Bunlar öncelikle aterosklerozun neden olduğu bir grup farklı hastalıktır. KVH'ler zaman içinde yavaş yavaş gelişen ve sıklıkla uzun süre semptom göstermeyebilen uzun vadeli durumlardır. KVH'lar dünya çapında hastalardaki hastalık ve ölümün başlıca nedenidir. Bu vaka kontrol çalışmasına iki gruba ayrılan 200 katılımcı dahil edildi. İlk grup, Sincar Genel Hastanesi'nin acil servisine ve kardiyoloji servislerine başvuran kalp-damar hastalıkları hastası 100 hastayı içeriyordu. Aynı yaş ve cinsiyette 100 katılımcının yer aldığı ikinci grup ise sağlıklı kontrol grubuydu. IL-6, tam otomatik bir analizör kullanılarak ELISA, karaciğer enzimleri ve lipid profili kullanılarak tarandı. IL-6, CK-MB, troponin t, TC, TG, LDL ve VLDL'nin serum seviyeleri, p değeri = 0,001 olan sağlıklı kontrollerle karşılaştırıldığında hastalarda yüksekti, ancak HDL, p değeri = 0,001 olan sağlıklı kontrollerle karşılaştırıldığında değer = 0,001 hastalarda düşüktü. Mevcut çalışmaya göre IL-6 ile kalp enzimleri arasında bir ilişki bulunmazken CK-MB, TG ve VLDL ile pozitif ilişkilidir.
Erkek ı̇nfertı̇lı̇tesı̇nde koenzı̇m Q10'un hormonal etkı̇lerı̇ ve semen motı̇lı̇tesı̇ üzerı̇ne bı̇r çalışma
Dünya genelinde birçok birey kısırlık ile mücadele etmektedir. Özellikle evli bireyler için en zor konu olup psikiyatrik sorunlara yol açabilmektedir. Q10, diğer antioksidanların korunmasına yardımcı olan, doğal olarak oluşan bir oksidandır. Q10 düzeyleri bireyler arasında farklılık gösterebilir. Sperm hareketliliği modellerini iyileştirmek için kritik öneme sahiptir. Q10'un terapötik etkisi nedeniyle, antolojik bozukluklar nedeniyle kısırlık sorunları yaşayan bazı erkekler bu sorunları çözebilir. Erkeklerin seminal sıvılarında daha az Q-10 bulunduğundan, sperm daha yavaş hareket eder. Bir dizi çalışma, Q10'daki artışın doğal olarak sperm hareketliliğini artırdığını göstermiştir. Irak'ın Thi Qar kenti, ileriye dönük randomize plasebo kontrollü bir çalışmaya ev sahipliği yapmıştır. Çalışmada Q10 uygulamak için doksan dokuz infertil erkek katılımcı kullanılmıştır. Bu çalışma, Q10 enziminin sperm hareketliliğini, morfolojisini ve konsantrasyonunu artırabileceğini göstermektedir. Çalışma, erkeklerin tedavi için Q10 enzimi kullanmaya olan ilgisinin yaşla birlikte azaldığını göstermiştir. Eğitim seviyesinin bu grubun hastalık algısını ve Q-10 tedavi planına ikna olma düzeylerini önemli ölçüde etkilediğine inanılmaktadır. Araştırma bulguları, hastaların dozaj, PH ve semen hacminin kontrol grubundan daha düşük olduğunu, ancak Pus hücrelerinin daha yüksek olduğunu ortaya koymuştur. Bu durum, koenzim Q10 miktarının artırılmasının infertil erkeklerin kapasitesini önemli ölçüde artırabileceğini göstermektedir. Ayrıca, bulgular hasta gruplarında Q En 10 ile viskozite arasında anlamlı bir korelasyon olduğunu göstermiştir. Teorik yönün çalışmaya uygulanmasıyla QE10'un etkinliği doğrulanmıştır. Ayrıca, MOE programı aracılığıyla erkek kısırlığı için besin takviyesi olarak sağlanan tıbbi bir bileşikle (L-karnitin) karşılaştırdık. Bileşiğin LH hormonu ile bağlanma enerjisine baktığımızda sonuçlar olumlu olmuş ve bileşik - 10.223 enerji değerine sahip olduğu görülmüştür. Erkek kısırlığı tedavisi için diyet ve ilaca tamamlayıcı olarak kullanımı daha zorlayıcı ve destekleyicidir. ANAHTAR KELİMELER: Co Q10, Erkek doğurganlığı, Doğurganlık hormonları, Antioksidasyon, Sperm
Irak'ta prostat kanserlı̇ hastalarda galectin 9, beta-katenı̇n ve katepsı̇n B düzeylerı̇ arasındakı̇ ı̇lı̇şkı̇nı̇n ve klı̇nı̇k önemı̇nı̇n araştırılması
Prostat kanseri, erkeklerde en sık görülen ikinci kanser tanısıdır ve dünya çapında beşinci önde gelen ölüm nedenidir. Prostat kanseri erken evrede asemptomatik olabilir ve genellikle sadece aktif gözetim gerektirebilecek kadar hafif seyreder. Erken teşhis ve tedavi sağkalım oranlarını önemli ölçüde iyileştirir. Birçok vaka yavaş büyürken, agresif formlar yayılabilir ve tedavisi zor olabilir, bu da daha iyi teşhis araçları ve tedaviler üzerine araştırmaları çok önemli hale getirmiştir. Hastalığın ayrıca önemli sağlık, psikolojik ve ekonomik etkileri vardır ve bu da etkili önleme, erken teşhis ve kişiselleştirilmiş tedavi stratejilerine olan ihtiyacı belirginleştirmiştir. PCa tedavi stratejilerinin teşhis ve kontrolüne yardımcı olacak biyobelirteçlerin geliştirilmesine yönelik klinik olarak karşılanmamış bir ihtiyaç bulunmuştur. Serum, idrar ve hatta doku örnekleri için birçok yeni biyobelirteç çalışılabilir ve PCa ile ilişkiyi bulmak için kullanılabilir. Bu noktadan hareketle, bu çalışma serum Galectin 9 (Gal-9), human Beta-Catenin (CTNNβ1) ve human Cathepsin B (CTSB) seviyelerinin PCa ile ilişkili olup olmadığını ve hastalarda ilerleyici PCa'nın biyobelirteçleri veya öngörücüleri olarak hizmet edip edemeyeceklerini araştırmayı amaçlamıştır. Ayrıca, Irak'taki prostat kanseri hastalarının yönetimini iyileştirmeye yardımcı olacak yeni bir prostat kanseri prognostiği için sağlıklı erkeklerle karşılaştırıldığında Gal-9, insan CTNNβ1, insan CTSB, insan hepcidin ve GDF15 ile PCa arasındaki ilişkiyi araştırmaktadır. Çalışmamız Gal-9, CTSB ve CTNNβ1'i aydınlatan ilk çalışma olması nedeniyle önemli bulunmaktadır. Ekim 2023 ile Mart 2024 tarihleri arasında, denekler Anbar Eğitim Hastanesi, Anbar Kanser Merkezi, Heet Genel Hastanesi ve Kerkük Eğitim Hastanesi'nden seçilmiştir. Bu çalışmanın denekleri iki gruba ayrılmış, hasta grubu 50 PCa hastasından ve kontrol grubu 40 sağlıklı bireyden oluşmuştur. Serum Gal-9, insan CTSB, insan CTNNβ1, GDF15 ve hepsidin hormon düzeyleri ELISA kitleri ile ölçülmüştür. Hasta grubunun Gal-9 düzeyleri (127,14±52,49) sağlıklı grubunkinden (39,64±16,28) daha yüksek bulunmuştur. Hasta grubundaki insan CTNNβ1 konsantrasyonu (1,77±0,52) sağlıklı gruptan (0,68±0,19) daha yüksek bulunmuştur. Hasta grubunun insan CTSB değerleri sağlıklı grubunkinden (sırasıyla 116,02±39,44 ve 80,40±24,76) daha yüksek olmuştur. Katılımcıların GAL-9, İnsan CTNNβ1 ve İnsan CTSB değerleri gruplara göre istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık göstermiştir (P < 0,05). Hastaların GDF15 düzeyleri (743,22±277,311) sağlıklı gruptan (453,96±137,98) daha yüksek olmuştur. Hasta grubunun hepsidin hormonu düzeyleri (36,91±13,45) sağlıklı grubunkinden (17,51±6,34) daha yüksek olmuştur. Katılımcıların GDF15 ve insan hepsidin değerleri hasta ve sağlıklı gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık göstermiştir (P < 0,05). Katılımcıların PSA düzeyleri gruplar arasında anlamlı farklılık göstermiş (t=16,094; p=0,000), hasta grubu sağlıklı gruba (0,87±0,33) kıyasla daha yüksek PSA değeri (25,28±20,68) göstermiştir. Hasta ve sağlıklı grupların yaş ortalaması sırasıyla (64,82±10,03 ve 58,80±8,32) olarak hesaplanmıştır. Hasta grubunun ortalama BMI değeri 24,21±2,74 ve kontrol grubunun ortalama BMI değeri 29,05±3,96 olarak hesaplanmıştır. PCa hasta gruplarında Gal-9 sırasıyla yaş, insan CTNNβ1 ve serum insan GDF15 düzeyleri (r = 0,319, p = 0,012; r = 0.286, p = 0,022) ile istatistiksel olarak anlamlı pozitif korelasyon göstermiştir. Serum insan CTSB, sırasıyla BMI ve PCa'da hepsidin hormonu ile istatistiksel olarak anlamlı pozitif korelasyon göstermiştir (r = -0,266, p = 0,031; r = 0,535, p = 0,0001). PKa hasta gruplarında serum PSA düzeyleri ve insan hepsidin hormonu istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki ortaya koymuştur (P < 0,05). Sonuç olarak, bu çalışma serum Ga-9, İnsan CTSB, İnsan CTNNβ1 ve hepsidin hormonu konsantrasyonlarının PCa hastalarında önemli ölçüde yükseldiğini ortaya koymuştur. Sonuç olarak, dolaşımdaki Gal-9, İnsan CTSB, İnsan CTNNβ1, hepsidin ve büyüme farklılaşma faktörü 15, PCa hastalarında tümörlerin insidansını ve ilerlemesini izlemek ve tahmin etmek için tanısal biyobelirteçler olarak hizmet edebilir. Bu yeni çalışma nedeniyle, Gal-9, İnsan CTSB ve İnsan CTNNβ1'in prostat tümörlerini etkilediği biyokimyasal yolu belirlemek ve PCa hastaları için daha etkili bir öngörücü ajan haline getirmek için daha fazla araştırma yapılması gerekmektedir.
Akut koroner sendromlu hastalarda homokstein ve interlökin-6 seviyesiniin incelenmesi ve bazı immünolojik ve biyokimyasal parametrelerle değerlendirilmesi
Akut koroner sendrom (AKS) kardiyovasküler hastalığın en yaygın belirtisidir ve önemli bir küresel sağlık yükünü temsil etmiştir. Hem yaş, cinsiyet, genetik yatkınlık ve etnik köken gibi değiştirilemeyen kardiyovasküler risk faktörleri hem de yüksek tansiyon, obezite, sigara, alkol kullanımı, fiziksel inaktivite, dislipidemi, inflamasyon, diyabet, metabolik sendrom ve tespit edilmemiş AKS gibi değiştirilebilir risk faktörleri kardiyovasküler riskin artmasına katkıda bulunmuştur. Bu çalışmada akut koroner sendrom ile başvuran hastalar miyokard enfarktüsü (MI) ve kararsız angina pektoris (USAP) olmak üzere iki kategoride değerlendirilmişlerdir. Kararsız anjinin en yaygın nedeni, bozulmuş bir aterosklerotik plak üzerinde oluşan tıkayıcı olmayan bir trombüsün neden olduğu koroner arter daralmasıdır; bu da tromboza ve vazokonstriksiyona yol açar ve döngüsel akımın tümü arz-talep uyumsuzluğunun belirtileridir. Akut miyokard enfarktüsü (AMI), kalbe giden kan akışının engellenmesine bağlı oksijen eksikliği nedeniyle kalp kasına zarar veren en ciddi kardiyovasküler hastalıklardan biridir; önemli bir ölüm oranına sahiptir. Hastalar kalp krizinden kurtulabilir. Erken reperfüzyon tedavisi ve yoğun farmakolojik tedavi, iskemik kardiyomiyopatinin (İKM) önlenmesinde önemli bir etkiye sahiptir. Üzerinde çalışılan bazı yeni potansiyel parametreler yüksek hassasiyetli C-reaktif protein (hs-Crp), B12 vitamini (VB12), plazma homosistein (Hcy) ve interlökin-6'dır (IL-6). İnterlökin-6, enflamasyon ve bağışıklık üzerinde pleiotropik etkisi olan önemli bir sitokindir. İnterlökin-6 (IL-6) plazma seviyeleri gizli plak inflamasyonunun derecesini gösteriyor gibi görünmektedir ve bu nedenle plak rüptürüne yatkınlığı gösterebilir. Kardiyovasküler hastalıkların önemli bir enflamatuar bileşeni vardır. İnflamasyon belirteci olarak bir akut faz reaktanı olan C-reaktif protein (CRP), MI'nın ilk aşamasında kalp hasarının derecesi ile ilişkilendirilmiştir. Yüksek hassasiyetli C-reaktif protein (hs-CRP) kardiyovasküler riskin önemli bir göstergesidir. Aterosklerozun patogenezi ile bağlantılıdır ve hem birincil hem de ikincil önleme için yararlıdır. B12 vitamini, homosisteinin metilasyon reaksiyonunda metiyonin sentetaz enzimi için bir kofaktör görevi görürmüştür. Bu nedenle, B12 vitamini eksikliği metilen tetrahidrofolat redüktaz (MTHFR) aktivitesinde azalmaya neden olarak metiyonin sentezinde azalmaya ve homosistein birikimine yol açabilir. Hiperhomosisteinemiye yol açan B12 vitamini eksikliği kardiyovasküler risk faktörlerinin gelişimiyle yakından ilişkilidir. Çalışmaya 100 AKS hastası dahil edilmiştir. Bu kişiler, 15 Ocak 2022 ile 15 Ocak 2023 tarihleri arasında Kerkük'teki Kerkük Eğitim Hastanesinin ve Azadi Eğitim Hastanesi koroner bakım ünitesine (CCU) başvuran 38-71 yaş aralığında 29 erkek ve 20 kadından oluşan kararsız angina grubu ile 39-78 yaş aralığında 30 erkek ve 21 kadından oluşan miyokard enfarktüsü grubu olarak sınıflandırılmıştır. Her iki grup da bir doktor tarafından elektrokardiyogram (EKG) tanı kriterlerine göre sınıflandırılmıştır. Ayrıca, görünüşte sağlıklı olan 40 kişi de çalışmaya dahil edilmiştir. Bu çalışmada, üç grup arasında homosistein, IL-6, hs-CRP, vitamin B12, kalsiyum seviyeleri ve laktat dehidrojenaz (LDH), kreatin fosfokinaz (CPK), aspartat transaminaz (AST) ve alanin transaminaz (ALT) enzim aktivitesi gibi bazı biyokimyasal belirteçler ölçülmüştür. Veri analizi için SSPS istatistik paketi uygulanmıştır. Çalışmamız, kontrol grubuna kıyasla tüm hasta gruplarında LDH enziminin aktivitesinde oldukça anlamlı bir artış (P ≤ 0,01) olduğunu ortaya koymuştur. Ayrıca, MI hasta grubunda CPK ve AST enzimlerinin aktivitelerinde oldukça anlamlı bir artış (P ≤ 0,01) bulunurken, kararsız anjina grubundaki aktivite seviyeleri normaldi, ancak tüm hasta ve sağlıklı gruplarda ALT enziminin aktivitesinde anlamlı bir fark bulunmamıştır. Ayrıca, kontrol grubu ile karşılaştırıldığında tüm hasta gruplarında IL-6 ve hs-CRP konsantrasyonunda oldukça anlamlı bir artış (P ≤ 0,01) göstermiştir. Ayrıca, kalsiyum seviyesi gruplar arasında anlamlı bir fark (p < 0,001) ortaya koymuştur. Bu da Ca seviyelerinin gruplar arasında önemli ölçüde farklılık gösterdiğini ve miyokard enfarktüsü geçiren hastaların ortalama olarak en düşük Ca seviyelerine sahip olduğunu ortaya koymuştur. B12 vitamini sonuçları gruplar arasında anlamlı bir fark (p < 0,001) olduğunu, sağlıklı bireylerin kararsız anjina ve miyokard enfarktüsü gruplarına kıyasla ortalama olarak en yüksek VB12 seviyelerine sahip olduğunu bildirmiştir. Homosistein seviyeleri çalışma grupları arasında anlamlı bir farklılık (p < 0,001) göstermiş olup, sağlıklı bireyler kararsız anjina ve miyokard enfarktüsü gruplarına kıyasla ortalama olarak en düşük Hcy seviyelerine sahiptir. Ayrıca, enflamatuar aracılar (IL-6 ve hs-CRP) arasında doğrudan pozitif bir korelasyon bulunmuştur, bu da bu aracıların risk stratifikasyon faktörleri ve AKS için iyi prediktörler olarak değerlendirilebileceğini göstermiştir. Hem serum hs-CRP hem de IL-6 seviyeleri plakların stabilitesini belirleyebilir, Hs-CRP inflamasyonun hassas bir göstergesidir. Bulgularımız homosistein düzeyi ile VB12 arasında orta düzeyde negatif bir korelasyon tespit etmiştir; bu da düşük VB12 düzeylerinin yüksek Hcy düzeyleri ile ilişkili olduğunu göstermektedir; bu korelasyon istatistiksel olarak anlamlıdır. Ayrıca, bulgularımız serum B12 vitamini eksikliği ve hiperhomosisteineminin kardiyovasküler risk faktörlerinin gelişimi ile ilişkili olduğunu bildirmiştir.
Bazı tı̇osemı̇karbazon ve kumarı̇n bı̇leşı̇klerı̇nı̇n 6PGD ve G6PD enzı̇m aktı̇vı̇telerı̇ üzerı̇ne etkı̇lerı̇nı̇n ı̇n vı̇tro ve sı̇lı̇ko olarak araştırılması
Bu çalışma, pentoz fosfat yolunda (PPP) yer alan iki enzimi, 6-fosfoglukonat dehidrogenaz (6PGD) ve glikoz-6-fosfat dehidrogenazı (G6PD) inhibe edebilecek bileşiklerin tespiti amaçlamıştır. PPP, kanser hücrelerinde çok önemli bir role sahiptir ve büyüme ve hayatta kalmaya yardımcı olmak için onlara NADPH ve riboz-5-fosfat sağlar. G6PD ve 6PGD, PPP'deki önemli enzimlerdir ve aşırı ifadeleri birden fazla kanserle ilişkilendirilmiştir. Bu çalışmada, laboratuvarda modifiye edilmiş iki grup bileşiğin G6PD ve 6PGD enzimlerini nasıl etkilediğini inceledik. İlk grup 6 kumarin türevi bileşiği ve ikinci grup 11 tiyosemikarbazon türevi bileşiği içerir. Çalışma, iki grubun bu enzimleri nasıl etkilediğini araştırdı. Bu enzimleri bloke ederek, normal hücrelere zarar vermeden kanser hücrelerini hedeflemek sağlanabilir. Bu iki grubun G6PD ve 6PGD enzimleriyle nasıl etkileştiğini enzim aktivitelerini inceleyerek araştırdık. Bazı bileşikler her iki enzimi de mükemmel şekilde inhibe etti. Birinci grup bileşiklerinden C-3 en etkili inhibitördür. C-3'ün G6PD enzimine karşı IC50 değeri yaklaşık 16,9 µM iken, C-2 18,733 µM ve C-4 20,386 µM'dir. En zayıf bileşik C-6 77,016 µM'dir. C-4'ün 6PGD enzimine karşı IC50 değeri yaklaşık 21,6 µM iken, C-2 ve C-3 25,672'dir. En zayıf bileşik 77,016 µM IC50 değeri ile C-6 bileşiğidir. İkinci grupta en güçlü inhibitör Y-5'tir. En güçlü inhibitör, düşük konsantrasyonlarda etkileri daha zayıf olan 4,303 µM IC50 değerine sahip Y-5'tir (G6PD). Y-0, 177,730 µM IC50 değeri ile etkisi en zayıf bileşiktir. Y-5'in (6PGD) IC50 değeri yaklaşık 3.128 µM'dir. En zayıf bileşik 133.297 µM IC50 değeri ile Y-10'dur. Çalışmaya göre bu bileşikler hem 6PGD'ye hem de G6PD'ye karşı inhibe edici aktivite göstermiştir. Buradaki ima, bu bileşiklerin PPP'yi hedeflemeleri durumunda değerli antikanser ilaçları haline gelebilecekleridir. C-3 bileşiği, 16,9 µM'lik bir IC50'de G6PD'ye karşı en güçlü inhibitör aktiviteyi sunar. Moleküler yerleştirme analizleri, C-3'ün aktif bölgede TYR C:401, ARG C:370 ve TRP C:509'un önemli kalıntıları ile güçlü bir hidrojen bağı ve π-π istiflenmesi oluşturduğunu ortaya koymuştur. Aynı şekilde, tiyosemikarbazon bileşiği Y-5 de, kararlı H-bağları ve hidrofobik etkileşimler yoluyla önemli kalıntılar MET B:14, ASN B:103 ve VAL B:75 ile etkileşime giren 3,128 µM'lik IC50 ile en güçlü 6PGD inhibitörüydü. Moleküler dinamik üzerine yapılan çalışmalar, fizyolojik koşullar altında bağlanma özgüllüğünü iyileştirmek için hem enzimlerin hem de ligandların konformasyonel uyarlanabilirliğini ortaya koymuştur. Uyum sağlama yeteneği, C-3 ve Y-5'in optimal olarak yönlendirilmiş ve enzim eylemini engellemek için etkileşime girmiş olmasıyla kararlı bağlanma enerjilerine katkıda bulunmuştur. Sonuçlar, bu bileşiklerin olası seçici PPP inhibisyon potansiyelini vurgulayarak, hedefli kanser tedavisine yol açabileceğini göstermektedir.
Al-Karkh-Bağdat'ta kronı̇k böbrek hastalığında enflamatuar durumun bı̇r göstergesı̇ olarak serum amı̇loı̇d a proteı̇nı̇
Kronik böbrek hastalığı (KBH) olan kişiler genel popülasyona kıyasla daha yüksek ölüm riski altındadır. Bu çalışmanın amacı Amiloid A proteini ile kronik böbrek hastalığı arasındaki ilişkinin yönünü belirlemektir. Çalışmada ayrıca kronik böbrek hastalığında anormallik gösteren diğer parametreler de incelenmiştir. Kronik böbrek hastalığında kreatinin, üre, serum potasyumu, serum sodyumu ve C-reaktif protein gibi parametreler ile Amiloid A proteini arasında bir korelasyon olduğu tespit edilmiştir. Ocak-Ağustos 2024 tarihleri arasında Medical City Hastanesi ve Al-Yarmouk Hastanesi'nde 75 hastada kronik böbrek yetmezliği olduğu bildirilmiştir. Irak'taki özel laboratuvarlarda deneysel çalışma yürütülmüştür. Hedef popülasyon, Irak'taki Medical City Hospital ve Al-Yarmouk Hospital'a başvuran 20 ila 71 yaşları arasındaki her iki cinsiyetten (48 erkek ve 27 kadın dahil) kronik böbrek yetmezliği hastalarıdır. Son dönem böbrek hastalığı olan her hasta haftada iki veya üç seans olmak üzere 4 saat hemodiyalize tabi tutulmuştur. Çalışmaya ayrıca herhangi bir sağlık sorunu olmayan 75 sağlıklı kişi de kontrol grubu olarak dahil edilmiştir. Mevcut çalışmanın sonuçları, böbrek yetmezliği olan en yüksek yaş grubunun ≤71 yaş ve %33,3 olduğunu, en düşük yaş grubunun ise <20-30 olduğunu göstermiştir. Erkeklerde üre düzeyleri (95,83± 14,65), hastalarda kontrol grubuna göre (19,35± 2,16) anlamlı (P≥0,05) artış gösterirken, kadınlarda S. üre düzeyleri (104,52± 9,05) kontrol grubuna göre anlamlı (P≥0,05) artış göstermiştir. Kreatinin düzeyleri erkek hastalarda (6.14± 0.67) kontrol grubuna (0.89± 0.16) göre anlamlı (P≥0.05) artış gösterirken, kadınlarda (5.87± 0.51) kontrol grubuna göre anlamlı (P≥0.05) artış göstermiştir. Erkeklerde RBC sayısı, hemoglobin ve PCV kontrol grubuna kıyasla anlamlı (P≤0.05) bir düşüş göstermiştir. Ayrıca, kadınlarda RBC sayısı, hemoglobin ve PCV kontrol grubuna kıyasla anlamlı (P≤0.05) bir düşüş göstermiştir. Erkeklerde sodyum düzeyleri (138.5±2.82) kontrol grubuna (155.13±2.05) kıyasla anlamlı (P≤0.05) farklılıklar göstermiştir. Ayrıca, kadınlarda sodyum düzeyleri (136.1±1.77) kontrol grubuna kıyasla anlamlı (P≤0.05) farklılıklar göstermiştir. Erkeklerde potasyum düzeyi (8.81±0.22) kontrol grubuna (3.95±0.14) kıyasla önemli ölçüde (P≥0,05) yükselmiştir. Ayrıca, kadınlarda potasyum seviyesi (8.42±0.35) kontrol grubuna kıyasla anlamlı derecede (P≥0,05) yüksek bulunmuştur. Erkeklerde CRP düzeyi (9,13±1,41) kontrol grubuna (0,89±0,21) kıyasla önemli ölçüde (P≥0,05) yükselmiştir. Ayrıca, kadınlarda CRP seviyesi (10,83±1,85) kontrol grubuna kıyasla anlamlı derecede (P≥0,05) yüksek bulunmuştur. Erkeklerin Sistatin C düzeyi (18,04±1,21) kontrol grubuna (8,72±0,56) göre anlamlı (P≥0,05) şekilde yüksek bulunmuştur. Ayrıca, kadınlarda sitostatin C düzeyi (17,31±1,42) kontrol grubuna kıyasla anlamlı derecede (P≥0,05) yüksek bulunmuştur. Erkeklerde amiloid A düzeyi (5,18±0,72) kontrol grubuna göre (1,52±0,09) anlamlı derecede yüksek bulunmuştur (P≥0,05). Ayrıca, kadınlarda Amiloid A düzeyi (5.01±0.51) kontrol grubuna göre anlamlı derecede (P≥0.05) yüksek bulunmuştur.
Polı̇kı̇stı̇k over sendromunda adı̇pokı̇n konsantrasyonlarının dı̇ğer bı̇yokı̇myasal parametrelerle değerlendı̇rı̇lmesı̇
İnfertilite, yumurtalık kistleri, düzensiz adet döngüleri, akne ve hirsutizm, küresel olarak kadınların %8 ila %21'ini etkileyen hormonal bir dengesizlik olan polikistik over sendromu (PCOS) ile ilişkilidir. Chemerin, visfatin, adropin ve irisin dahil olmak üzere adipokinler doğurganlık ve genolojik bozukluklarda rol oynamaktadır. Anatomi, hormonlar, çevre, genetik ve bağışıklık sistemi gibi faktörler kadın doğurganlığını kontrol eder. Obez vücut kitle endeksi (VKİ)'lerde serum chemerin ve visfatin düzeylerinin analizi, bu hormonlar ile vücut ağırlığı arasında bir korelasyon olduğunu ortaya koymakta ve polikistik over sendromunu tanımlamak için bir biyobelirteç görevi görmektedir. Normal VKİ'ye sahip Iraklı polikistik over sendromu hastalarında serum chemerin, visfatin, adropin ve irisin düzeyleri belirlemek ve kontrol grubu ile karşılaştırılmıştır. Ayrıca, bu hormonlar ve biyokimyasal belirteçler (LH, testosteron, prolaktin, FSH ve insülin) arasındaki ilişkileri değerlendirme. Hormon düzeylerindeki değişiklikleri polikistik over sendromunu tanımlamak için bir biyobelirteç olarak değerlendirebiliriz. Bu vaka-kontrol çalışması, Ekim 2022 ile Mart 2023 tarihleri arasında Al-Yarmook Eğitim Hastanesi/Bağdat'ta toplanan, 50 sağlıklı kontrol ve 50 PCOS infertil hasta dahil olmak üzere, VKİ'si 27,89-36,89 kg/m2 olan 19-40 yaş arası 100 kadını içermektedir. Chemerin düzeyleri iki grup arasında çok farklıdır. Kontrol grubundaki düzeyler ortalama 158,4 ± 40,1 olmak üzere 90,06 ila 214,2 ng/mL iken, polikistik over sendromlu hastalardaki düzeyler ortalama 404,9 ± 81,16 ng/mL olmak üzere 249,8 ila 529 ng/mL'dir. Chemerin için P-değeri <0.0001 olup oldukça anlamlı bir fark olduğunu göstermektedir. Visfatin konsantrasyonu kontrol grubunda 2 ila 37,96 ng/mL arasında değişmekte olup ortalama 19,85 ± 9,218) ng/mL iken polikistik over sendromlu hasta grubunda 8,59 ila 44,85 ng/mL arasında değişmekte olup ortalama 28,96 ± 11,19 ng/mL'dir. P-değeri 0,0081 olup anlamlı bir farka işaret etmektedir. Adropin konsantrasyonu iki grup arasında önemli bir değişkenlik göstermektedir. Kontrol grubu (110,1-437,5) pg/mL aralığında ve ortalama (243,8 ± 127,2) pg/mL konsantrasyona sahiptir. Buna karşılık, polikistik over sendromu grubundaki hastalar 83,81-112,3 pg/mL gibi yüksek bir aralık ve (99,47 ± 8,244) pg/mL'lik bir ortalama sergilemektedir. Adropin için P-değerinin <0,0001 olması gruplar arasında oldukça anlamlı bir fark olduğunu vurgulamaktadır. İrisin düzeyleri gruplar arasında önemli ölçüde farklıdır. Kontrol grubu 9,73-20,56 ng/mL aralığında ve ortalama 12,78 ± 3,558 ng/mL iken polikistik over sendromlu hasta grubu 22,66-50,28 ng/mL ve ortalama 31,84 ± 7,375 ng/mL ile daha yüksek bir aralığa sahiptir. İrisin için 0,0001'lik P-değeri oldukça anlamlı bir farka işaret etmektedir. İrisin düzeylerindeki bu önemli farklılıklar gösterilmiştir. Kontrol grubuyla karşılaştırıldığında, PCOS hastalarında chemerin, visfatin ve irisin düzeyleri daha yüksekken, adropin düzeyleri sağlıklı kadınlarınkinden daha düşüktür. Bu değişikliklerin polikistik over sendromu tespiti için biyobelirteç görevi görüp görmediğini belirlemek için daha fazla araştırma yapılması gerekmektedir.
Meme kanserı̇ hastalarında kemoterapı̇ ve radyoterapı̇nı̇n yan etkı̇lerı̇nı̇n karşılaştırılması ve meme kanserı̇ tedavı̇sı̇nde yenı̇ bı̇r yaklaşım
Meme kanseri Libya'da alt sosyo-ekonomik gruplarda artış göstermekte olup orta vadede Libya halkı için bir sorun haline gelebilir. Bazı meme kanseri hastalarında kemoterapi, radyasyon tedavisi veya diğer kanser tedavisi prosedürleri sırasında veya sonrasında kanserle ilgili istenmeyen semptomlar ortaya çıkabilir. Tedavi yan etkileri, tedavi sırasında ilaç dozajının azaltılmasına ya da tedavinin tamamen kesilmesine neden olarak tedavi sürecini etkisiz hale getirebilir. Genel olarak 4,4 milyon kadın meme kanserine yakalanmakta ve her yıl 400.000'den fazlası bu hastalık nedeniyle hayatını kaybetmektedir. Bu hastalık, kansere bağlı tüm ölümlerin %14'ünü oluşturmaktadır. Kadınlar için ikinci en yaygın ölüm nedeni olup vakaların neredeyse yarısı 50 yaşın altındaki kadınlarda görülmektedir. Cerrahi, radyoterapi ve kemoterapi meme kanseri hastalarının tedavisinde tamamlayıcı stratejilerdir. Ancak, radyoterapi ve kemoterapiye verilen yanıtlar farklılık gösterdiğinden, bu stratejiler tek başına tüm meme kanseri moleküler alt tiplerini etkili bir şekilde tedavi etmek için yetersizdir. Bu nedenle, kişiselleştirilmiş tedaviler, bu farklılıklara dayanan yerel tedaviye yeni bir yaklaşımı temsil etmektedir. Kişiselleştirilmiş tedaviler, meme kanseri için yeni tedavilerin geliştirilmesinde çok önemli bir rol oynamaktadır. Meme kanseri, ameliyattan sonra aylardan on yıllara kadar uzanan geniş bir nüks penceresi ile karakterize edilir. Meme kanseri tedavisindeki zorluklar arasında tedavi direnci ve nüks ile başa çıkmak yer almaktadır. Gerçekten de meme kanseri hastalarının çoğunda tedavi sonrasında tekrarlayan hastalık ve yan etkiler görülmektedir. Bu tez, meme kanseri tedavisine yeni bir yaklaşım ve bunun sonucunda ortaya çıkan zorluklara odaklanarak meme kanseri tedavilerine, altta yatan direnç mekanizmalarına ve yeni tedavi stratejilerinin araştırılmasına odaklanmaktadır.
Kemoterapi alan meme kanserli hastalarda progenostik enzim düzeyleri ve diğer biyokimyasal parametreler
Bu çalışma, meme kanseri olan kadınlarda bazı fizyolojik parametreleri tahmin etmeyi ve dünyada ve genel olarak Irak'ta meme kanserinin yüksek prevalansı ve Kerkük şehrinde artan vaka sayısı göz önüne alındığında, hem iyi huylu hem de kötü huylu tipler için sonuçları tahmin etmeyi amaçlamıştır. Çalışmaya Eylül 2023 ve Şubat 2024 tarihleri arasında Azadi Eğitim Hastanesi ve Onkoloji Merkezi'nde meme kanseri teşhisi konan 120 kişi dahil edilmiştir. Deneysel çalışma Irak'ın Kerkük kentindeki özel laboratuvarlarda gerçekleştirilmiştir. Mevcut çalışmadaki katılımcılar kontrol grubu olarak 50 sağlıklı gönüllüden ve meme kanseri olan 120 kişiden oluşmuştur. Mevcut bulgular, en yüksek meme kanseri yüzdesinin %54,2'ye ulaşan <60 grubunda bulunduğunu ortaya koymuştur. En düşük meme kanseri yüzdesi ise %0,8 ile 20-30 yaş grubunda görülmüştür. Meme kanserli kadınların yaş ortalaması 58.05±9.38 yaş olarak bulunmuştur. Hem iyi huylu hem de kötü huylu vakaların ortalama tümör çapı 2-5 cm olup, ikinci grup tüm vakaların %56,7'si ile en yüksek oranı temsil etmektedir. Sağ taraf hem benign hem de malign vakalarda en yüksek tümör insidansına sahip olup tüm vakaların %55,8'ini oluşturmaktadır. Tümör derecelendirmesi için Bloom ve Richardson sisteminin Nottingham modifikasyonu, malign vakaların %5,0'ının derece I'e, %60,8'inin derece II'ye ve %34,2'sinin derece III'e düştüğünü ortaya koymuştur. Sonuçlar malign vakaların %56,7'sinde ER pozitif, %43,3'ünde ise ER negatif olduğunu göstermiştir. Malondialdehit (MDA) düzeyleri hastalarda (4.47±0.38 nmol/ml) kontrol grubuna (3.15±0.21 nmol/ml) kıyasla anlamlı derecede yüksek bulunmuştur. Meme kanseri hastalarının serumundaki glutatyon (GSH) ve katalaz (CAT) düzeyleri sağlıklı gönüllülere kıyasla (0,593 ±0,054 nmol/ml, 1,63±0,22 nmol/ml) önemli ölçüde düşük bulunmuştur (P<0,05). Bu durum meme kanserli kadınlarda da görülmüştür (0,329 ±0,025 nmol/ml, 0,81±0,26 nmol/ml). IL-6 düzeyleri meme kanserli kadınlarda (16,93± 0,52 pg/ml) kontrol grubuna (3,87±0,25 pg/ml) kıyasla anlamlı (P<0,05) bir artış göstermiştir. Meme kanseri hastalarının serumlarındaki IL-17 konsantrasyonları, sağlıklı gönüllülerle (19,83 ± 1,28 pg/mL) karşılaştırıldığında meme kanserli kadınlarda (32,16 ± 2,94 pg/mL) anlamlı (P < 0,05) bir artış göstermiştir. Laktat Dehidrojenaz (LDH) düzeyleri kontrol grubuna (94,03±7,85 U/L) kıyasla hastalarda (375,61±9,84 U/L) anlamlı (P<0,05) bir artış göstermiştir. İnsan Siklooksijenaz-2 (COX-2) düzeyleri kontrol grubuna (193,57±31,02 pg/ml) kıyasla hastalarda (872,61±25,41 pg/ml) anlamlı (P<0,05) bir artış göstermiştir. α-Amilaz düzeyleri kontrol grubuna (8,27±0,91 ng/ml) kıyasla hastalarda (42,03±6,11 ng/ml) anlamlı (P<0,05) bir artış göstermiştir.
Libyalı kadınlarda tip 1 ve tip 2 diyabetes mellitusta niasin, steroid hormon, FSH ve LH konsantrasyonlarındaki değişikliklerin araştırılması
Diyabetes mellitus, dünya genelinde en yaygın kronik hastalıklardan biridir ve metabolik, hematolojik ve üreme sağlığı üzerinde önemli etkiler göstermektedir. Üreme çağındaki kadınlar özellikle savunmasızdır; çünkü diyabet glisemik kontrolü, hormonal dengeyi, doğurganlığı ve lipid metabolizmasını bozmaktadır. Yoğun araştırmalara rağmen, tip 1 ve tip 2 diyabetin biyokimyasal ve üreme parametreleri üzerindeki birleşik etkilerini sağlıklı kadınlarla kapsamlı şekilde karşılaştıran çalışmalar sınırlıdır. Bu çalışmanın amacı, tip 1 ve tip 2 diyabetli kadınlarda hematolojik indeksleri, hormonal belirteçleri ve lipid profillerini diyabeti olmayan kontrol gruplarıyla karşılaştırmak ve üreme sağlığı üzerindeki sapmaları belirlemektir. Sonuçlar, gruplar arasında ortalama yaş açısından anlamlı fark olmadığını göstermiştir (tip 1 ve tip 2 diyabet için sırasıyla 31,46 ve 34,53 yıl; kontrol grubunda 28,33 yıl). En çok etkilenen yaş grubu 26–30 olup, diyabetli kadınlarda görülme oranı daha düşüktür (%26,66 ve %23,33), kontrol grubunda ise %43,33'tür. Vücut ağırlığı açısından istatistiksel fark bulunmamış, ancak diyabetli kadınlarda ortalamalar daha yüksek çıkmıştır (75,60 ve 78,10 kg; kontrol: 72,03 kg). Hematolojik analizlerde eritrosit sayısı (4,53 ve 5,10 ×106/L) ve hemoglobin düzeyi (10,85 ve 11,70 g/dL) düşük bulunmuş, kontrol grubunda ise daha yüksek değerler saptanmıştır (5,35 ×106/L; 14,32 g/dL). HbA1C diyabetli kadınlarda artmış (6,76% ve 5,83% vs. %5,25). Niasin düzeyi azalmış, östradiol artmış, FSH düşmüştür. Lipid profilleri, toplam kolesterol ve trigliseritlerin daha yüksek olduğunu, HDL'de hafif düşüş ve LDL'de artış olduğunu göstermiştir. Sonuç olarak, diyabet üreme çağındaki kadınlarda çok yönlü etkiler göstermekte olup, sistemik ve üreme komplikasyonlarını azaltmak için entegre izleme ve hedefe yönelik müdahalelerin gerekli olduğu ortaya konmuştur.
Yenı̇ hı̇drazı̇tlerı̇n çeşı̇tlı̇ enzı̇m aktı̇vı̇telerı̇ üzerı̇ndekı̇ etkı̇sı̇nı̇n in vı̇tro ve in sı̇lı̇ko yaklaşımlarla değerlendı̇rı̇lmesı̇
Bu çalışma bazı enzimlerin inhibisyonunu araştırmaktadır. Metabolizma ve nörotransmisyon gibi biyokimyasal süreçler, biyolojik katalizörler olan enzimlere dayanır. Asetilkolinesteraz (AChE), bütirilkolinesteraz (BChE), α-amilaz ve α-glukozidaz gibi enzimlerin anormal düzenlenmesi diyabet ve Alzheimer gibi durumlarla bağlantılıdır. Bu enzimlerin inhibisyonu yoluyla nörodejeneratif ve metabolik hastalıkların tedavisi için umut vardır. Bu çalışmanın amacı, moleküler kenetlenme simülasyonları kullanarak bu enzimlerin bağlanma süreçlerini araştırmak ve yeni sentezlenen on üç hidrazit bileşiğinin inhibitör etkilerini değerlendirmektir. Kimyasallar dimetil sülfoksit (DMSO) içinde çözülmüş ve ardından enzimatik testler kullanılarak inhibitör dozları (IC₅₀) açısından test edilmiştir. Protein Data Bank enzim yapıları (4EY7, 4BDS, 4W93 ve 5NN4) aktif bölgelerdeki etkileşimleri incelemek için moleküler yerleştirme deneylerinde kullanılmıştır. Ayrıca, farmakokinetik özellikleri değerlendirmek için SwissADME kullanılmıştır. İncelenen maddeler arasında inhibitör güç açısından belirgin farklılıklar görülmüştür. Bileşik 12, AChE için en yüksek bağlanma afinitesine sahip olup, önemli inhibitör potansiyeli IC₅₀ değeri ve -191.597 MolDock skoru ile gösterilmiştir. BChE ile ilişkili olarak, benzer modeller görülmüş; bileşik 12, -174.874 MolDock skoru ile en yüksek bağlanma afinitesine sahip olmuştur. IC₅₀ değerleri sırasıyla 52.116 µM ve 96.270 µM olan 9 ve 12 numaralı bileşikler, α-amilaz ve α-glukozidazın önemli ölçüde inhibisyonunu göstererek diyabet tedavisinde terapötik ajanlar olarak kullanılabileceklerini göstermiştir. Enzim-ligand komplekslerini stabilize eden hidrojen bağı, π-π kümelenmesi, π-sülfür temasları ve van der Waals kuvvetleri gibi önemli etkileşimler moleküler yerleştirme ile gün ışığına çıkarılmıştır. π-π ve π-sülfür grupları arasındaki etkileşimler, enzimdeki aromatik kalıntılarla avantajlı kümelenme konfigürasyonları üretmiş ve bu da özellikle aromatik halkalar içeren bileşikler için fayda sağlamıştır. Örnek olarak, hem AChE hem de BChE'de, bileşik 12 TRP A:86 ile sağlam π-kükürt bağlantıları kurmuştur. Ayrıca, α-amilaz ve α-glukozidaz, Pi-Sigma ve geleneksel hidrojen bağları, güçlü aromatik temaslar ve minimum sterik çatışmalar dahil olmak üzere benzersiz etkileşimlerine atfedilebilecek 9 ve 12 bileşikleri için cesaret verici bağlanma modelleri göstermiştir. SwissADME kullanılarak yapılan farmakokinetik profilleme, lipofiliklik (LIPO), çözünürlük (INSOLU) ve doygunluk (SATU) dahil olmak üzere biyoyararlanımı ve ilaca benzerliği etkileyen önemli fizikokimyasal özellikleri ortaya çıkarmıştır. Bileşiklerin çoğunluğu tarafından optimum aralıklar korunmuştur; ancak, lipofiliklik ve çözünürlük açısından normdan sapan birkaç molekül için yapısal optimizasyon gerekmiştir. Bileşik 9 ve 12'nin umut verici farmakokinetik özellikleri, gelecekteki araştırma ve geliştirme için umut verici öncü bileşikler olarak statülerine güven vermektedir. Bu araştırmada umut vaat eden enzim inhibitörleri, metabolik ve nörolojik bozuklukların tedavisinde terapötik kullanımlara sahip olabilir. Terapötik gelişim için molekülleri optimize etmek amacıyla, sonuçlar yapı tabanlı tasarımın önemini vurgulamaktadır. Bu bileşiklerin klinik kullanıma daha uygun hale getirilmesi için daha fazla deneysel doğrulamaya ihtiyaç vardır. Amaç, hidrojen bağını ve hidrofobik etkileşimleri değiştirecek şekilde kimyasal olarak modifiye ederek seçiciliklerini ve güçlerini iyileştirmek olmalıdır.
Libya'daki diyabet hastaları için koroner kalp hastalığını erken tespit etmek amacıyla koagülasyon faktörü ve CRP-HS'nin erken tanısal araçlar olarak değerlendirilmesi
Koroner kalp hastalığı (KKH), özellikle tip 2 diyabet mellituslu (T2DM) hastalarda dünya çapında morbidite ve mortalitenin önde gelen nedenlerinden biri olmaya devam etmektedir. Libya'da, diyabet dahil olmak üzere bulaşıcı olmayan hastalıkların yüksek prevalansı, KKH yükünü daha da artırmaktadır. Bu çalışma, Libya'daki diyabetli hastalar arasında koroner kalp hastalığı (KKH) için erken biyobelirteçler olarak pıhtılaşma faktörlerinin (özellikle protrombin zamanı (PZ), kısmi tromboplastin zamanı (KTZ), uluslararası normalleştirilmiş oran (INR) ve D-dimer) ve yüksek duyarlıklı C-reaktif proteinin (hs-CRP) tanısal potansiyelini değerlendirmektedir. Toplam 150 denek incelendi; 75'i diyabet hastası, 75'i sağlıklı kontrol grubu olmak üzere. Bu biyobelirteçlerin farklılıklarını ve öngörü yeteneklerini değerlendirmek için t-testleri, Mann-Whitney U testleri ve lojistik regresyon dahil olmak üzere çeşitli istatistiksel analizler yapılmıştır. Bulgular, diyabet grubunda KTZ, INR ve hs-CRP seviyelerinde önemli yükselmeler olduğunu ortaya koydu; özellikle hs-CRP, KHD riski için erken bir gösterge olarak umut verici sonuçlar verdi. Bu sonuçlar, diyabetli popülasyonlarda KKH'nin erken tespiti ve risk sınıflandırması için hs-CRP ve seçilmiş pıhtılaşma parametrelerinin kullanımını desteklemektedir. Bu bulguları doğrulamak ve bu biyobelirteçleri Libya'da gelişmiş kardiyovasküler sonuçlar için klinik uygulamaya entegre etmek amacıyla daha fazla çalışma yapılması önerilmektedir.
Trablus/libya'daki gebe kadınlarda tiroid hormon bozuklukları ile insülin direnci arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi
Bu çalışmanın amacı, pratik gebelerde tiroid hormonu bozuklukları ile insülin direnci arasındaki ilişkiyi incelemektir. Sonuçlar, incelenen üç grup için kadınların ortalama yaşlarında önemli bir fark olduğunu gösterdi. Sonuçlar, yüksek tiroid bezli iki kadın grubunun ve düşük tiroidli kadınların, kontrol grubuna (sağlıklı kadınlar) kıyasla sırasıyla 37.0 ve 37.82 yaş olarak kaydedilmesiyle, kadınların ortalama yaşı açısından sağlıklı kadınlar grubuna göre önemli ölçüde üstün olduğunu göstermiştir. Sonuçlar, üç grubun hamile kadınların ortalama ağırlık değerleri açısından farklılık gösterdiğini ortaya koydu. Sonuçlar, hipotiroidi hastası kadın grubunun 69.74 kg ile diğer gruplara göre önemli ölçüde üstün olduğunu doğruladı. Sağlıklı kadın grubu 56.28 kg kayıt yaparken, hipertiroidi hastası kadın grubu kontrol grubuyla (sırasıyla 54.89 kg ve 56.28 kg) önemli bir fark kaydetmedi. Sonuçlar, ortalama TSH düzeyinin çalışılan gruplar için önemli bir farklılık gösterdiğini ortaya koydu. Hipotiroidizmi olan hamile kadın grubunda en büyük anlamlı artış görüldü ve kontrol grubunda 1.50 mIU/L'ye kıyasla 8.72 mIU/L'ye ulaştı, hipertiroidizmi olan hamile kadın grubunda ise 0.29 mIU/L'lik anlamlı bir düşüş gözlendi. Sonuçlar, çalışılan grupların ortalama T3 değerleri açısından farklılık gösterdiğini ortaya koydu; hipertiroidizmi olan kadınlar, 1.69 µg/dL olarak kaydeden sağlıklı kadınlara kıyasla önemli ölçüde üstünlük göstererek 3.55 µg/dL değerini kaydetti, hipotiroidizmi olan kadınlar ise ortalama T3 değerini sırasıyla 0.71 µg/dL'ye düşürdü. Bulgular, çalışılan üç grubun T4 seviyeleri açısından farklılık gösterdiğini, hipertiroidili hamile kadınların T4 seviyesini sağlıklı kadın grubuna kıyasla (10.52 µg/dL) önemli ölçüde 18.73 µg/dL'ye yükselttiğini, hipotiroidili hamile kadınların ise T4 seviyesini önemli ölçüde 4.40 µg/dL'ye düşürdüğünü göstermiştir. Sonuçlar, hamile kadınlar grubunda serbest T3 düzeyinin sağlıklı hamile kadınlarda 99.33 ng/dL iken 140.46 ng/dL olarak önemli ölçüde yükseldiğini gösterdi. Hamile kadınlarda ise serbest T3 düzeyinde 59.94 ng/dL olarak kaydedilen bir düşüş gözlendi. Serbest T3'ün üst seviyesi 154.20 ng/dL olarak kaydedilirken, alt seviyesi hamile kadın grubunda (1.16 ng/dL) kaydedildi. Sonuçlar, test edilen üç grubun değerleri arasında önemli bir fark olduğunu gösterdi. Hipertiroidizmi olan hamile kadın grubu, FT4 değerini 1.22 ng/dL'ye kıyasla 3.40 ng/dL'ye yükseltmede diğer gruplara göre önemli bir üstünlük gösterirken, hipotiroidizmi olan kadın grubu 0.55 ng/dL'lik önemli bir düşüş yaşadı. Sonuçlar, hipotiroidizmi olan hamile kadınların, enfeksiyonu olmayan ve tiroid bozuklukları olmayan sağlıklı hamile kadınlara kıyasla (sırasıyla %6,46 ve %4,73) HbA1c değerinin yükselmesi açısından önemli ölçüde üstün olduğunu gösterdi. Hipertiroidizmi olan hamile kadınlarda ise HbA1c ortalamasında hafif bir artış (5,30%) kaydedildi. Sonuçlar, tiroid bozukluğu olan iki gebelik grubunda (tiroid aktivitesinde artış veya azalış) kontrol grubuna (tiroid bozukluğu olmayan gebeler) kıyasla açlık kan şekeri (AKŞ) değerlerinde önemli bir artış olduğunu ortaya koydu. Hipertiroidi hastası kadın grubunda ortalama açlık kan şekeri değerlerinde 135.54 mg/dL'ye ulaşan önemli bir artış kaydedilirken, düşük tiroid bozukluğu olan kadın grubunda 118.12 mg/dL, tiroid bozukluğu olmayan hamile kadın grubunda ise 87.16 mg/dL olarak kaydedildi. Sonuçlar, tiroid bozukluğu olan iki hamile kadın grubunda insülin hormonu seviyesinde kontrol grubuna kıyasla hafifçe anlamlı bir artış olduğunu gösterdi. Düşük tiroidli hamile kadın grubu en yüksek insülin değerlerini kaydederek 6.40 µU/ml'ye ulaşırken, yüksek tiroidli hamile kadın grubu kontrol grubu için 5.17 µU/ml'ye kıyasla 6.34 µU/ml değerini kaydetti. Sonuçlar, HOMA-IR ortalama değerlerinde bir fark olduğunu gösterdi; yüksek tiroidli kadın grubu değerleri 2.11'e yükseltmede önemli ölçüde üstünken, düşük tiroidli kadın grubu sağlıklı kadın grubuna kıyasla 1.86 değer kaydetti.
Evaluation plasma osteopontin levels and some biochemical markers in patients with chronic kidney disease complications
A cross-control study was carried out for the estimation of Osteopontin Levels and some biochemical Markers in patients with chronic kidney disease complications. The number of patients under the study were 135 patients with chronic kidney disease and acute kidney disease control group with the same demographic properties. The study showed that the highest mean level of Osteopontin was in patients with chronic renal disease and acute kidney disease, while the averages were a low in the control group. The current study showed that the mean age the mean age of the experimental group is 20 years higher than the average age of the control group for the group II and about 15 years higher for the group II when compared with the control group. While the means value of weight was weak statistically significant when performing the statistical analysis. The average value of GFR was statistically significant when performing the statistical analysis for the experimental group consisting of two groups of patients diagnosed with acute chronic renal failure. Serum OPN concentrations correlated with GFR, Blood urea, S. Creatinine, TSB, Triglyceride, HDL, LDL (r=−0.9, P<0.0001).).
Determination of D-dimer, iron, calcium, prothrombin time, ferritin and vitamin D3 in patients with COVID-19 in Iraqi peoples
The primary purpose of this study is to determine the prevalence and effectiveness of covid19 through biochemical testing of ferritin, D3, and iron levels in the presence of risk factors such as age and gender and clinical-pathological testing. Comorbidities showed a slightly significant difference between severe and non-severe cases compared to diabetes. Still, they were highly influential in the case of asthma and non-significant in the case of smoking and heart disease. In extreme cases, hypertension has a slightly significant effect compared to other groups. The most prevalent signs and symptoms of sars-covid19 were fever and dry cough (55 percent and 78 percent, respectively). The relationship between SARS-CoV-19 infection and white blood cell count was highly significant, with the highest percentage of severe cases showing a reduction in white blood cell count. This was equally true for patients who were not in critical condition. Our findings revealed a highly significant association between CRP and Ferritin in severe instances and vitamin D deficiency with calcium in severe cases when compared to healthy subjects. However, there was no correlation between Iron in both groups. Keywords: COVID-19, D-Dimer, Vitamin D3, Prothrombin time, Blood clotting
The assessment of biochemical marker of corrected calcium, phosphorus with procalcitonin level in patients with chronic renal failure
Renal failure in case of complications is characterized as a sudden decline in glomerular filtration rate (GFR) arising from ischemia or toxic insult to the kidney. Calcium, as well as phosphorus metabolism issues, are prevalent in chronic renal disease. This case-control study included a hundred participants, sixty patients with renal failure, and forty served as age-matched healthy controls. During this study, various biochemical kidney functions were assessed, including calcium, blood urea, procalcitonin, albumin, phosphorus, glomerular filtration rate, and haemoglobin. There was a significant increase in the mean serum level of procalcitonin, albumin, creatinine and phosphorous with a significant statistical difference in patients compared to the healthy group; on the other hand, there was an apparent decrease in the value of both GFR in addition to haemoglobin, in addition to that, there was no difference Significant in respect to the level of calcium between the two groups. In conclusion, the lack of any significant difference in the level of calcium between the group of patients and healthy subjects, as well as the decrease in haemoglobin level in addition to GFR, compared to the increase in other biochemical concentrations, is a clear indication of the extent of damage in the kidneys as a result of the inflammatory process as well as progression in the stage of renal failure.
The influence of chia seeds (Salvia hispanica) nanoparticle on blood glucose in induced diabetes mellitus in rats: As ahuman model
From April 1 to May 15, 2022, NPAg chia seed extract (60mg/kg) was tested in streptozotocin-induced diabetic male rats. 80 male rats were used (56 days old, 13510g). 60 male rats get diabetes by streptozotocin (60 mg/kg b.w., i.p.). Above 200 mg/dL indicates diabetes. Intact and streptozotocin-induced diabetic male rats were separated into four groups of 20: intact (C), diabetic (D), NPAg chia seed extract (60mg/kg) treated (N), and insulin treated (I) (I). 15-25-35-day studies were conducted on diabetic and undamaged mice. Normal saline (100l, sc)-injected animals were gavaged with water daily. Daily injections of normal saline and NPAg chia seed extract were given to diabetic rats. Weighings were taken daily. All overnight-fasting animals were killed with xylazine and ketamine (10mg and 90mg/kg, ip). Tail vein blood samples assessed plasma glucose. Diabetes untreated and insulin-treated groups gained less weight than intact control and NPAg chia seed extract treatment groups. D gained the least weight throughout the three-year experiment. Diabetes groups showed greater glucose than controls. NPAg chia seed extract and insulin-treated diabetic animals showed lower glucose levels after 25 and 35 days than untreated diabetic rats.