1.019
Arşivlenen Tez
0
DOI Atanmış
0%
DOI Oranı
Anabilim Dalı
Ürolojik endoskopik girişimlerde genel ve rejyonel anestezinin nötrofil-lenfosit oranı, trombosit-lenfosit oranı ve ortalama trombosit hacmi üzerine olan etkilerinin karşılaştırılması
Giriş ve Amaç: Nötrofil Lenfosit Oranı (NLO), Trombosit Lenfosit Oranı (PLO) ve Ortalam Trombosit Hacmi (MPV) subklinik inflamasyonun bir göstergesi olarak kullanılan popüler bir hematolojik parametrelerdir. Bu oranlar sadece cerrahi travmadan değil aynı zamanda anestezik yöntemden de etkilenir. Farklı anestezi tekniklerinin neden olduğu nöroendokrin değişikliklerinin etkileri NLO, PLO ve MPV'yi etkileyebilir. Biz bu çalışmada ürolojik endoskopik girişimlerde uygulanan anestezi tekniklerinin NLO, PLO ve MPV üzerine olan etkilerini karşılaştırdık. Metod: Bu çalışma Şanlıurfa Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Etik Kurul onayı (07.01.2022 tarih ve 96469 nolu karar) alındıktan sonra Ocak 2022-Eylül 2022 tarihleri arasında Şanlıurfa Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Anesteziyoloji ve Reanimasyon Anabilim Dalı'nda prospektif bir şekilde gerçekleştirildi. Araştırmamızda, Fakültemizin Üroloji Bölümünde ürolityazis retrograd intrarenal cerrahi (RIRC) ve ureterorenoskopi (URS) operasyonu yapılacak, bilgilendirilmiş gönüllü onam formunu okuyup imzalayan, Amerikan Anestezistler Cemiyeti (ASA) fiziksel sınıflamasına göre ASA I-II-III grubu, 18 yaş üstü, elektif ameliyat planlanan 90 gönüllü hasta çalışmaya dahil edildi. Ameliyattan öncesi hastalar, genel, spinal ve epidural anestezi uygulaması hakkında bilgilendirildi. Daha sonra hastalar Genel Anestezi Grubu (Grup G, n=30), Spinal Anestezi Grubu (Grup S, n=30) ve Epidural Anestezi Grubu (Grup G, n=30) olarak 30'ar kişilik 3 gruba ayrıldı. Grup G deki hastalara propofol 2 mg/ kg, fentanil 2 mcg/kg ve entübe edilecekse 0,6 mg/kg rokuronyum kullanılarak anestezi indüksiyonu yapıldı. Ardından hastaya yaş ve kilosuna uygun LMA veya endotrakeal tüp takılarak ventilatöre bağlandı. Grup S'deki hastalara oturur pozisyonda 0.5%'lik hiperbarik bupivakain solüsyonundan 2,5-3 cc ile spinal blok yapıldı. Grup E'deki hastalara median yaklaşımla ve direnç kaybı yöntemi kullanılarak epidural blok uygulandı. Aspirasyon ve test dozu sonrasında epidural aralıkta olduğumuzun netleştirilmesinin ardından ilaç uygulandı. İlaç olarak 13 cc 65 mg marcain, 5 cc 100 mg aritmal ve 2 cc 10 mcg fentanyl toplam 20 cc'lik ilaç karışımı hazırlandı. Operasyon süresince hemodinamik parametreler noninvaziv yöntemlerle 5 dakikada bir kayıt edildi. Stres ve inflamatuar yanıtın değerlendirilmesi amacıyla bütün hastalardan venöz kan numuneleri preoperatif, intraoperatif 15.dk, postoperatif 1.saat ve postoperatif 12.saatlerde alındı. Kanlar alındıktan sonra Klinik Biyokimya laboratuarına gönderildi. Kan örneklerinden hemogram parametreleri çalışıldı. Bulgular: Hastaların demografik verilerinden yaş ve ameliyat süreleri Grup E'de Grup S'ye kıyasla anlamlı olarak yüksek görüldü. Grup içi ve gruplar arası NLO, PLO ve MPV değerlerinin karşılaştırılmasında postoperatif zaman dilimlerinde anlamlı değişiklikler izlendi. Spinal anestezi grubunda NLO ve PLO değerleri diğer gruplara göre postoperatif dönemlerde anlamlı olarak düşük görüldü. MPV değerlerinin ise postoperatif farklı zaman dilimlerinde düştüğü görüldü. Sonuç: Bu çalışmanın sonucunda URS ve RIRC ameliyatlarında uygulanan anestezi yöntemlerinden spinal anestezide, baktığımız inflamatuvar parametrelerin postoperatif dönemde daha az yükseldiği görüldü. Bunun da postoperatif mortalite ve yara yeri enfeksiyonu gelişimi açısından olumlu olduğu, özellikle kardiyovasküler hastalığı olanlarda diğer anestezi yöntemlerine kıyasla spinal anestezinin tercih edilebileceğini düşünmekteyiz. Anahtar Sözcükler: NLO, PLO, MPV, İnflamasyon, Genel Anestezi, Spinal Anestezi, Epidural Anestezi, URS, RIRC
Yoğun bakımda sürekli renal replasman tedavisi uygulanan hastalarda Crp/albumin oranının mortalite üzerine etkisinin araştırılması
Giriş ve Amaç: Böbrek yetmezliği, reanimasyon ünitelerindeki hastalarda sık karşılaşılan bir sorundur. Böbrek fonksiyonlarında azalma ile karakterize olan bu patolojik durumun tedavisi için renal replasman tedavilerine ihtiyaç duyulmaktadır. Bu çalışmada yoğun bakım ünitemizde sürekli renal replasman tedavisi (SRRT) uygulanan hastalardaki Crp/Albümin oranının mortalite üzerine etkisini retrospektif olarak değerlendirmeyi amaçladık. Materyal Metod: Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Anesteziyoloji ve Reanimasyon Kliniği Yoğun Bakım Üniteleri'ne ait dijital arşiv verileri, hastaların doktor anamnezi, laboratuvar sonuçları ve hemşire gözlem formları incelendi. Hastaların demografik özellikleri, yoğun bakıma yatış nedenleri, SRRT sırasında inotrop alıp almadığı incelendi, eğer inotrop alıyorsa hangi ajanı aldığı, SRRT esnasında mekanik ventilasyona ihtiyaç duyup duymadığı incelendi. Hastaların taburculuk ve ex olma durumları değerlendirildi. Hastaların yoğun bakımda ve hastanede toplam yatış süreleri kaydedildi. Hastaların kaç seans SRRT aldıkları, SRRT boyunca kaç ml UF yapıldığı ve kaç saat SRRT aldığı not edildi. Hastalara uygulanan SRRT modalitesi (SVVHD, SVVH, SVVHDF, YSUF) incelendi. SRRT için tercih edilen solüsyonlar incelendi. Hastalara eşllik eden hastalıklar incelendi. Hastalara dört zaman diliminde (yb yatışında, SRRT öncesinde, SRRT sonrası ve taburculuk) Akut Fizyoloji ve Kronik Sağlık Değerlendirilmesi II (APACHE II), GKS, Ardışık Organ Yetersizlik Değerlendirmesi (SOFA), akut böbrek hasarı skorlama sistemleri(RIFLE ve KDIGO), glukoz, üre, kreatinin, albümin, K, Crp/Albümin oranı, Ph, WBC, Hgb, PLT, RDW ve MPV bakıldı. Bulgular: Retrospektif çalışmamıza 2017-2022 yılları arasında toplam 107 hasta dahil edildi ve hastaların %43'ü kadın, %57'si erkekti. Çalışmamızda hastaların ek hastalıkları incelendiğinde %42,1 ile hipertansiyonun (HT) ilk sırada, %31,8 ile diyabetes mellitusun (DM) ikinci sırada olduğu görülmektedir. Ayrıca çalışmamızda olguların yoğun bakıma girişte ortalama APACHE II skoru 22.00±9.00 olarak bulundu. CRRT öncesi 31.00±6.00 olarak bulundu. Çalışmamızda olguların ortalama SOFA skoru hastaneye yatışta 6.00±3.00, CRRT öncesi 10.30±2.10 olarak bulundu. Çalışmamızda YBÜ yatış APACHE II skoru ile mortalite arasında bir ilişki kurulamamıştır. Çalışmamızda hastalarımızın %97,2'si SRRT sırasında mekanik ventilatöre bağlıydı. Hastalarımızın CRRT uygulaması öncesi ve sonrası ölçülen laboratuvar parametrelerini karşılaştırdığımızda üre, kreatinin, CRP ve potasyum değerlerinde anlamlı düzelme olduğunu gördük. Hastalarımızın %82,2'sinin SRRT sırasında inotropik desteğe ihtiyaç duyduğunu bulduk. Çalışmamızda CRP/Albümin düzeyine göre olgularda mortalite görülme oranları arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmıştır. Sonuç: Çalışmamızdaki toplam 107 olgumuzun 101'i mortalite ile sonuçlanmıştır. Çalışmamızda mortaliteye göre hastalarımızın SRRT öncesi-sonrası CRP/Albümin değerleri, istatistiksel anlamda farklılık göstermemektedir. Çalışmamızda ex olan hastalarımızın yoğun bakım yatış ve taburcu takiplerindeki Crp/Albümin değerleri, taburcu olanlardan istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek saptanmıştır. Anahtar Kelimeler: SRRT, Hemodiyafiltrasyon, Akut Böbrek Hasarı, Yoğun Bakım
Extracorporeal shock wave lithotripsy (ESWL) operasyonlarında ultrasonografi eşliğinde erektör spina düzlem bloğu ve intramüsküler nonsteroid anti inflamatuar ilaç (NSAID) uygulama yöntemlerinin intraoperatif analjezi ve hasta memnuniyeti üzerine etkilerinin karşılaştırılması
Amaç: Bu çalışmada Extracorporeal Shock Wave Lithotripsy (ESWL) operasyonlarında ultrasonografi eşliğinde erektör spina düzlem bloğu(ESPB) ve intramüsküler nonsteroid anti inflamatuar ilaç (NSAII) uygulaması yöntemlerinin intraoperatif analjezi, hemodinamik parametreler ve hasta memnuniyeti üzerine etkilerinin karşılaştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışma 31.10.2022-26.04.2023 tarihlerinde, Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Üroloji Kliniğinin Taş Kırma Ünitesinde 3 gruptan oluşan toplam 90 olguyla yapıldı. 1. Gruba ultrasonografi eşliğinde erektör spina düzlem bloğu (ESPB), 2. Gruba intramüsküler nonsteroid anti inflamatuar ilaç (NSAII) uygulama öncesinde verildi. 3.gruba ise herhangi bir analjezik verilmeyip doğrudan ESWL işlemine alındı. ESWL işlemi sırasında hastaların ağrı değerlendirmesini yapmak için VAS (vizüel analog skala ) kullanıldı. ESWL işlemi süresince her 5 dakikada bir hemodinamik parametreler (noninvaziv sistolik-diastolik ve ortalama arter basıncı, kalp atım hızı, oksijen saturasyonu) kaydedildi. İşlem boyunca yan etkiler ( bradikardi, hipertansiyon, bulantı, kusma, hipotansiyon, deliryum, aritmi, sersemlik, kaşıntı, baş dönmesi, bulanık veya çift görme) kaydedildi. İşlem sonrası hastaların analjezik ihtiyacı ve hasta memnuniyeti değerlendirildi. Bulgular: Çalışmaya dahil olan 90 olgunun tüm verileri analiz edildi. Hastaların yaş, cinsiyet, ASA skoru, BKI ölçümü, sigara kullanım öyküsü, hasta memnuniyeti, ESWL süresi, KAH, OAB ve SpO2 değerlerindeki değişim istatistiksel olarak anlamlı farklılık göstermemektedir. VAS ölçümleri değerlendirildiğinde ilk 25 dakikada ESPB grubundaki olguların 25.dk intraoperatif VAS ölçümleri, NSAII ve kontrol grubundakilerden anlamlı olarak daha düşüktü. Kontrol grubundaki olguların başlangıçta postoperatif analjezik ihtiyacının olma oranı, ESP ve NSAII grubundakilerden anlamlı olarak daha fazlaydı (p=0,016; p<0,05). Hasta memnuniyeti gruplara göre incelendiğinde; kontrol grubunun memnuniyet düzeyi ESP ve NSAII gruplarına göre anlamlı olarak daha düşüktü (p=0,018; p<0,05). Yan etki değerlendirmesinde gruplar arasında anlamlı fark görülmedi. Sonuç: Elde edilen veriler ve hasta memnuniyeti değerlendirildiğinde böbrek taşı tedavisinde ESWL işlemi sırasında oluşan ağrının giderilmesinde ESPB'nin etkili bir işlem olduğu gözlemlenmiştir. Anahtar kelimeler: Analjezi, ESWL, Böbrek taşı, ESPB
Ultrasonografi eşliğinde torakolomberinterfasyal düzlemin cilde mesafesinin farklılomber sevi̇yelerde ve farklı pozisyonlardaölçümü
Giriş ve Amaç: USG kullanımının yaygınlaşmasıyla beraber periferik sinir blokları uygulamaları artmaya başlamıştır. Usg kullanımıyla interfasiyal plan bloklarından Torakolomber İnterfasiyal Düzlem Bloğunun (TLIP) uygulanması da gündeme gelmiştir. Fasiyal plan blok türleri hem anestezik amaçlı hem de akut ve kronik ağrının tedavisinde kullanılabilmektedir. TLIP blok; lomber cerrahi geçirecek hastalarda ve kronik bel ağrısı çeken hastalarda analjezi amacıyla başarıyla uygulanmıştır. TLIP blok farklı pozisyonlarda(oturur-lateral-pron) ve farklı lomber seviyelerde uygulanabilmektedir. Çalışmamızda ultrasonografi eşliğinde, Torakolomber İnterfasiyal Düzlem blok uygulanacak hastalarda blok kalitesini arttırmak için farklı lomber vertebral seviyelerde (L1-L3) ve farklı pozisyonlarda (lateral-oturur-pron) Torakolomber İnterfasiyal Düzlemin cilde olan mesafesinin en ideal ölçümünü, uygulama yeri ve pozisyonunu bulmayı amaçladık. Metot: Bu çalışma, Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Anesteziyoloji ve Reanimasyon Anabilim Dalında prospektif olarak yapıldı. Çalışma için Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Klinik Araştırmalar Etik Kurul (10.04.2023 Tarih ve 23.06.11 Nolu Karar ) onayı alındı. Üst-orta-alt lomber bölgeyi ilgilendiren cerrahilerdeki hastalar çalışmaya dahil edildi. 18-75 yaş arası ASA I-II-III 40 kadın ve 40 erkek olmak üzere toplam 80 hasta çalışmaya katıldı. Hastalar ilk olarak elleri göbek bölgesinde bağlanıp dik oturur pozisyonda sağ tarafları, ikinci olarak lateral dekübit pozisyonda sol taraflarının üzerine yatarak elleri yanlarında sağ tarafları, üçüncü olarak pron pozisyonda elleri yanlarına uzatılarak başları sola çevirilip sağ tarafları ultrason eşliğinde muayene edildi. Lateral, oturur ve pron pozisyonlarda olmak üzere ilgili vertebraların (L1 ve L3) spinöz proçesleri lineer USG probu ile belirlenip transvers proçes görünene kadar 3 cm laterale hareket ettirilip transvers proçes tespit edilince biraz daha laterale hareket ettirerek sırasıyla multifidus ve longissimus kasları ve arasındaki düzlem en net şekilde görünütülenip usg freezlenerek ekranın üst orta noktasından interfasyal düzlemin ortasına kadar olan mesafe ölçülerek kayıt altına alındı. Böylelikle bu farklı ölçümler kendi içlerinde karşılaştırılabilir. Bulgular: Yaş ile torakolomber interfasiyal düzlemin cilde olan uzaklığı arasında bir ilişki bulunamamıştır. BMI artışı ile erektör spina kasının cilde olan uzaklığı arasında güçlü bir ilişki vardır (p<0,01). L1'de duruş pozisyonu pron olan olguların ciltle olan uzaklığı, duruş pozisyonu oturur ve lateral olan olgulara göre anlamlı düzeyde düşük saptanmıştır ( p<0,01). Oturur-lateral-pron pozisyonlarında pozisyonda lomber seviyesi L1 olan olguların ciltle olan uzaklığı, lomber seviyesi L3 olan olgulara göre anlamlı düzeyde düşük saptanmıştır (p<0,01). Sonuç: Torakolomber interfasiyal düzlemin cilde olan uzaklığı yaş, kilo ve BMI ile alakalı olarak değişmektedir. Uygulanan lomber seviyenin farklılığına göre ve uygulama pozisyonunun farklılığına göre de ciltle olan mesafesi değişmektedir. Sonuç olarak hastalar pron pozisyondayken torakolomber interfasyal düzlem cilde daha yakın bulunmuştur. Seviyeler açısından değerlendirildiğinde L1 seviyesinde torakolomber interfasiyal düzlem cilde en yakın mesafede bulunmaktadır. Bununla birlikte TLIP-B yaparken hangi pozisyonun daha konforlu olabileceğini, hangi pozisyonlarda blok başarısının daha iyi olabileceğini, komplikasyon riskinin daha az olduğunu görmeyi hedefledik. Ayrıca hangi lomber seviyede torakolomber interfasiyal düzlemin cilde daha yakın ve daha net olacağını görmeyi hedefledik. Anahtar kelimeler: Torakolomber interfasiyal düzlem blok(TLIP), multifidus kası, longissimus kası, periferik sinir bloğu, rejyonel anestezi, interfasiyal plan blok.
Lomber disk cerrahisi geçiren hastalarda erektor spina plan (ESP) bloğunun stres yanıtı, analjezik tüketimi ve hasta memnuniyeti üzerine etkileri
Giriş – Amaç: Bu çalışmada bel fıtığı ameliyatı planlanan ASA I-II hastalarda bilateral erektör spina düzlem bloğunun (ESPB) postoperatif analjezi ihtiyacını ne kadar etkilediğini, hasta ve cerrah memnuniyetini, ameliyat sonrası stres yanıtı ve kan değerlerini ne kadar etkilediğini görmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma, Şanlıurfa Harran Üniversitesi Hastanesi Klinik Araştırmalar Etik Kurulu'nun 10.07.2023 tarih ve HRÜ/23.12.17 karar numaralı onayı ile Helsinki Bildirgesi'ne uygun şekilde yapıldı. Hastaların kendisinden yazılı ve sözlü izin alındı. Elektif şartlarda ve genel anestezi altında lomber disk herni (LDH) cerrahisi nedeniyle opere olacak 18-65 yaş grubu 60 hastada prospektif, randomize ve tek kör olarak planlandı. 30 hastaya preoperatif ESPB yapıldı 30 hastaya herhangi bir blok uygulanmadı. Preoperatif dönemde ve postoperatif 6. ve 24. saatlerde hastalardan 3 cc kan hemogram tüpüne alındı. İntroperatif ve postoperatif hemodinamik parametreleri (noninvaziv sistolik-diastolik ve ortalama arter basıncı, kalp atım hızı, oksijen satürasyonu) kaydedildi. Postoperatif hasta kontrollü analjezi (HKA) cihazı her hastaya verildi. HKA cihazından hastanın ne kadar bolus girişiminde bulunduğu, ne kadar başarılı bolus olduğu, ne kadar tramadol aldığı belirlendi. İlk bolus zamanı kaydedildi. Postoperatif yan etkiler kaydedildi. Hasta ve cerrah memnuniyet skorları kaydedildi. Bulgular: Çalışmaya dâhil edilen 60 olgunun tüm verileri analiz edildi. Çalışmada her iki grup arasında demografik veriler açısından belirgin fark olmamakla beraber Grup E'de (ESPB yapılan) yaş, BMI (Body Mass Index) ve cerrahi süresi istatistiksel olarak daha düşük olarak bulundu. Her iki grup arasında ek hastalık açısından belirgin bir fark gözlenmedi. İki grup arasında intraoperatif ve postoperatif kalp hızı (KH) ve ortalama arteriyel basınç (OAB) arasında anlamlı bir fark bulunmadı. Grup E'de Grup K'ya (ESPB yapılmayan) göre özellikle postoperatif 6. saatte NLO'nun (nötrofil/lenfosit oranı) anlamlı olarak daha az yükseldiği görüldü. Grup içi karşılaştırmada ise her iki grupta da preoperatif NLO'ya göre postoperatif 6. ve 24. saat NLO değerlerinin daha yüksek olduğu gözlemlendi. Her iki grupta PLO (platelet/lenfosit oranı) değerleri arasında anlamlı bir fark görülmedi. Grup içi karşılaştırmada Grup E'de preoperatif PLO değerine göre postoperatif 6. ve 24. saat PLO değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı bir fark görülmedi. Grup K'da ise preoperatif PLO değerine göre postoperatif özellikle 6. saatte olmak üzere ve 24. saat PLO değerlerinin istatistiksel olarak anlamlı bir şekilde yüksek olduğu görüldü. Grup E'de 6. saatte PLO değeri düşüp 24. saatte hafif artarken, Grup K'da 6. saatte PLO'nun belirgin artıp 24. saatte düştüğü görüldü. Çalışmada postoperatif 0., 2., 8. ve 24. saatte bakılan VAS (Vizüel Analog Skala) skorları Grup E'de istatistiksel olarak anlamlı bir şekilde daha düşük olarak bulundu. Hasta bolus girişim sayısı, HKA cihazının hastaya vermiş olduğu bolus sayısı ve bolus contramal miktarının Grup E'de istatitiksel olarak anlamlı bir şekilde daha az olduğu görüldü. İlk bolus süresi Grup E'de istatitiksel olarak anlamlı bir şekilde daha uzun bulundu. Yan etki değerlendirmesinde gruplar arasında anlamlı fark görülmedi. Çalışmamızda hastaların memnuniyet skoru Grup E'de Grup K'ya göre daha yüksek bulundu. Sonuç: Çalışmamız, ESPB'nin LDH cerrahisi geçiren hastalarda ameliyat sonrası ağrıyı azalttığını, VAS skorlarını düşürdüğünü ve postoperatif ilk opioid alım süresini uzattığını, kullanılan opioid miktarını azalttığını gösterdi. Ayrıca hasta memnuniyetini arttırdığını, daha düşük NLO- PLO yükselmesi aracılığıyla ifade edilen stres cevabı azalttığını gösterdi. ESPB'nin LDH cerrahilerinde multimodal analjezinin bir parçası olarak kullanılması gerektiğini düşünüyoruz. Anahtar kelimeler: Analjezi, LDH, NLO-PLO, ESPB, HKA
Spinal anestezi yapılan elektif sezaryen hastalarında farklı zamanlama uygulanan sıvı rejiminin annedeki miyokardiyal repolarizasyonu üzerindeki etkileri
Giriş ve Amaç: Sezaryen, normal doğuma alternatif olarak elektif veya acil şartlarda yapılan en sık operasyonlardan biridir. Sezaryen operasyonlarında spinal anestezi sık uygulanan bir yöntemdir. Ancak yan etki olarak %85 oranında maternal hipotansiyon oluşmaktadır. Maternal hipotansiyonun devam etmesi hem annede doku ve organlara oksijen sunumu azalmasına hem de uteroplasental hipoperfüzyona ve fetal distresse neden olmaktadır. Bu etkilerin oluşmaması için hipotansiyonun tedavi edilmesi gerekmektedir. Bu çalışma ile birlikte spinal anestezi yapılan elektif sezaryen hastalarında farklı zamanlarda uygulanan sıvı rejiminin annedeki miyokardiyal repolarizasyonu üzerindeki etkilerini araştırmayı, miyokardiyal repolarizasyonun son dönem EKG (Elektrokardiyografi) parametrelerinden biri olan f(QRS-T) açısı ve QT, QTc ölçümleri üzerindeki değişimlerini görmeyi amaçladık. Metod: Bu çalışma için, Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Etik Kurulu'nu 20.09.2023 tarihli 261950 sayılı etik kurul onayı alındı. Çalışmaya 18-45 yaşları arasında ASA I-II olan elektif sezaryen uygulanacak 80 hasta dahil edildi. Karaciğer ve/veya böbrek yetmezliği hastaları, obez hastalar (BMI>30), travma hastaları, kanser hastaları, ASA III-IV hastalar ve çalışmaya katılmak istemeyen hastalar çalışma dışı bırakıldı. Operasyon odasına alınacak hastalara 18 G (Gauge) periferik ven kanülü ile venöz yol açılacak ve standart monitörizasyon (EKG, oksijen satürasyonu (SpO2), non-invaziv kan basıncı (NIBP)) uygulandı. Ortalama arter basıncı (OAB) ve kalp atım hızı (KAH) kayıt edildi. Hastalar kapalı zarf yöntemiyle 40'arlı iki gruba ayrıldı. Preload Ringer Laktat Grubundaki hastalara spinal anestezi öncesi 15 mililitre/kilogram (ml/kg) Ringer Laktat sıvı 20 dakika (dk) içinde gidecek şekilde intravenöz (iv) yoldan uygulandı. Co-load Ringer Laktat Grubundaki hastalara ise spinal anestezi sonrası 15 ml/kg Ringer Laktat verildi. Hastalar oturur pozisyona getirilerek L3-L4 veya L4-L5 aralığından 25 G Quincke spinal iğne ile subaraknoid aralığa ulaşılarak 2.5 ml hiperbarik Bupivakain uygulandı. Uygulamayı takiben hastalar sırtüstü yatırıldı. Olguların duyusal blok seviyeleri 10.dk'da değerlendirildi. Spinal anestezi sonrası, intraoperatif ve postoperatif olarak hastaların OAB, ve KAH'ları 5'er dk. ara ile kayıt edildi. Tüm olgulardan en az 10 dk. istirahat sonrası sırt üstü pozisyonda dinlenirken, kağıt hızı saniyede 25 milimetre (mm), yüksekliği 10 mm/mV ve filtre aralığı 0.16-100 Hz olacak şekilde 12 derivasyonlu EKG kaydı alındı. EKG değerlendirmesi iki kardiyolog tarafından yapıldı. QT ve Tp-e aralık ölçümleri büyüteçler yardımı ile hesaplandı. f(QRS-T) hesaplandı. EKG'ler spinal anestezi öncesi, spinal anestezi sonrası 0.dk ve 30.dk çekildi. Bulgular: Gruplara göre olguların yaş, gebelik haftası, gravida, C/S dağılımları istatistiksel olarak anlamlı farklılık göstermedi (p>0,05). Gruplara göre olguların KAH ve OAB ölçümleri istatistiksel olarak anlamlı farklılık göstermemektedir (p>0,05). Gruplara göre olguların spinal anestezi öncesi, spinal anestezi sonrası 0. dk ve 30. dakika QRS, f(QRS-T), QTc ve QT ölçümlerindeki değişimler, istatistiksel olarak anlamlı farklılık göstermemektedir (p>0,05). Preload grubu olguların spinal anestezi öncesi, spinal anestezi sonrası 0.dk ve 30. dk QT ölçümleri arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmıştır (p<0,05). QT aralığının giderek uzadığı tespit edilmiştir. Co-load grubu olguların spinal anestezi öncesi, spinal anestezi sonrası 0.dk ve 30.dk QT ölçümleri arasında artış eğiliminin olduğu ancak bu farkın istatistiksel olarak anlamlı olmadığı saptanmıştır (p=0,054). Preload grubu olguların spinal anestezi öncesi, spinal anestezi sonrası 0.dk ve 30. dk QTc ölçümleri arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmıştır (p<0,001). Spinal anestezi öncesine göre spinal anestezi sonrası QTc değerinde artış olduğu gözlemlenmiştir. Co-load grubu olguların spinal anestezi öncesi, spinal anestezi sonrası 0.dk ve 30.dk QTc ölçümleri arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmamıştır (p=0,496). Sonuç: Bu çalışmanın sonucunda; Preload ve Co-load gruplarının QRS, f(QRS/T), QT ve QTc değerlerindeki değişimler incelendiğinde QRS ve f(QRS/T) ölçümlerinde bir değişiklik gözlenmezken Preload grubunda QT intervali ve QTc ölçümlerinin uzadığı gözlendi. Co-load grubunda ise anlamlı bir uzama saptanmadı. Buna dayanarak Co-load şeklinde verilen sıvıların miyokardiyal fonksiyonlar üzerinde daha olumlu etki oluşturduğunu söyleyebiliriz.
Tüp mide cerrahisi geçiren hastalarda erektor spina plan bloğunun (ESP) ağrı ve perioperatif stres yanıtına etkileri
Giriş – Amaç: Bu çalışmada tüp mide cerrahisi planlanan VKİ>30 olan ASA II-III hastalarda bilateral erektör spina düzlem bloğunun (ESPb) postoperatif analjezi ihtiyacını ne kadar etkilediğini, hasta ve cerrah memnuniyetini, ameliyat sonrası stres yanıtı ve kan değerlerini ne kadar etkilediğini değerlendirmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma, Şanlıurfa Harran Üniversitesi Hastanesi Klinik Araştırmalar Etik Kurulu'nun 23.01.2023 tarihli ve HRÜ/23.02.09 karar numaralı onayı ile Helsinki Bildirgesi'ne uygun şekilde hastaların kendisinden yazılı ve sözlü izin alınarak, elektif şartlarda ve genel anestezi altında tüp mide cerrahisi nedeniyle opere olacak 18-65 yaş grubu, VKİ >30, ASA II-III olan 60 gönüllü Genel Cerrahi hastasında prospektif, randomize ve tek kör olarak planlanlandı. Hastalar ESPb yapılacak olgular (Grup E, n:30) ve ESPb yapılmayacak olgular (Grup K, n:30) olarak ikiye ayrıldı. Her iki grupta da olgulara ait demografik veriler (yaş, cinsiyet, kilo, boy, VKİ), operasyon süresi, ASA skoru ve ek hastalık kaydedildi. Her iki grupta da operasyon öncesi mor kapaklı hemogram tüpü ve sarı kapaklı biyokimya tüpüne birer tüp kan alındı. Hemogram analizinde hastaların beyaz küre (WBC), lenfosit, nötrofil ölçümleri; Biyokimya analizinde hastaların CRP, Kortizol, Glukoz ölçümleri kaydedildi. Tüm olgular genel anestezi öncesi elektrokardiyografi (EKG), pulse oksimetre (SpO2) ve noninvaziv kan basıncı (NIKB) ölçümü ile monitorize edildi ve intraoperatif vital parametreleri [kalp tepe atımı (KTA), SpO2, NIKB] kaydedildi. Postoperatif dönemde kalp atım hızı (KAH), ortalama arteriel basınç (OAB), Numerik Ağrı Skalası (NRS) skoru, Likert ölçeği ile hasta ve cerrah memnuniyeti, post-operatif analjezi için ne kadar opioide ihtiyaç duyduğu ve preoperatif, postoperaitf hemogram değerleri (WBC, lenfosit, nötrofil) ile biyokimya değerleri (CRP, glukoz, kortizol), yan etki ve komplikasyonlar not edildi. Bulgular: Çalışmaya dahil ettiğimiz 60 olgunun tüm verileri analiz edildi. Çalışmamızda her iki grup arasında demografik veriler (yaş, cinsiyet, kilo, boy, VKİ) xiii açısından belirgin fark olmamakla beraber Grup E'de yaş, VKİ ve cerrahi süresini istatistiksel olarak daha düşük olarak bulundu. Her iki grup arasında ek hastalık açısından belirgin bir fark gözlemlenmedi. İki grup arasında introperatif ve postoperatif dönemde KAH ve OAB arasında anlamlı olabilecek bir fark bulunmadı. Çalışmamızda da postoperatif 0., 2., 8. Ve 24. Saatte baktığımız NRS skorlarını Grup E'de istatistiksel olarak anlamlı bir şekilde daha düşük olarak bulundu. Hastaların ve cerrahların memnuniyet skoru Grup E'de Grup K'ya göre daha yüksek olarak çıktı. Hastalara serviste postoperatif dönemde deksketoprofene ek olarak verilen tramadol HCl miktarı Grup E'de istatistiksel olarak anlamlı bir şekilde daha azdı. Grup E'de Grup K'ya göre özellikle postoperatif 8. saatte kortizol seviyesinin anlamlı olarak daha az yükseldiği görüldü. Yan etki değerlendirmesinde gruplar arasında anlamlı fark görülmedi. Sonuç: Çalışmamızın sonuçlarına göre, preoperatif dönemde uygulanan ESPb'nin Tüp Mide cerrahisi geçiren hastalarda; postoperatif dönemde ağrıyı azalttığını, NRS değerlerinin düşürdüğünü, hasta ve cerrah memnuniyetini yükselttiğini ve toplam opioid tüketimini azalttığını ortaya koyduk. Bunun yanı sıra ESPb'nin ve cerrahi stresle ilişkilendirilen inflamatuar yanıtın kortizol seviyesinin daha az artışı ile gözlemledik. Bu sebeple ESPb'nin Tüp Mide cerrahilerinde multimodal analjezinin bir parçası olarak kullanılması gerektiğini düşünüyoruz.
Ultrason eşliğinde yapılan popliteal arter ve diz kapsülü arası infiltrasyon bloğu (IPACK) için hangi pozisyon en idealdir?
IPACK blok diz arka kapsülü ile popliteal arter arasına lokal anestezik enjeksiyon yöntemi ile siyatik sinirin derin diz dallarını etkilemeyi amaçlar. Bu blokla dizin motor fonksiyonları korunarak ağrı azaltılır. Çalışmamızda prone, supine ve kurbağa bacağı (fleksiyon, abduksiyon) pozisyonunda usg ile ölçümler yaparak blok için en ideal pozisyonu tespit etmek ve bu pozisyonlarda görüntü kalitesini tespit etmeyi amaçladık. Metot Araştırmamızda Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Etik Kurulu'nun 09.01.2023 tarih 01 nolu oturum ve HRÜ 23.01.12 numaralı kararı ile onay alındı. Bu çalışmaya alt ekstremite de hareket kısıtlılığı olmayan, çalışma yapılacak bölgede travma, cerrahi işlem, yanık skarı olmayan ve aktif enfeksiyonu olmayan, Body Mass İndeks (BMI)<35 olan 18 – 65 yaş arası sağlıklı gönüllüler ve çalışmaya katılmayı kabul eden hastalardan 100 kişi dahil edildi. Gönüllülere prone, supine ve kurbağa bacağı (fleksiyon, abduksiyon) pozisyonu verildi ve USG ile popliteal arter ve diz kapsülü mesafelerinin cilde olan uzaklığı ölçüldü, kayıt edildi. Görüntü kaliteleri çok kötü, kötü, vasat, iyi, çok iyi olmak üzere beş kategoriye ayrıldı ve kayıt edildi. Ölçümler aynı araştırmacı tarafından yapıldı. ix Bulgular Çalışmamızda popliteal arter mesafe ölçümümüz prone pozisyonda cilde en yakındı. Diz kapsülü mesafe ölçümlerimizde kurbağa bacağı pozisyonu cilde en yakın olarak ölçüldü. En kaliteli görüntü prone pozisyonda tespit edildi. Ayrıca çalışmamızda vücut kitle indeksi (VKİ) arttıkça tüm pozisyonlarda ölçüm mesafelerimiz beklenildiği gibi arttı. VKİ ile görüntü kalitesi arasında negatif yönlü zayıf ilişki tespit ettik. Yaş ile görüntü kalitesi arasında anlamlı bir ilişki saptamadık. Sonuç Çalışmamızdan elde ettiğimiz veriler doğrultusunda İPACK blok için prone pozisyonun popliteal arter mesafesi ve görüntü kalitesi açısından en uygun pozisyon olduğunu tespit ettik. Hastaya özel durumlar ve ek blok uygulama ihtiyacı nedeniyle farklı pozisyonlar da tercih edilebilir. Farklı USG prob ve pozisyonlarda geniş ve ileri çalışmalara ihtiyaç vardır.
Orta kulak cerrahisinde sevofluran ve desfluranın metabolomik etkilerinin incelenmesi
Amaç: Metabolomik, hücresel süreçlerin ve organizmanın genel metabolik profilinin anlaşılmasını sağlayan bir alandır. Bu çalışmada Sevofluran ve Desfluran anestezisinin orta kulak cerrahisi sırasında hastalar üzerinde oluşturduğu aminoasit ve karnitin metabolomik profillerindeki değişikliği araştırmak amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Hastalar inhalasyon anesteziğinin çeşidine göre 2 gruba ayrıldı (Desfluran n=48, Sevofluran n=48). Hastaların demografik verileri (yaş, cinsiyet, boy, kilo) cerrahi tipi (timpanoplasti, mastoidektomi), genel anestezi altında geçen süre, total ameliyat ve cerrahi süreleri, kullanılan aneztezik ajanların miktarları, hemodinamik verileri (tansiyon arteriyel, SpO2, nabız) kayıt altına alındı. Hastalar anestezi indüksiyonu sonrası orotrekeal entübe edildikten sonra inhalasyon anestezisi başlamadan ilk kan numunleri alındı. Cerrahi işlem bitip inhalasyon anestezisi sonlandırılınca ikinci kan numuneleri alındı. Alınan numunelerde LC-MS/MS (Sıvı Kromotografisi /Kütle/Spektrometresi) yöntemiyle serbest aminoasit ve karnitin profili çalışılıp istatistiksel analiz yapıldı. Bulgular: Hastaların demografik verileri (yaş, cinsiyet, boy, kilo) karşılaştırıldığında gruplar arası anlamlı fark görülmedi (p>0,05). Sevofluran ve Desfluran grubundaki amino asit ve karnitin profilindeki değişimler incelendiğinde ise; inhalasyon anesteziği öncesi alınan numunelerdeki amino asit ve karnitin seviyelerinde iki grup arasında fark bulunmadı (p>0,05). Grup içi birinci ve ikinci numunelerdeki seviyeler karşılaştırıldığında ise Sevofluran grubunda 14 karnitin, 10 amino asit seviyesinde anlamlı fark oluştuğu (p<0,05), Desfluran grubunda 23 karnitin, 10 amino asit seviyesinde anlamlı fark oluştuğu görüldü (p<0,05). 2 grup arasındaki birinci ve ikinci numunler arasındaki değişimler karşılaştırıldığında ise, x tirozin seviyeleri Sevofluran grubunda Desfluran grubuna göre daha belirgin arttığı (p<0,05), C18:1 karnitin düzeyinde ise Desflurandaki azalmanın Sevoflurandaki azalmadan daha belirgin olduğu görüldü (p<0,05). Sonuç: Bu çalışmada, Sevofluran ve Desfluranın metabolomik etkileri incelendiğinde Desfluran grubunda Sevofluran grubuna göre daha çok metabolomik parametrenin değiştiğini, karnitin ve aminoasit seviyelerinin Sevofluran grubunda daha az değişikliğe uğradığını saptadık. İnhalasyon anesteziklerinin vücutta oluşturduğu metabolomik etkilerinin anlaşılması bakımından çalışmamızın gelecekte yapılacak klinik çalışmalara referans olacağını düşünmekteyiz.
Laparoskopik kolesistektomi cerrahisi geçirenhastalarda preoperatif ve postoperatif yapılan erektör spina plan bloğunun stres yanıtı,postoperatif analjezik skoruna etkisi, analjezik tüketimi ve hasta memnuniyeti üzerine etkileri
Amaç: Laparoskopik kolesistektomi (LK) cerrahisi uygulanan hastalarda Erektör Spina Plan (ESP) bloğunun preoperatif ve postoperatif uygulanması sonrası postoperatif süreçte stres yanıtı, postoperatif analjezik skoruna etkisi, analjezik tüketimi ve hasta memnuniyeti üzerine etkinliğinin araştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmamız, Harran Üniversitesi Hastanesi Klinik Araştırmalar Etik Kurulu'nun 18.09.2023 tarih ve HRÜ/2023.17.13 karar numaralı onayı alındıktan sonra gerçekleştirilmiştir. Bu çalışma Klinik Araştırmalar kaydına NCT06670313 numarasıyla kaydedilmiştir. Çalışma, 15/01/2024 tarihi ile 11/11/2024 tarihleri arasında Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Anesteziyoloji ve Reanimasyon Kliniği'nde yürütülmüştür. Hastaların verilen detaylı bilgi sonrası yazılı ve sözlü onamları alınmış olup, çalışma Helsinki Bildirgesi'ne uygun olacak şekilde yapılmıştır. Toplam 80 hasta çalışmaya dahil edildi. Prospektif, randomize ve tek kör olarak planlandı. Hastalar iki gruba ayrıldı. Grup 1'deki 40 hastaya preoperatif bilateral torakal 6-8 vertebra seviyesinden ESP bloğu uygulandı. Grup 2'deki 40 hastaya ise cerrahi bitiminden sonra anesteziden uyandırılmadan önce bilateral torakal 6-8 vertebra seviyesinden ESP bloğu yapıldı. Postoperatif 24 saat boyunca ağrı skoru (numeric rating scale, NRS), kalp atım hızı (KAH), sistolik arter basıncı (SAB), diastolik arter basıncı (DAB) ve ortalama arter basıncı (OAB) değerleri, postoperatif tüketilen analjezik miktarı ve hasta memnuniyet skoru kaydedildi. Bulgular: Çalışma için incelenen hastaların yaş ortalaması 46.7 (18-65) idi. %72'si (n=57) kadındı. Hastaların %67.5'inin (n=54) ek bir hastalığı mevcuttu. Çalışmaya dahil edilen hastaların %28'i American Society of Anesthesiologists (ASA) I skoruna, %72'si ise ASA II skoruna sahipti. %27.5'i (n=22) sigara içmekte idi. Gruplar arasında, postoperatif 0, 2, 4, 6, 12 ve 24. saatlerde bakılan NRS skoru açısından fark yoktu (p>0.05). Postoperatif ek analjezik ilaca ihtiyaç bakımından yapılan incelemede de bir fark gözlenmedi (p>0.05). Postoperatif hasta memnuniyet skorları incelendiğinde, gruplar arasında anlamlı bir farklılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. (p>0.05). Sonuç: Laparoskopik kolesistektomi operasyonu geçiren hastalarda preoperatif ve postoperatif ESP bloğu uygulamaları arasında, postoperatif analjezik etkinlik, ağrı skorları, ek analjezik gereksinimi ve hasta memnuniyeti açısından belirgin bir fark bulunmamıştır. Postoperatif dönemde lateral dekübit pozisyonuna bağlı komplikasyonlardan kaçınmak ve hastaya daha konforlu bir işlem sağlamak için ESPB uygulamasının preoperatif dönemde yapılmasını gerektiği kanaatindeyiz. Anahtar Kelimeler: Ağrı, Rejyonel Anestezi, Fasiyal düzlem blokları, Erektör Spina Plan Bloğu (ESP), Laparaskopik kolesistektomi.
Ultrason eşliğinde uygulanan servikal pleksus bloğu için hangi pozisyon en idealdir?
Giriş ve Amaç: Ultrasonografi (USG) teknolojisinin yaygınlaşması ve USG eğitim programlarının artmasıyla birlikte periferik sinir blokları daha fazla tercih edilir hale gelmiştir. Bu tekniklerden biri olan servikal pleksus bloğu, ameliyat sırasında ve sonrasında etkili analjezi sağlayarak analjezik ihtiyacını azaltır. Servikal pleksus blokajı boyun bölgesindeki cerrahilerde kullanılır ve oksipital bölge, omuz ile üst pektoral alanlarda anestezi oluşturur. Bu çalışmanın amacı, ultrasonografi rehberliğinde hastaya farklı pozisyonlar verilerek yapılan ölçümler doğrultusunda referans noktalarının cilde en yakın mesafesini belirlemek, uygulayıcı açısından en net görüntüyü sağlayan ve en konforlu pozisyonu saptamak, hasta memnuniyetini artıran en uygun duruşu değerlendirmek ve servikal pleksus bloğu için en ideal pozisyonu tespit etmektir. Metod: Bu çalışma, Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Anesteziyoloji ve Reanimasyon Anabilim Dalında prospektif olarak yapıldı. Bu çalışma için Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Klinik Araştırmalar Etik Kurul (09.09.2024 Tarih ve 13 Nolu Oturum 30 Sayılı Karar) onay kararı alınmıştır. Bu çalışmaya boyun bölgesinde hareket kısıtlılığı olmayan, çalışma yapılacak bölgede travma, cerrahi işlem, yanık skarı olmayan ve aktif enfeksiyonu olmayan, Body mass index (BMI)<35 olan 18 – 65 yaş arası sağlıklı gönüllüler ve çalışmaya katılmayı kabul eden hastalar dahil edildi. Çalışma Eylül-Aralık 2024 tarihleri arasında Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinde %47'i (n=47) kadın, %53'u (n=53) erkek toplam 100 olguyla yapıldı. Kişilerin yaşları, cinsiyeti, BMI (body massindex) kaydedilerek ve ölçümler aynı kişi tarafından ve aynı ultrason cihazı ile bakılarak değerlendirildi. Ultrasonun lineer probu ile boynun sol bölgesine bakıldı. Öncelikle supin pozisyonda hastanın başına iki farklı konum verilerek ölçümler yapıldı. Ölçümler boynun sol tarafından yapıldı. İlk ölçümler, hastanın başı 180° tam sağa çevrilip yapılırken ikinci ölçümler, hastanın başı orta hatta iken yapıldı. Daha sonra hasta 45° yukarı eğimli pozisyona alındı. Ve aynı şekilde hastanın başına iki farklı konum verilerek soldan ölçümler yapıldı. İlk ölçümler, hastanın başı 180° tam sağa çevrilip yapılırken ikinci ölçümler, hastanın başı orta hatta iken yapıldı. Bu iki ölçüm hasta hem supin pozisyondayken hem de 45° yukarı eğimli pozisyondayken yapıldı. Ultrasonun liner probu ölçümü yapana bakacak şekilde boyuna konulduktan sonra ıntersklan sinirler ekranda en sağa getirilip görüntü standartlaştırıldı. Görüntüde 3 farklı referans noktasının cilde uzaklığı ölçüldü. İlk olarak en üstteki interskalen sinirin cilde uzaklığı ölçülürken ikinci olarak middle skalen kasın üst orta noktasının cilde uzaklığı ölçüldü. Ve üçüncü olarak sternocleidomastoid (SCM) kasının bittiği noktanın cilde uzaklığı ölçüldü. Ölçüm alınan bölgelerden görüntünün netliği (çok kötü:1, kötü:2, vasat:3, iyi:4) olarak kaydedildi. Böylece bu farklı ölçümler kendi içlerinde kıyaslandı. Bulgular: Görüntü kalitemiz BMI gruplarına göre değerlendirdiğimizde 45 O, 45 SL, S O ve S SL GRNT gruplarında BMI değerine göre kalitenin istatistiksel olarak anlamlılık göstermediğini (p>0,05) belirledik. Ancak 45 SL GRNT grubunun BMI'a göre kalitede istatistiksel olarak anlamlılık göstermediği görülse de iyi ve kötü görüntüsüne sahip hastaların BMI değerleri arasında (yaklaşık 2 değer) farklılık olduğu görülmektedir. 4 farklı görüntüleme grubunun görüntü kalitelerine bakıldığında; en iyi görüntü kalitesine sahip olan grubun 45 SL GRNT (%48) olduğu belirlendi. S SL GRNT grubunda ise 55 hastanın vasat görüntüye sahip olduğu görüldü. Görüntü kalitesinin en iyi görüntü kalitesine sahip gruplar sıralandığında ise 45 SL GRNT (%48), S SL GRNT (%24), 45 O GRNT (%17) ve S O GRNT (%11) olduğu belirlendi. Görüntü kalitesinin vasat görüntü kalitesine sahip gruplar sıralandığında; S SL GRNT (%55), 45 O GRNT (%47), 45 SL GRNT (%43) ve SO GRNT (%40) olduğu görüldü. Görüntü kalitesinin kötü görüntü kalitesine sahip gruplar sıralandığında; 45 O GRNT (%36) ve S O GRNT (%36), S SL GRNT (%21), 45 SL GRNT (%9) olduğu saptandı. Yalnızca S O GRNT grubunda ise görüntüleme kalitesinin 13 hastada çok kötü olduğu belirlendi. Görüntü yönteminin kalitesine göre uzaklık değerlerinin ortalama olarak aynı ya da birbirine çok yakın değerlerde olduğu görülmektedir. Ölçümdeki kalitelerin minimum ve maksimum değerleri ile kişi sayılarının farklı olmasına rağmen istatistiksel olarak hiçbir görüntü yöntemi ve kaliteler arasında anlamlı bir farklılık gözlenmemiştir. Sonuç: En iyi görüntü kalitesine sahip olan grubun 45 SL GRNT olduğu belirledik. Kötü görüntü kalitesi 45 O GRNT ve S O GRNT pozisyonlarında daha çok görüldü. EN kötü görüntü kalitesi sadece S O GRNT pozisyonunda görüldü. 45 SL GRNT VKİ arttıkça görüntü kalitesinin negatif yönde etkilendiği zayıf bir ilişki tespit ettik. Görüntü grupları arasında refarans noktalarının cilde olan uzaklığının görüntü kalitesi ile doğrudan anlamlı bir ilişki bulamadık. Sonuç olarah en iyi görüntü hastada 45 SL GRNT pozisyonunda elde edildi. Anahtar kelimeler: servikal blok, yüzeyel servikal blok, periferik sinir bloğu, servikal cerrahi
Ultrason eşliğinde yapılan popliteal sinir bloğu için hangi pozisyon en idealdir?
Giriş ve Amaç: Rejyonel anestezi tekniklerinden biri olan periferik sinir blokları, hedeflenen sinirin duyusal, motor ve sempatik işlevlerini geçici olarak engelleyerek etki gösterir. Cerrahi müdahaleler sırasında hem anestezi hem de ameliyat sonrası ağrı kontrolünde sıkça kullanılan bu yöntemler, ultrasonografi teknolojisinin ilerlemesi ve eğitim programlarının artmasıyla daha güvenilir hale gelmiştir. Bu blokaj tekniklerinden biri olan popliteal sinir bloğu, diz arkasındaki popliteal fossada bulunan siyatik sinirin bloke edilmesi yoluyla gerçekleştirilir. Siyatik sinir, alt bacak bölgesinin büyük bir kısmının duyusal ve motor innervasyonundan sorumludur. Bu nedenle popliteal blok, diz altındaki cerrahi işlemler, ayak ve ayak bileği operasyonlarında sıkça tercih edilmektedir. Popliteal sinir bloğu uygulanırken posterior, medial ve lateral olmak üzere üç farklı yaklaşım yöntemi kullanılabilir. Klinik pratikte en sık kullanılan yöntemler posterior ve lateral yaklaşımlardır. Popliteal blok, hastaya sırt üstü (supin), yüzüstü (pron) veya yan pozisyon (lateral) verilerek uygulanabilir. Bu çalışmada amaç, ultrasonografik görüntüleme yardımıyla farklı hasta pozisyonlarında yapılan ölçümleri karşılaştırmak; cilt yüzeyine en yakın sinir noktalarını tespit ederek hem uygulayıcı hem de hasta açısından en konforlu ve uygun pozisyonu belirlemektir. Metod: Bu çalışma, Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Anesteziyoloji ve Reanimasyon Anabilim Dalında prospektif olarak yapıldı. Bu çalışma için Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Klinik Araştırmalar Etik Kurul (09.09.2024 Tarih ve 13 Nolu Oturum 30 Sayılı Karar) onay kararı alınmıştır. Bu çalışmaya alt ekstremitesinde hareket kısıtlılığı olmayan, çalışma yapılacak bölgede travma, cerrahi işlem, yanık skarı olmayan ve aktif enfeksiyonu olmayan, Body mass index (BMI)<35 olan 18 – 65 yaş arası sağlıklı gönüllüler ve çalışmaya katılmayı kabul eden hastalar dahil edildi. Çalışma Eylül-Aralık 2024 tarihleri arasında Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinde %50'si (n=50) kadın, %50'si (n=50) erkek toplam 100 olguyla yapıldı. Kişilerin yaşları, cinsiyeti, BMI (body mass index) kaydedilerek ve ölçümler aynı kişi tarafından ve aynı ultrason cihazı (SIEMENS Healthineers ACUSON Junuiper Select) ile bakılarak değerlendirildi. Ultrasonun lineer probu ile diz bölgesinden hasta prone pozisyonda iken diz kapsülü ve popliteal arter görüntülendikten sonra popliteal sinir saat 12 x hizası ile, hasta pron pozisyonda diz tam ekstansyonda popliteal sinir saat 12 hizası ile(GRUP 0 O PRON) hasta pron pozisyonda diz 30 derece fleksiyonda popliteal sinir saat 12 hizası ile(GRUP 30 O PRON)hasta pron pozisyonda diz 45 derece fleksiyonda popliteal sinir saat 12 hizası ile(GRUP 45 O PRON), hasta lateral dekübit pozisyonda diz tam ekstansiyonda popliteal sinir saat 12 hizası ile(GRUP 0 O LTRL), hasta lateral dekübit pozisyonda diz 30 derece fleksiyonda popliteal sinir saat 12 hizası ile(GRUP 30 O LTRL), hasta lateral dekübit pozisyonda diz 45 derece fleksiyonda popliteal sinir saat 12 hizası(GRUP 45 O LTRL) ile blok için referans alınacak noktaların farklı pozisyonlardaki cilde olan uzaklıkları ölçülüp kaydedildi. Ölçüm alınan bölgelerden görüntünün netliği (kötü:1, orta:2 , iyi:3) olarak değerlendirildi. Bulgular: Hastalara verilen pozisyona göre kötü görüntü kalitesi ile karşılaşılmamıştır. Ancak her grupta orta (39) ve iyi (61) kalitede hasta sayılarının eşit olduğu görülmüştür. Hastalara verilen pozisyona göre politeal sinirin cilde uzaklığı kendi içerisinde (p=0,036*) istatistiksel olarak anlamlılık bulunmuştur. Ancak hastaların pozisyona göre görüntü kalitelerinde değişiklik olmamıştır. İyi görüntü kalitesinde normal kiloya sahip hastaların yoğunlukta olduğu (%83,6) ancak orta görüntü kalitesine sahip hastaların kilolu (%71,8) ya da şişmandır (%28,2).Hastaların BMI değerlerinin görüntü kaliteleri üzerinde (p=0,000*) istatistiksel anlamlılık (p<0,05) bulunmuştur. Hastaların BMI değerinin görüntü kaliteleri üzerindeki etkileri incelenmiştir. Buna göre; pozisyonundaki görüntü kalitesi ile BMI arasındaki istatistiksel fark GRUP 0 O LTRL'de p=0,0007, GRUP 30 O LTRL'de p=0,001, GRUP 45 O LTRL'de p=0,000 olarak bulunmuştur. Pozisyonundaki görüntü kalitesi ile BMI arasındaki istatistiksel fark GRUP 0 O PRON'da p=0,007, GRUP 30 O PRON'da p=0,000 ve GRUP 45 O PRON'da p=0,004 olarak bulunmuştur. Bütün pozisyonların görüntü kalitesinde hastaların BMI değerlerinin etkili olduğu belirlenmiştir.Ayrıca orta görüntü kalitesine sahip hastaların ortalama BMI değerlerinin 28,74±2,41 olup kilolu ya da şişman oldukları görülmektedir. İyi görüntü kalitesine sahip hastaların ortalama BMI değerleri ise 22,46±2,16 olup normal kiloya ya da zayıf oldukları görülmektedir. Hastaların BMI değerlerinin görüntü kaliteleri üzerinde etki ettiği belirlenmiştir. GRUP 0 O LTRL pozisyonunda politeal sinirin cilde uzaklığı (1,37±0,43) ile 0 O PRON pozisyonundaki politeal sinirin cilde uzaklığı (1,69±1,97) arasında istatistiksel anlamlılığının bulunduğu ve GRUP 0 O PRON pozisyonunda uzaklığın daha fazla olduğu görülmüştür. GRUP 30 O LTRL pozisyonunda politeal sinirin cilde uzaklığı (1,25±0,39) ile GRUP 0 O PRON (1,69±1,97) pozisyonu, GRUP 30 O PRON (1,40±0,38) pozisyonu ve GRUP 45 O PRON (1,46±0,38) pozisyonu arasında istatistiksel anlamlılık xi bulunmuştur. GRUP 30 O LTRL pozisyonun diğer pozisyonlara (GRUP 0 O PRON, GRUP 30 O PRON ve GRUP 45 O PRON) göre daha az uzaklığa sahip olduğu görülmüştür. GRUP 45 O PRON pozisyonunda politeal sinirin cilde uzaklığı (1,46±0,38) ile GRUP 30 O LTRL (1,25±0,39) pozisyonu ve GRUP 45 O LTRL (1,30±0,36) arasında istatistiksel anlamlılığının bulunduğu ve GRUP 45 O PRON pozisyonunun uzaklığındaki diğer pozisyonlara (GRUP 30 O LTRL ve GRUP 45 O LTRL) göre daha fazla olduğu görülmüştür. Sonuç: Yaptığımız çalışmada hastaya verilen farklı pozisyonların ve bacağa verilen farklı açıların görüntü kalitesi üzerinde etkili olmadığı görüldü. Hastaların BMI arttıkça görüntü kalitesinin negatif yönde etkilendiği görüldü. Görüntü grupları arasında refarans noktalarının cilde olan uzaklığı ile görüntü kalitesi arasında bütün pozisyonlarda, hastalara verilen pozisyona göre politeal sinirin cilde uzaklığının daha fazla olduğu durumda görüntünün orta kalitede olduğu ancak iyi görüntü kalitesinde ise politeal sinirin cilde uzaklığının daha az olduğu görülmüştür. Anahtar kelimeler: popliteal blok, periferik sinir bloğu, diz cerrahisi
Ultrasonografi eşliğinde erektör spina kasının farklı torakal seviyelerde ve farklı pozisyonlarda cilde olan uzaklığının karşılaştırılması
Giriş ve Amaç: USG'nin kullanımının artmasıyla beraber periferik sinir blokları yaygınlaşmaya başlamıştır. USG kullanımıyla interfasiyal plan bloklarından ESP bloğunun uygulanmasıda gündeme gelmiştir. Fasiyal plan blokları hem anestezik amaçlı hem de akut ve kronik ağrının tedavisinde kullanılmaktadır. ESPB; torakotomi, meme cerrahisi, kardiyak cerrahi, vertebra cerrahisi, kolesistektomi, inguinal herni onarımı, kalça cerrahisi gibi kronik omuz ağrısından kalça ameliyatına kadar çeşitli endikasyonlarda analjezi için başarıyla uygulanmıştır. ESPB farklı pozisyonlarda(oturur-lateral ve pron) ve farklı torakal seviyelerde yapılabilmektedir. Çalışmamızda Erektör Spina Plan blok uygulanacak hastalarda blok kalitesini artırmak için farklı torakal vertebral seviyelerde (T1-T2,T5-T6,T11-T12) ve farklı pozisyonlarda (lateral-oturur ve pron) ultrasonografi eşliğinde erektör spina kasının cilde olan mesafesinin en ideal ölçümünü hesaplamayı amaçladık. Metot: Bu çalışma, Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Anesteziyoloji ve Reanimasyon Anabilim Dalında prospektif olarak yapıldı. Bu çalışma için Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Klinik Araştırmalar Etik Kurul (06.09.2021 Tarih ve 21.15.13 Nolu Karar ) onay kararı alınmıştır. Üst-orta ve alt torakal bölgeyi ilgilendiren her hasta çalışmaya dahil edildi. 18-65 yaş arası ASA I-II 40 kadın ve 40 erkek olmak üzere toplam 80 hasta çalışmaya katıldı. Hastalar ilk olarak elleri göbek bölgesinde bağlanıp dik oturur pozisyonda sağ tarafları, ikinci olarak lateral dekübit pozisyonda sol taraflarının üzerine yatarak elleri yanlarında sağ tarafları, üçüncü olarak pron pozisyonda elleri yanlarına uzatılarak başları sola çevirilip sağ tarafları ultrason eşliğinde muayene edildi. Lateral, dik oturur ve pron pozisyonlarda olmak üzere ilgili vertebraların (T1-T2, T5-T6, T11-T12) spinöz proçesleri belirlenip transvers proçes görünene kadar 3 cm laterale hareket ettirilip transvers proçes tespit edilince prob 90 derece çevrilir, sonra USG nin yüksek frekanslı 10-15 mmhz lineer probu sagittal konuma alınarak sırasıyla subkutanöz doku, rhomboid, trapezius, erektör spina kasları USG ekranında belirlendi. Erektör spina kası ve ilgili vertebraya bağlı transvers proçes belirlendikten sonra en net görüntü sağlanıp USG freezlenerek ekranın üst orta noktasından vertebral proçese kadar olan mesafe ölçülerek kayıt altına alındı. Böylece bu farklı ölçümler kendi içlerinde kıyaslandı. XI Bulgular: Yaş arttıkça erektör spina kasının cilde olan uzaklığı arasında zayıf bir ilişki bulunmuştur. BMI artışı ile erektör spina kasının cilde olan uzaklığı arasında güçlü bir ilişki vardır (p=0,001;p<0,01). T1-T2,T5-T6,T11-T12 de duruş pozisyonu pron olan olguların ciltle olan uzaklığı, duruş pozisyonu oturur ve lateral olan olgulara göre anlamlı düzeyde düşük saptanmıştır (p=0,001; p=0,001; p<0,01). Oturur-lateral ve pron pozisyonda torakal seviyesi T5-T6 olan olguların ciltle olan uzaklığı, torakal seviyesi T1-T2 ve T11-T12 olan olgulara göre anlamlı düzeyde düşük saptanmıştır (p=0,001; p=0,001; p<0,01). Aynı şekilde Torakal seviyesi T1-T2 olan olguların ciltle olan uzaklığı, torakal seviyesi T11-T12 olan olgulara göre anlamlı düzeyde düşük saptanmıştır (p=0,001; p<0,01). Sonuç: Erektör spina kasının ciltle olan uzaklığı yaş, kilo ve BMI ile alakalı olarak değişmektedir. Uygulanan torakal seviyenin farklılığına göre ve uygulama pozisyonunun farklılığına göre de ciltle olan mesafesi değişmektedir. Sonuç olarak bakacak olursak hastalar pron pozisyondayken erektör spina kası cilde daha yakın bulunmuştur. Seviyeler açısından bakacak olursak T5-T6 seviyesinde erektör spina kası cilde en yakın mesafede bulunmaktadır. T11-T12 seviyesinde ise erektör spina kası en uzak mesafede bulunuyor. Bunların neticesinde pron pozisyonunda ve T5-T6 torakal seviyesinden uygulanacak bir ESP bloğu daha kolay olacaktır. Anahtar kelimeler: Erektör spina plan blok, erektör spina kası, periferik sinir bloğu, interfasiyal plan blok.
Spinal anestezi ile yapılan transüretral cerrahilerde preoperatif ısıtmanın hasta hemodinamisi ve post operatif titreme üzerine etkilerinin araştırılması
Giriş ve Amaç: Titreme, spinal anestezi sonrası %39 oranında görülebilen bir komplikasyon olmasına rağmen klinik uygulamalarda çoğu zaman dikkatten kaçan bir durumdur. Ancak titremenin oksijen tüketimini (%400'e kadar), karbondioksit üretimini ve metabolik hızı arttırdığı, böylece arteriyel hipoksi ve asidoza katkıda bulunduğu gösterilmiştir. Basınçlı hava ısıtıcılar ile hipotermi ve titreme gelişmesi engellenebilir, ancak bu cihazların intraoperatif etkisi kısıtlıdır. Bu çalışmayla preoperatif basınçlı hava ısıtıcılarının 45-80 yaş arası hastalarda perioperatif hipotermi ve titreme üzerine etkilerini araştırmayı amaçladık. Materyal ve Metod: Çalışma için etik kurul onamı Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Klinik Araştırmalar Etik Kurulundan (17.04.2019/09) alındı. Elektif transüretral cerrahi planlanan, ASA skoru I-II, yaşları 45-80 arasında değişen, 120 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastalar kapalı zarf yöntemi ile randomize edilerek, 3 gruba ayrıldı. Hastalar operasyondan 60 dakika önce preoperatif değerlendirme odasına alındı. Bütün hastalara geniş damar yolu açılıp i.v. 10cc/kg dozunda kristalloid mayi verildi. Non invaziv kan basıncı, kalp atım hızı, periferik oksijen saturasyonu ve timpanik membran sıcaklıkları değerlendirildi. Grup A operasyondan 60 dakika önce, Grup B operasyondan 30 dakika önce 38 0C'ye ayarlanmış basınçlı hava ısıtma sistemiyle ısıtıldı. Grup C ise preoperatif değerlendirme odasına alınıp değerlendirildi ancak ısıtma işlemi uygulanmadı. Hastalar oturur pozisyonda gerekli asepsi ve antisepsi koşulları sağlandıktan sonra L2-L3 veya L3-L4 spinal aralıktan, 25 G Quincke tip, spinal iğne kullanılarak spinal anestezi işlemi uygulandı. Cerrahi süre, hasta ve cerrah memnuniyeti (iyi, kötü ve orta olarak) değerlendirilip kayıt edildi. Postoperatif dönemde titreme Crossley ve Mahajan tarafından oluşturulan titreme testi ile değerlendirildi. Verilerin istatiksel analizi yapılarak yorumlandı. Anlamlılık düzeyi p<0.05 olarak kabul edildi. Bulgular: Gruplar arasında demografik veriler arasında fark saptanmadı (p>0.05). Grup A ve Grup B'de, Grup C'ye kıyasla hipotermi ve titreme dereceleri anlamlı derecede daha düşük bulundu (p<0.05). Tüm gruplarda hemodinamik parametreler arasında ise anlamlı bir farklılık saptanmadı (p>0.05). Sonuç: Preoperatif ısıtmanın, intraoperatif hipotermi ve titreme derecelerini düşürdüğü, kan basınçları, kalp atım hızı ve periferik oksijenasyon üzerine anlamlı etkileri olmadığı, hasta ve cerrah memnuniyetini ise arttırdığı sonucuna vardık.
İnotropik ajanların hematolojik ve koagülasyon parametreleri üzerine etkileri
İnotropik özelliği olan ajanlar sempatik sistem üzerinden (adrenerjik reseptörler) endotel hücreleri ve trombositleri uyarırlar. Uyarılan bu hücrelerden vWF, TPA ve karaciğerden faktör 8 gibi mediyatörler salgılatarak koagulasyon kaskadını etkilerler. İnotropik ajanların aynı zamanda trombosit adezyon ve agregasyonunu indüklediği, ortalama trombosit hacmini de arttırdığı yönünde çalışmalar mevcuttur. Ancak, inotropik ajanların hematolojik ve koagulasyon parametreleri üzerine etkileri tam olarak araştırılmamıştır. Bu çalışmada sık kullanılan inotropik ajanların rutin koagülasyon testleri ve hemogram parametreleri üzerine etkilerini araştırmayı amaçladık. Materyal ve Metod: Bu çalışma öncesinde Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Hayvan Deneyleri Yerel Etik Kurulundan (03.10.2019 -2019/09) izin alındı. Çalışmada 250-300 gram arasında değişen toplam 28 adet sağlıklı Wistar Albino türü rat kullanıldı. Ratlar rastgele her grupta 7 rat olacak şekilde 4 gruba ayrıldı. Gruplar; kontrol grubu (grup K, n=7), Epinefrin Grubu (Grup E, n=7), Norepinefrin Grubu (Grup NE, n= 7), Dopamin Grubu (Grup D, n=7): olarak belirlendi. Tüm gruplara 50 mg/kg ketamin, 10 mg/kg ksilazin intraperitoneal olarak uygulandı. Ratlara SF, epinefrin, norepinefrin ve dopamin uygulamasından 30 dakika sonra kan numuneleri alındı. Alınan kan numunelerinden hemogram ve koagülasyon parametreleri çalışıldı. İşlem sonrası hayvanlar servikal dislokasyon tekniği ile sakrifiye edildi. Çalışılan değerler, gruplar arasında istatistiksel olarak karşılaştırıldı. Bulgular: Dopamin grubunda granülosit değeri epinefrin, norepinefrin ve serum fizyolojik grubundan anlamlı olarak daha düşük bulundu. Norepinefrin ve serum fizyolojik grubunda hemoglobin ve hematokrit değeri epinefrin grubundan anlamlı olarak daha düşük tespit edildi. Epinefrin grubunda hemoglobin ve hematoktit değeri dopamin grubundan anlamlı olarak farklı bulunmadı. Norepinefrin, dopamin ve serum fizyolojik grupları arasında hemoglobin değerleri arasında anlamlı fark bulunmadı. Dopamin grubunda periferik yaymada trombosit küme sayısı epinefrin, norepinefrin ve serum fizyolojik grubundan anlamlı olarak daha yüksek bulundu. Çalışılan diğer parametrelerde gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark tespit edilmedi. Sonuç: Epinefrin ve dopaminin her ikiside hemoglobin ve hematokrit değerlerini arttırır, bu etki epinefrinde daha belirgindir. Dopaminin granülosit değerlerini düşürdüğü ve periferik yaymada trombosit agregasyonunu arttırdığını tespit ettik. Ancak inotropik ajanların koagulasyon parametreleri üzerine herhangi bir değişikliğe sebep olmadıklarını saptadık.
Spinal anestezi ile sezaryenlerde, morfinin farklı dozlarının intratekal uygulanmasının dural ponksiyon sonrası baş ağrısına etkisi: randomize, çift-kör, kontrollü çalışma
Amaç: Bu çalışmada, spinal anestezi ile sezaryen (C/S) uygulanan gebelerde, morfinin farklı dozlarının intratekal uygulanmasının dural ponksiyon sonrası baş ağrısına (PDPH) etkisini araştırmayı amaçladık. Yöntem: Çalışmaya 18-40 yaş aralığında, ASA I-II toplam 80 gebe dahil edildi. Hastalar operasyon odasına alındıktan sonra standart şekilde monitörize edildi. Spinal anestezi altında elektif CS uygulanan gebeler randomize 4 gruba ayrıldı. Grup F25; 2 ml hiperbarik bupivakain + 25 µg fentanil intratekal Grup M100; 2 ml hiperbarik bupivakain + 100 µg morfin intratekal, Grup M150; 2 ml hiperbarik bupivakain + 150 µg morfin intratekal, Grup M200; 2 ml hiperbarik bupivakain + 200 µg morfin intratekal olarak uygulandı. Hastaların demografik özellikleri ve vital bulguları (nabız, tansiyon ve saturasyon) operasyon süreleri, intraoperatif kan kaybı ve intraoperatif transfüzyon miktarı, bebeklerin APGAR (Activity-Pulse-Grimace-Appearence-Respiration) 1 ve 5. dk skorları kaydedildi. Operasyondan sonra meydana gelen baş ağrısı, PDPH gelişimi, epidural kan yaması (EBP) gereksinimi, EBP sayısı, hastanede kalış süresi, ilk 24 saat oluşabilecek yan etkiler (ilaç alerjisi, bulantı, kusma, kaşıntı, apne, desaturasyon) takip edildi. Operasyondan sonra tüm hastalar, sonraki 7 gün boyunca vizüel analog skala (VAS) skoru ile değerlendirildi. Bulgular: PDPH, en yüksek oranda fentanil grubunda görülür iken en az Grup M200 hastalarda görüldü. Diğer gruplar PDPH sıklığı açısından anlamlı farklılık göstermemiştir. VAS değerleri arasında postop ilk 4 gün ile 6. ve 7. günlerde farklılık gözlenmemiştir. Grup F25' te bulantı-kusma ve kaşıntı oranını Grup M100, Grup M150 ve Grup M200 den anlamlı olarak daha düşük olup; Grup M100, Grup M150 ve Grup M200 arasında bulantı-kusma ve kaşıntı oranı anlamlı farklılık göstermemiştir. Sonuç: İntratekal morfin 200 µg alan grupta PDPH anlamlı derecede düşüktü. Morfin alan gruplarda dozdan bağımsız olarak fentanil alan gruba göre yan etki (bulantı-kusma, kaşıntı) insidansı anlamlı derecede yüksek bulundu.
Rinoplasti girişimlerinde kontrollü hipotansiyon için uygulanan nikardipin ve esmololün hemodinami ve rejyonal renal oksijenizasyon üzerine etkisi
Amaç: Rinoplasti girişimlerinde kontrollü hipotansiyon için uygulanan nikardipin ve esmololün hemodinami ve rejyonal renal oksijenizasyon üzerine etkisinin araştırılması amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya elektif rinoplasti cerrahisi geçiren ve kontrollü hipotansiyon uygulanmasına karar verilen, 80 hasta konu hakkında bilgilendirilmiş ve yazılı onamları alınmış olan, 18-60 yaş arası, ASA I-II sınıfındaki hastalar dâhil edildi. Hastalar kapalı zarf yöntemiyle 40'ar kişiden oluşan Grup N (Nikardipin) ve Grup E (Esmolol) diye 2 gruba ayrıldı. Kontrollü hipotansiyon oluşturmak için intraoperatif sürede 40 hastaya nikardipin, 40 hastaya da esmolol infüzyonu uygulandı. Anestezi idamesi süresince nikardipin ve esmolol infüzyonunun kontrollü hipotansiyon oluşturma potansiyeli, kardiyovasküler hemodinami, renal fonksiyonlar ve rejyonal renal perfüzyon (NIRS) değerleri ölçüldü. Her iki grup için ek opioid ve ek kas gevşetici kullanım sayıları kaydedildi. Postoperatif olarak her iki grup için cerrahi memnuniyet ve cerrahi alandaki kanama miktarları kaydedildi. Bulgular: Grup N'de intraoperatif ek opioid kullanım oranı Grup E'den daha yüksekti (p= 0.000). Postoperatif ölçülen cerrahi kanama miktarı (p= 0.000) ve cerrahi memmnuniyet Grup N'de, Grup E'ye göre anlamlı yüksekti (p= 0.002). Nabız değerleri istatistiksel olarak Grup E'de anlamlı yüksekti (p= 0.000). Sistolik kan basıncı (0.-10.-15.-20. dakikalar haricinde) Grup E'de istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p ˂ 0.05). Grup içi karşılaştırmada her iki grupta da postop kreatin değerlerinin preop değerlere göre anlamlı azaldığı saptandı (p<0.05). Ancak grup içi üre ve grupararası üre/kreatinin değerleri farklı değildi (p>0.05). Grup N de ölçülen tüm periferik SpO2 değerleri Grup E'den anlamlı düşüktü (p˂0.05). Grup N'de intraoperatif dönemde (10.-15.-20.-25.-30.-35.-40. 45.-50.-55.dakika) sol renal rSO₂ (NIRS) değeri Grup E'den anlamlı yüksekti (p˂ 0.05). Sonuç: Esmolol ile yapılan kontrollü hipotansiyonda nikardipine göre daha stabil tansiyon ve kalp tepe atımı değerleri elde edilmesi, daha az ek kas gevşetici ve ek opioid kullanımı ve cerrahi memnuniyetin daha iyi olması nedeniyle kontrollü hipotansiyon uygulanacak vakalarda güvenle kullanılabileceği ve öncelikli tercih edilmesi gerektiği kanaatindeyiz. Nikardipin rejyonal renal doku perfüzyonu üzerinde daha iyi bir ajan olup, renal fonksiyonlar üzerine olumsuz bir etki oluşturmamıştır. Ancak kontrollü hipotansiyon oluşturmak için kullanıldığında ek opioid ihtiyacı artmış, hemodinami labil seyretmiştir.
Anesteziyoloji ve reanimasyon hekimlerinin emziren hastalara perioperatif yaklaşımlarının değerlendirilmesi
Giriş ve Amaç: Anesteziyoloji ve Reanimasyon alanında çalışan hekimlerin emziren hastalara yönelik farkındalıklarını, perioperatif yaklaşımlarını, mevcut kılavuzlara ne derece aşina olduklarını ve kılavuz önerilerini ne sıklıkla uyguladıklarını değerlendirmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntemler: Verileri toplamak amacıyla anket yöntemi kullanılmıştır. Perioperatif emzirme ile ilgili kılavuzlar temel alınarak, 20 sorudan oluşan özgün bir anket hazırlanmıştır. Ankete 382 anestezi hekimi katılmıştır. Anket, katılımcılara online platformlar üzerinden dağıtılmış ve sonuçlar yine online platformlar aracılığıyla toplanmıştır. Bulgular: Araştırmaya katılan 382 katılımcıların %48,2'si (n=184) kadın, %51,6'sı (n=197) erkekti. Katılımcıların perioperatif emzirme konusunda herhangi bir eğitim alma oranı %8,9 idi. Katılımcıların %64,7'si çalıştıkları kurumun anestezi kliniğinde perioperatif emzirme ile ilgili herhangi bir protokol bulunmadığını belirtti. Çalıştığı kurumda protokol bulunma oranı eğitim alan grupta anlamlı olarak daha yüksek saptandı (p=0,012). Ankete katılanların %64,9'nun herhangi bir yönergeye veya protokole aşina olmadıkları gözlendi. Ayrıca aşina olunan en yaygın kaynak %18,6 ile Amerikan Anesteziyologlar Derneği olarak belirlendi. Katılımcılardan eğitim alan grupta aşinalık oranları daha yüksek bulundu. Katılımcılara cerrahi işlem geçirecek olan doğurganlık çağındaki hastaların preoperatif değerlendirilmesinde emzirme durumu sorgulama oranı eğitim alan grupta anlamlı olarak daha yüksek bulundu (p=0,002). Katılımcıların cerrahi işlem geçirecek olan emziren hastalara önerilerde bulunma oranı eğitimli grupta anlamlı olarak daha yüksek çıktı (p=0,003). Katılımcıların %55.8'i perioperatif kullanılan ilaçlar ile alakalı kaynaklara aşina olmadığı bulundu. Sonuç: Çalışmamızda anestezi hekimlerinin emziren hastalara yönelik farkındalık düzeylerinin düşük olduğunu, perioperatif emzirme ile ilgili kılavuzların, yönergelerin ve kaynakların yeterince bilinmediğini ve bu önerilerin uygulanmasında yetersiz kalındığını belirledik. Ayrıca, eğitim durumunun bazı sonuçlar üzerinde anlamlı farklılık yarattığını tespit ettik. Farkındalığı artırmak, önerilerin uygulanmasını desteklemek ve kılavuzların daha etkin bir şekilde kullanılabilmesi için eğitim süreçlerinde bu konuya daha fazla önem verilmesi gerektiği düşüncesindeyiz. Anahtar Kelimeler: Anesteziyoloji ve reanimasyon, perioperatif emzirme, anne sütü
Üçüncü basamak bir üniversite hastanesinde 2018-2023 yılları arasında operasyona alınan sezaryen vakalarının klinik analizi: Van ölçekli retrospektif çalışma
Üçüncü Basamak Bir Üniversite Hastanesinde 2018-2023 Yılları Arasında Operasyona Alınan Sezaryen Vakalarının Klinik Analizi: Van Ölçekli Retrospektif Çalışma, Dr. Rüstem TAŞ, Uzmanlık Tezi, Van, 2024. Amaç: Bu çalışmada, Türkiye'deki 3. basamak bir hastanede sezaryen operasyonlarında tercih edilen anestezi türlerini, postoperatif dönemde yoğun bakım ihtiyacı olan hasta oranlarını ve intraoperatif ve postoperatif mortalite oranlarını sunmayı ve bu faktörlerle ilişkili etkenleri araştırmayı amaçladık. Yöntem: Bu retrospektif kohort çalışmasında, Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Dursun Odabaşı Tıp Merkezi ameliyathanesinde, 2018-2023 tarihleri arasında spinal veya genel anestezi altında sezaryen doğum uygulanan 2709 hasta dahil edilmiştir. Tüm katılımcıların preoperatif, intraoperatif ve postoperatif bilgileri retrospektif olarak hastanemizin bilgisayarlı veri tabanı kayıtlarından elde edildi. Bulgular: Olguların yaş ortalaması 30,48 ± 6,76 yıldı. Kadınların %66,3'üne genel anestezi, %33,7'sine spinal anestezi ile sezeryen ile doğum uygulanmıştır. Hastaların %0,6'sına yoğun bakım ünitesi yatışı gerekmiştir. Genel anestezi yüzdesi; yüksek komorbidite sayısı, düşük 1. ve 5. dakikalardaki APGAR skorları, yüksek ASA skoru, yüksek HELLP sendromu, preeklampsi ve plasenta invazyon anomalisi yüzdesi, yüksek eritrosit süspansiyonu ve taze donmuş plazma replasmanı ve yüksek intravenöz analjezi yüzdeleri ile ilişkili bulundu. Postoperatif yoğun bakım ünitesi ihtiyacı yüksek komorbidite sayısı, düşük 1. ve 5. dakikalardaki APGAR skorları, yüksek ASA skoru, yüksek eklampsi, preeklampsi ve plasenta invazyon anomalisi yüzdesi, genel anestezi uygulanması, inhaler ajan kullanılması, yüksek eritrosit süspansiyonu ve taze donmuş plazma replasmanı yüzdeleri ile ilişkili bulundu. Sonuç: Bu bulgular, kliniğimizde sezaryen ile doğumlarda ilk tercihin genel anestezi olduğunu ve spinal anestezinin genel anesteziye kıyasla klinik avantajlar sunduğunu göstermektedir. Sezaryen ile doğumlarda genel anestezi endikasyonlarının gözden geçirilmesi gerekmektedir. Anahtar Kelimeler: Sezaryen, Genel anestezi, Spinal anestezi, APGAR, Yoğun Bakım
Hacettepe üniversitesi ağrı kliniğinde sigara içen ve içmeyen hastaların kronik bel ağrısı tedavisi için faset eklem enjeksiyonundan fayda görme oranının kıyaslanması
Hacettepe Üniversitesi Ağrı Kliniğinde Sigara İçen ve İçmeyen Hastaların Kronik Bel Ağrısı Tedavisi İçin Faset Eklem Enjeksiyonundan Fayda Görme Oranının Kıyaslanması Giriş ve amaç: Faset eklem kaynaklı kronik bel ağrısı tüm toplumlarda sık rastlanan yaygın klinik durum olarak ortaya çıkmaktadır. Sigara içenler içmeyenlerle kıyaslandığında bel ağrısı ve spinal hastalıklar açısından daha büyük risk altındadır. Sigara içen hastalarla içmeyen hastalar arasında faset eklem sendromu olan ve aynı şekilde tedavi edilen hastalarda işlemden fayda görme açısından karşılaştırmaktır. Bu çalışmanın sonuçlarına göre sigaranın hastalarımızın girişimsel ağrı tedavisi üzerinde etkilerini inceleyip, bu etkiler üzerine daha farklı çalışmalar için fikir sahibi olmak ve benzer çalışmalara faydalı olmak amacı taşıyoruz. Gereç ve Yöntem: 1 Ocak 2019 – 31 Aralık 2019 tarihleri arasında Kronik Bel ağrısı tedavisi için faset eklem enjeksiyonu yapılan 18 yaşından büyük hastalar dahil edildi. Hastaların onamı alınarak demografik verileri ve ağrı skorlamalarının dosya taraması yapıldıktan sonra hastalarla irtibata geçilerek işlem öncesi ve işlem sonrası 6. ay NRS skorları, sigara içme öyküleri alınıp veri toplama formlarına kaydedildi (Ek 2). Hastalara NRS ağrı skorlamasına göre işlem öncesi ve sonrası ağrı değerlerini 0-10 arası 5 kategoride değerlendirmeleri istendi, "0 – 2 arası (1) - ağrım yok veya (bazen) çok hafif, 2-4 arası (2) - hafif –orta şiddetli ağrım var, 4-6 arası (3) – orta şiddetli ağrım var, 6 –8 arası (4) çok şiddetli ağrım var, 8-10 arası (5) – çok şiddetli ve bazen dayanılmaz ağrım var" şeklinde değerlendirmeler veri tabanına eklendi. Telefonda katılımcılara onam metni okunarak, sözlü onam için ses kayıtları alınacağı bildirildi. Çalışmaya katılım tamamıyla gönüllük esasına dayalıydı. Sözlü onam vermeyi reddeden, dosyası kaybolan, kontrol muayeneye gelmeyen, ex olan ve ulaşılamayan hastalar çalışma dışı bırakıldı. Bulgular ve Tartışma: Çalışmamızda 1 Ocak 2019 -31 Aralık 2019 tarihleri arasında 18 yaşından büyük, faset eklemden kaynaklanan kronik bel ağrısı MRG görüntüleme ve fizik muayene ile doğrulanarak işlem yapılmış hastalar gözlendi. Hastaların demografik verileri ve ağrı skorlarının dosya taraması yapılarak hastalarla telefonla irtibata geçildi. İşlem öncesi ve işlem sonrası 6. ay NRS skorları, sigara içme öyküleri alınıp veri toplama formlarına kaydedildi. Telefonda katılımcılara onam metni okunarak, sözlü onam için ses kayıtları alınacağı bildirildi, reddedenler çalışma dışı bırakıldı. Toplam 234 hasta istatiksel analize dahil edildi. Hastaların yaş dağılımına baktığımızda işlem yapılmış en genç hastamız 20 yaşında, en yaşlı 90 yaşında olmakla, median yaş grubu 60.6 olarak gözlendi. Hastalardan işlem öncesi ve sonrası NRS ağrı skorlarını 5 kategoride belirtmeleri istendi. İkiden fazla kategorik bağımlı iki grubun istatistiksel analizi için marjinal homojenlik testi kullanarak faset eklem enjeksiyonu öncesi ve sonrası uyguladığımız işlemin etkiliğini değerlendirdik. Hipotez test sonuçlarımız p‹0.01, anlamlı kabul edilerek, istatistiksel olarak işlemden sonra ağrı skorlarında ciddi düşüş gözlendiği sonucuna varıldı. Sigaranın işlem öncesi ağrı skorlarına etkisini değerlendirmek için yaptığımız istatistiksel analiz sonuçlarına göre, sigaranın işlem öncesi ağrıyla ilişkisi gözlenmedi. (p=0,976) Faset eklemlerden kaynaklanan kronik bel ağrısının tedavisi için uyguladığımız faset eklem enjeksiyonun sonrasında işlemden fayda görme oranlarını kıyasladığımızda, sigara içme öyküsüyle işlem sonrası NRS skorları arasında ilişki bulunmadı. (p=0.649) Ancak , işlem öncesi istatistiksel analiz sonuçlarımızdan farklı olarak, işlem sonrası p değeri 1'e değil, alfaya yakın olduğundan örneklem büyüklüğü artarsa, sigara ve işlem sonrası ağrı skorları arasındakı ilişki anlamlı olabilir. Yaş ve işlem öncesi ağrı skorlarının istatistiksel analizinde, işlem öncesi NRS skor grupları arasında yaş değişkeni ortancaları bakımından istatistiksel açıdan anlamlı fark bulunamadı. (p=0.605) Yapılan tek yönlü varyans analizi sonucunda işlem sonrası NRS skor gruplarında yaş değişkeni ortalamaları bakımından farklılık gözlenmedi. (p=0,709) Sonuç: Faset eklem enjeksiyonları sonrası ağrı skorlarında anlamlı düşüş gözlenen hastalarda, işlem öncesi ve sonrası ağrı skorlarıyla sigara içme öyküleri arasında istatistiksel anlamlı ilişki bulunamamıştır. Bizim çalışmamızda çalışmaya başlamadan önce yaptığımız güç analizi çalışma sırasında NRS skorlarının kategorik değerler şeklinde sistematize etmemiz nedeniyle anlamlı olmadığı için, bulgularımızın istatistiksel analizi sonrası post-hoc güç analizi yaptık. Bulunan değerin Power=0.601 olması çalışmanın gücünün 234 hastayla %61 olmasını ortaya koydu. Güç analizinin %80'nin üzerinde olacağı ileri dönemde yapılacak çalışmalarda örneklem sayısının artırılmasıyla sigara içme ile NRS skorları arasında ilişki bulunabilir. Çalışmamızın sonuçlarına göre faset eklem enjeksiyonları etkin bir tedavi yöntemi olarak hastaların bel ağrılarını belirgin azaltmaktadır. Hastaların yaş, cinsiyet ve sigara içme öyküsünün işlem öncesi ve sonrası ağrı skorları üzerine anlamlı etkisi olmamakla birlikte örneklem genişliği daha büyük olan hasta popülasyonlarında anlamlı sonuçlar ortaya çıkabileceği öngörülmektedir. Anahtar kelimeler: Faset eklem osteoartriti, Sigara ve kronik bel ağrısı, Faset Eklem Enjeksiyonu
Videolaringoskopi uygulanan hastalarda başarısızlığı etkileyen parametrelerin belirlenmesi
Videolaringoskopi (VL) zor hava yolu öngörülen hastaların yönetiminde sık kullanılan yöntemlerden biridir. Preoperatif hava yolu değerlendirme testleri ile zor hava yolu öngörüsünde bulunulan hastalarda endotrakeal entübasyon başarısını artırdığı görülmüştür. Bu testlerde, zor direkt laringoskopi için birtakım parametreler belirlenmiştir. VL başarısızlığını öngörmek için ise, risk faktörleri henüz netleşmiş değildir. Bu çalışma ile, klinik uygulamada VL başarısızlığını etkileyen parametreleri belirlemek amaçlanmıştır. Etik kurul onayı alındıktan sonra prospektif, gözlemsel olarak Şubat 2018-Mart 2020 tarihleri arasında, genel anestezi altında cerrahi geçirecek olan hastalar izlendi, VL uygulanan hastalar çalışmaya dahil edildi. Hastanın yaşı, vücut ağırlığı, boyu, cinsiyeti gibi antropometrik bilgileri; ağız açıklığı, tiromental mesafe, modifiye Mallampati skorlaması, boyun hareket açıklığı, üst dudak ısırma testi gibi zor hava yolu prediktif değerleri; zor entübasyon öyküsü ve yapılan ameliyat kayıt altına alındı. Videolaringoskopi kullanım sebebi, kullanılan bleyd tipi, entübasyonun başarılı olup olmadığı, başarısız ise kullanılan alternatif yöntem, entübasyonu yapan uygulayıcının deneyimi kaydedildi; tüm bu parametrelerin VL başarısına etkisi değerlendirildi. Şubat 2018-Mart 2020 tarihleri arasında videolaringoskopi uygulanmış olan 1159 hasta vardı. Hastaların %98,5'inde videolaringoskopi ile entübasyon başarılı iken, %1,5'inde (n:17) videolaringoskopi ile entübasyon yapılamamıştı. Pediatrik hastalarda başarısız VL oranı daha fazlaydı (p=0,033). VL'nin başarılı ve başarısız olduğu hastalarda ağız açıklığı, mallampati skorlaması, tiromental mesafe, boyun hareketi kısıtlılığı, üst dudak ısırma testi, bilinen zor entübasyon öyküsü olması ve eşlik eden sendromik hastalıklar açısından fark saptandı. Başarısızlıkta en etkili parametreler ağız açıklığının 2 cm altında olması (odds oranı:14,49), boyun hareketi kısıtlılığı (odds oranı:6,25) ve üst dudak ısırma testinin sınıf ≥ 2 olması (odds oranı:5,84) olarak saptandı. Cormack-Lehane (CL) dereceleri, entübasyon deneme sayısı ve daha deneyimli uygulayıcı tarafından işlem yapılma oranı arttıkça videolaringoskopi başarısızlık oranı da artmıştı. Videolaringoskopinin, direkt laringoskopi ile CL 3. ve 4. derece olarak sınıflanan hastaların glottik görünümlerini yüksek oranda CL 1. ve 2. derece olarak iyileştirdiği tespit edildi. Kullanılan bleydler arasında Storz C-MAC D bleyd en yüksek başarı oranına sahipken; pediatrik bleyd çeşitleri arasında Miller bleydin, pediatrik Storz C-MAC D bleyde kıyasla daha başarısız olduğu gözlendi. Pediatrik hastalarda ise VL'nin başarısız olduğu grupta düşük vücut ağırlığı ve kısa tiromental mesafe istatistiksel olarak anlamlı fark görülen parametrelerdi. Videolaringoskopi başarısızlığına neden olan parametreler literatürde net olarak tanımlanmış değildir. Çalışmamızda ağız açıklığının <2 cm olması, boyun hareketlerinin kısıtlı olması ve üst dudak ısırma testinin sınıf ≥2 olmasının videolaringoskopi başarısızlığını predikte eden en güçlü faktörler olduğu bulundu. Zor hava yolu öngörülen hastalarda, özellikle bu üç bulgu varlığında, videolaringoskopinin de başarısız olabileceği göz önünde bulundurularak alternatif hava yolu teknikleri ve uyanık yöntemlerin kullanımı düşünülmelidir.
Anestezi yoğun bakım ünitesinde kronik obstrüktif akciğer hastalığı alevlenme tanısı ile izlenen hastalarda non-invaziv mekanik ventilasyon tedavisine yüksek akımlı oksijenasyon tedavisinin eklenmesinin etkileri.
Yoğun bakım ünitesinde (YBÜ) akut alevlenme ile izlenen kronik obstrüktif akciğer hastalığı (KOAH) hastalarının tedavisinde noninvaziv mekanik ventilasyon (NIMV) ile birlikte yüksek akımlı oksijenasyon (HFO) tedavisinin yeri henüz açıklığa kavuşmamıştır. Bu çalışmada, KOAH alevlenme tanısı ile NIMV ile izlenen hastalarda HFO'nun ilave olarak kullanılmasının; oksijenasyona, karbondioksit temizlenmesine, entübasyon oranına, invaziv mekanik ventilasyon süresine, beslenme başlanabilme süresine, yoğun bakım ve hastane yatış süresine ve mortalite oranlarına etkisinin araştırılması amaçlanmıştır. Etik kurul karar onayı alındıktan sonra, 1 Ocak 2015-31 Aralık 2019 tarihleri arasında Hacettepe Hastanesi Anestezi YBÜ'nde akut KOAH alevlenme ile izlenen, NIMV uygulanmış hastalarda yapılan bir retrospektif kohort çalışmasıdır. NIMV ile birlikte standart oksijen tedavisinin (SOT) kullanıldığı hastalar (NIMV/ SOT grubu), NIMV ve HFO ile solunum desteği alan hastalar (NIMV/HFO grubu) olarak gruplanmıştır. Hastaların demografik verileri, ek hastalıkları, arter kan gazı değerleri, uygulanan tedaviler, entübasyon oranı ve zamanı, invaziv mekanik ventilasyon süresi, beslenmenin başlanabildiği gün, YBÜ ve hastane yatış süreleri, 28. ve 90. gün mortalite oranları orijinal dosyaları ve elektronik kayıtlar kullanılarak toparlanmıştır. İstatistiksel analizlerde Mann-Whitney U testi, ki-kare, tekrarlayan ölçümler varyans analizi (ANOVA) kullanılmıştır. Beş yıllık süreçte YBÜ'de izlenmiş olan 148 KOAH alevlenmeli hastadan 28 tanesinin NIMV/HFO, 32 tanesinin ise NIMV/ SOT aldıkları tespit edilmiştir. Bu iki grubun demografik özellikleri, eşlik eden hastalıkları, uygulanan farmakolojik tedaviler benzer bulunmuştur. Her iki grupta da benzer şekilde 2. ve 12. saatte alınan kan gazlarında YBÜ kabulüne göre hastaların oksijenasyonlarının iyileştiği, CO2 retansiyonlarının gerilediği, pH değerlerinin normalleştiği tespit edilmiştir. NIMV/HFO grubunda 48. saatte, oksijenasyonun NIMV/SOT grubuna göre daha iyi (sırasıyla ortanca [çeyrekler arası açıklık], PaO2 89 [88-100] mmHg ve 79 [71 -83] mmHg, p=0,019) fakat PaCO2 değerlerinin de daha yüksek (sırasıyla PaCO2 değerleri 68 [54-71] mmHg ve 53 [49-64] mmHg, p=0,043) olduğu saptanmıştır. NIMV/HFO grubundaki hastalar NIMV/SOT grubuna göre daha erken beslenebilmiştir (sırasıyla 3 [3-4] gün ve 5 [4-8] gün, p<0,001). NIMV ile HFO'nun birlikte kullanılması NIMV/SOT grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı şekilde entübasyon oranını, IMV süresini, YBÜ ve hastane mortalitesini, YBÜ ve hastane yatış süresini etkilememiştir. Sonuç olarak, KOAH alevlenme hastalarının YBÜ takibinde NIMV tedavisine ek olarak standart oksijen tedavisi yerine HFO kullanılması; ikinci gündeki oksijenasyonu iyileştirmektedir ve hastaların daha erken beslenebilmesi sağlanabilmektedir. NIMV tedavisine ek olarak HFO kullanımı; entübasyon oranlarını, invaziv mekanik ventilasyon süresini, yatış sürelerini ve mortalite oranlarını değiştirmemektedir. Anahtar Kelimeler: KOAH alevlenmesi, yoğun bakım, mekanik ventilasyon, HFNO
Hacettepe Üniversitesi ameliyathanelerinde 2018-2021 yılları arasında alınan robotik prostatektomi vakalarının anestezi yönetimi ve perioperatif komplikasyonlar açısından retrospektif değerlendirilmesi
Son yıllarda üroloji alanına büyük bir yenilik olarak giren robot yardımcılı laparoskopik prostatektomi işlemi, minimal invaziv olması, daha az kanamaya ve postoperatif ağrıya sebep olması gibi avantajlarının yanı sıra, cerrahi süresinin daha uzun olması, ileri derecede dik Trendelenburg pozisyonu gerektirmesi ve pnömoperiton nedeniyle hiperkarbi görülmesi gibi dezavantajları da beraberinde getirmektedir. Bu alanda yeni karşılık bulan robot yardımcılı prostatektomi ameliyatlarının perioperatif olası komplikasyonlarına yönelik çalışmalar kısıtlı sayıdadır. Bu çalışmada 2018-2021 yılları arasında Hacettepe Üniversitesi Üroloji ameliyathanelerinde alınan robot yardımlı ürolojik ameliyatların anestezi yönetimini ve perioperatif komplikasyonlarını incelemeyi amaçladık. Etik kurul onayı alındıktan sonra Hacettepe Üniversitesi Hastaneleri ameliyathanesinde Mart/2018 – Haziran/2021 tarihleri arasındaki robot yardımlı prostatektomi ameliyatlarının anestezi takip formları retrospektif olarak incelendi. Hasta demografikleri, anestezi yönetimi ve perioperatif komplikasyonlar açısından tarandı. Çalışmaya dahil edilen 86 hastanın ortalama yaşı 63,07 +/-8,02 yıl (44-80) ortalama vücut ağırlığı 81,38+/-11,64kg (55-120) ortalama vücut kitle indeksi (VKİ) 27.15+/-3,54kg/m2 (19,03-37,45) bulundu ve 64(%74) kişinin VKİ'si 25'in üstünde obez bulundu. Ortalama hastanede kalış süresi 3,09+/-1,04 gün(2-8) bulundu. Ortalama ameliyat süresi 218+/-34,6 dakika (155-320) ortalama anestezi süresi ise 274,78+/-36,04 dakika (210-385) bulundu. Ortalama hemoglobin düşüşü ise 0,99+/-0,81g/dl(-0,90-3,40) bulundu.Operasyon süresinin 2020 yılında 230 dakika iken 2021 yılında istatistiksel anlamlı olarak 200 dakikaya gerilediği tespit edilmiştir. Aynı zamanda operasyon süresinin VKİ değerlerinin artmasıyla beraber artış gösterdiği bulunmuştur. Bununla beraber obez hastalarda hiperkarbi sıklığının da daha fazla olduğu tespit edilmiştir. 32(%37) hastada intraoperatif hipotansiyon gelişmiş, 6 (%7) hastada hiperkarbi gelişmiştir. Hiçbir hastada intraoperatif hipoksi gelişmemiştir ve intraoperatif eritrosit süspansiyonu transfüzyonu ihtiyacı olmamıştır. Çalışmaya dahil edilen hastalarda uluslararası literatürle uyumlu şekilde, 2 (%2) hastaya postoperatif eritrosit süspansiyonu transfüzyonu 1 (%1) hastaya taze donmuş plazma transfüzyonu yapılmış, 1 (%1) hastada pulmoner tromboemboli gelişmiş, 1(%1) hastada periferik nöropati gelişmiş bir (%1) hastada ise ileus gelişmiştir. Korneal abrazyon, laringeal ödem izlenmemiştir. Robotik prostatektomi, radikal retropubik prostatektomiye önemli bir alternatif oluşturmaktadır. Fakat beraberinde gelen, anestezi açısından da önemli olan riskler göz önünde bulundurulmalıdır. Özellikle obez hastalarda hem ameliyatın süresinin uzayabileceği hem de karbondioksit retansiyonunun daha belirgin olabileceği göz önünde bulundurulduğunda, olası komplikasyonlar açısından daha dikkatli olunması gerektiği görülmektedir.
Standart pediatrik endotrakeal entübasyon maketinde; laringoskopi esnasında farklı bleydler ile orofaringeal dokulara uygulanan kuvvetlerin karşılaştırılması
Giriş: Videolaringoskopi zor hava yolu öngörülen hastaların yönetiminde sıklıkla kullanılmaktadır. Direkt laringoskopiyle karşılaştırıldığında daha iyi bir laringeal görüntü sunar ve başarılı entübasyon olasılığını artırır. Özellikle kullanım kolaylığı sağlaması, portabl olması ve direkt laringoskopiye olan benzerliği nedeniyle en sık tercih edilen zor hava yolu araçları arasında yer alır. Laringoskopi ve entübasyon, normal olarak dilin tabanına bir kuvvet uygulanmasını gerektirir. Çoğu durumda kısa süreli olmasına rağmen, bu baskı hastalarda nabız, kan basıncı ve katekolamin seviyelerinde artışa neden olabilir. Biz bu çalışmada standart pediatrik entübasyon maketinde dil köküne ve orofaringeal dokulara uygulanan kuvveti objektif şekilde ölçmeyi ve olası ilişkili faktörleri incelemeyi hedefledik. Yöntem ve Gereçler: 21/348 numaralı yerel etik kurul onayı alındıktan sonra; çalışmamız Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi, Anesteziyoloji ve Reanimasyon Anabilim Dalında araştırma görevlilerinin katılımı ile gerçekleştirildi. Çalışmaya katılmayı kabul eden her bir araştırma görevlisi standart pediatrik entübasyon maketinde GlideScope LoPro T2, Storz C-MAC pediatrik D-bleyd ve direkt laringoskop Macintosh 2 bleyd ile endotrakeal entübasyon uyguladı. Dil köküne ve vallekulaya uygulanan kuvvetler bleydler üzerine yapıştırılmış olan FSR 402 basınç/kuvvet sensörleri ile kaydedildi. Bulgular: Çalışmaya katılan toplam 52 katılımcı (%34,6 erkek ve %65,4 kadın) her bir laringoskopi yöntemi ile (direkt laringoskop Mac 2, GlideScope LoPro T2 ve Storz C-MAC pediatrik D-bleyd) birer defa olmak üzere toplam 156 entübasyon prosedürü icra etti. Her üç laringoskopi yönteminde ortalama entübasyon süreleri benzerdi (p=0.27). Kadın katılımcıların entübasyon süresi erkeklere göre istatistiksel olarak daha uzundu (p=0.033). Videolaringoskopik yöntemlerle direkt laringoskopiye göre daha az sıklıkta Cormack-Lehane sınıf 2 görüntü elde edilirken, sınıf 3 görüntü hiç izlenmedi (p<0.001). Entübasyon yöntemleri Cormack-Lehane alınırken (p=0.001) ve endotrakeal tüp (ETT) geçirilirken oluşan kuvvetlere (p<0.001) göre karşılaştırıldığında direkt laringoskopi ve GlideScope videolaringoskopide benzer kuvvet değerleri elde edilirken, C-MAC videolaringoskopi ile diğer iki yönteme göre anlamlı olarak daha düşük kuvvet uygulandığı gösterildi. Kuvvet parametresi olarak Cormack-Lehane alınırken ve ETT geçirilirken uygulanan bu iki kuvvetin ortalaması alındığında da benzer sonuçlar ortaya koyuldu. Sonuçlar: Videolaringoskopinin daha iyi ve geniş laringeal görüntü elde edilmesi sonucu entübasyon başarısını artırdığı ve özellikle zor hava yolu hastalarında belirgin avantajlar sağladığı bilinmektedir. Bu çalışmada da, infant boyutlarındaki pediatrik entübasyon maketinde uygulayıcıların deneyiminden bağımsız olarak glottik görüntünün iyileştiği gösterilmiştir. Genel kanı olarak, bu iyileştirilmiş görüntü esnasında videolaringoskopi ile orofaringeal dokulara daha az kuvvet uygulandığı kabul edilir. Orofaringeal dokulara uygulanan kuvvetin mümkün oldğunca azaltılması, laringoskopi esnasında görülebilecek hipertansiyon, disritmiler, intrakraniyel basınç artışı ve basıya bağlı lokal doku travmaları gibi komplikasyonlar açısından önemlidir. Erişkinlerde yapılan çalışmalar bu kanıyı desteklese de, pediatrik hasta grubu ile ilgili literatür verileri çok kısıtlıdır. Çalışmamızda, hedef CL görüntüsü elde edildiği anda ve ETT yerleştirilme anında ölçülen kuvvetler C-MAC pediatrik D-bleyd ile diğer iki laringoskopa kıyasla anlamlı olarak daha düşüktü. Sonuç olarak, çalışma verilerimiz ışığında daha iyi glottik görüntü sağlaması nedeniyle pediatrik hasta grubunda da videolaringoskopinin ilk seçenek olarak düşünülmesi ve tüm entübasyonlar esnasında uygulayıcıların orofaringeal dokulara yaptıkları kuvvetin ve bunun yol açabileceği olası komplikasyonların bilinciyle mümkün olduğunca az travmatik hareket etmesi gerektiği kanısındayız. Anahtar Kelimeler: Videolaringoskopi, direkt laringoskopi, endotrakeal entübasyon, kuvvet.
Fibromiyalji hastalarında hassas noktalarına uygulanan transkutanöz radyofrekans ve ıslak iğne tedavi yöntemlerinin ağrı üzerindeki etkilerinin karşılaştırılması
Giriş ve Amaç: Fibromiyalji yaygın muskuloskeletal ağrı, uyku bozukluğu ve aşırı yorgunluk hissi ile karekterize kronik bir hastalıktır. Hastalığın tedavisinde farmakolojik veya nonfarmakolojik bir çok tedavi modalitesi uygulanmasına rağmen semptomların nüksü oldukça yaygındır ve yaşam kalitesini anlamlı ölçüde negatif etkilemektedir. Bu çalışmanın amacı, fibromiyalji tanılı hastalarda transkutanöz radyofrekans (TCRF) ve ıslak iğne tedavilerinin etkinliğini karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Ocak 2016 - Eylül 2021 tarihleri arasında merkezimizde Fibromiyalji tanısı konulan toplamda 100 erişkin hasta çalışmaya dahil edilmiştir. Hastalar TCRF ve ıslak iğne tedavisi uygulananlar olarak iki gruba ayrılmıştır. Yanıt değerlendirilmesi amacıyla tedavi öncesi ve tedavi sonrası 2.inci ve 6.ıncı ay VAS (Visual Analogue Scale) ağrı skorları incelenmiştir. Zamanla tedavi modalitesinin VAS üzerindeki olan etkisi, tekrarlı ölçümler varyans analizi (Repeated Measures ANOVA) ile ortaya konulmuştur. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen hastaların %76'sı kadın, %24'ü ise erkek olup, hastaların ortanca yaşı 52 (22-60) idi. Tedavi kolları arasında cinsiyet ve yaş dağılımına göre istatistiksel olarak anlamlı fark gözlenmemiştir (sırasıyla p=0.349 ve 0.745). Tedavi öncesi (giriş) VAS skoru ortalaması erkeklerde kadınlara göre anlamlı olarak daha yüksek olduğu öğrenilmiştir (8.25 vs. 7.78, p=0.037). Hastaların giriş VAS skoru ortalaması 7.89±0.97 iken, 2. ay VAS skoru ortalaması 5.5±1.7, 6.ay VAS skoru ortalaması ise 6.12±1.4 idi (p<0.001). Tedavi gruplarına göre VAS değişimi varyans analizinde TCRF uygulanan grupta tekrarlayan ölçümlerde VAS skoru ıslak iğne tedavisi uygulanan gruba göre anlamlı olarak daha düşük saptanmıştır (p<0.001). Sonuç: Çalışmamızda fibromiyalji prevalansının kadınlarda erkeklere göre daha fazla olduğu saptanmıştır. Diğer yandan, erkeklerde tedavi öncesi VAS skorunun kadınlara göre daha yüksek olduğu ortaya konulmuştur. Her iki tedavi modalitesi ile VAS skorunda anlamlı ölçüde azalma olmakla beraber, TCRF alan grupta VAS yanıtının ıslak iğne tedavisi uygulanan hastalara göre anlamlı ölçüde daha iyi olduğu gösterilmiştir.
RATLARDA OLUŞTURULAN MEDULLA SPİNALİS TRAVMA MODELİNDE UZAK İSKEMİK ÖNKOŞULLAMANIN NÖROPROTEKTİF ETKİNLİĞİNİN ARAŞTIRILMASI
Ratlarda Oluşturulan Medulla Spinalis Travma Modelinde Uzak İskemik Önkoşullamanın Nöroprotektif Etkinliğinin Araştırılması Dr. Meriç BAYRAM, Hacettepe Üniversitesi Anesteziyoloji ve Reanimasyon ABD, Ankara 2022. Uzak iskemik önkoşullama (UİÖK), iskemi reperfüzyon (İ/R) hasarını önlemede, etkinliği kanıtlanmış yöntemlerdendir. Bu çalışmanın amacı; spinal kord travması (SKT) oluşturulan ratlarda, kan S100B düzeyleri ve histopatolojik görüntüler karşılaştırılarak UİÖK'nin nöroprotektif etkinliğinin ve UİÖK mekanizmasında bir triptofan metabolizması ürünü olan kinürenik asitin (KYNA) rolünün varlığının gösterilmesidir. Kobay Deney Hayvanları Laboratuvarı A. Ş. Hayvan Deneyleri Yerel Etik Kurulu onayı alındıktan sonra ağırlıkları 250-300 g arasında değişen 31 adet erkek Spraque-Dawley rat, 3 gruba ayrıldı. Tüm ratlar genel anestezi altında, yüzüstü pozisyonda tespit edildi ve T5-T12 seviyesinde orta hat insizyonu yapıldı. Grup I (Sham, n=9): Yalnızca insizyon uygulandıktan sonra hiçbir işlem yapılmadan cilt kapatıldı. Grup II (İ/R, n=11): Medulla spinalise 1 dk total iskemi sonrasında 1 saat reperfüzyon uygulandı. Grup III (UİÖK+İ/R, n=8): Sağ arka bacağa uygulanan 10'ar dakikalık 3 döngü UİÖK sonrası, medulla spinaliste İ/R oluşturuldu. Tüm gruplarda ratların anestezi süresi eşit tutuldu. İşlem sonrası 1. saatte biyokimyasal değerlendirme (S100B ve KYNA) için kan alındıktan sonra ratlar sakrifiye edildi ve histopatolojik değerlendirme için medulla spinalis doku örnekleri alındı. KYNA ve S100B seviyelerinin karşılaştırılması, sham ve İ/R grupları arasında anlamlı farklılıkların varlığını ortaya koydu (sırasıyla, p = 0,016 ve p = 0,022). Her iki karşılaştırmada da İ/R ve UİÖK+İ/R grupları için post hoc ikili karşılaştırmalar anlamlı olmamasına rağmen, UİÖK uygulanan ratlar, yalnızca İ/R grubuna kıyasla nispeten daha düşük KYNA ve S100B konsantrasyonlarına sahipti. Histolojik analizler, sham grubuna kıyasla hem İ/R hem de UİÖK+İ/R gruplarında önemli ölçüde daha yüksek beyaz ve gri cevher hasar skorlarını ortaya koydu (sırasıyla p = 0,001 ve p < 0,001). UİÖK+İ/R grubunda beyaz ve gri cevher ve içerdikleri bölgeler için medyan puanlar İ/R grubuna göre nispeten daha yüksek olmasına rağmen, ikili karşılaştırma ile sonuçların istatistiksel olarak benzer olduğu görüldü. KYNA konsantrasyonu, S100B konsantrasyonu ve histolojik skorlar arasında anlamlı bir korelasyon yoktu. Bu çalışma, S100B ve KYNA seviyelerinin ve nöronal hasar için histolojik skorların, bir rat spinal İ/R hasarı modelinde önemli ölçüde arttığını, istatistiksel olarak anlamlı olmamakla birlikte, S100B ve KYNA düzeylerinin UİÖK+İ/R grubunda, İ/R grubuna göre daha düşük olduğunu gösterdi. Histolojik değerlendirmede de, medulla spinalis hasar skoru UİÖK+İ/R grubunda, İ/R grubuna göre daha yüksekti. Veriler KYNA'nın UİÖK mekanizmasındaki rolüne ve UİÖK'nin nöroprotektif etkisine ilişkin sonuç çıkarmak için yetersizdi. Daha geniş metabolit analizi ile daha uzun süreli takip kullanan daha ileri çalışmaların KYNA'nın ve/veya kinürenin yolunun medulla spinalisin İ/R hasarı ile ilişkili olup olmadığını aydınlatmak için değerli olabileceğine inanıyoruz. Anahtar Kelimeler: Medulla spinalis, uzak iskemik önkoşullama, iskemi, reperfüzyon, S100B, KYNA
Kalça artroplastilerinde kanama miktarının Galektin-3 seviyesine etkisi
Giriş: Galektin-3, farklı biyolojik olaylarda, farklı dokularda yer alan ve birçok farklı klinik durum ve hastalıkta ilgili bir rol oynayan çok işlevli bir proteindir. Galektin-3'ün nöroinflamasyon ve nörodejenerasyonda rol aldığına yönelik veriler son dönemde artmaktadır. Görünüşe göre Galektin-3'ün çeşitli davranış kalıpları üzerinde çok karmaşık bir etkisi var. İntraoperatif hipotansiyon ve yapılan kan ürünü transfüzyonları postoperatif davranış değişiklikleri ile ilişkilendirilebilir. Çalışmamızda primer kalça artroplastisinde kanama miktarının Galektin-3 düzeyine etkisini ve buna bağlı oluşan nörolojik komplikasyonları erken dönemde saptamayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma Ordu Üniversitesi Tıp Fakültesi Etik Kurul onayı (14.01.2022 tarih ve 2022/03 sayılı karar) alınarak Sağlık Bakanlığı Ordu Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde Ortopedi ve Travmatoloji Kliniği tarafından ameliyathanede elektif olarak operasyona alınan kalça artroplastisi yapılacak 60 yaş üstü, ASA (American Society of Anesthesiologist) risk sınıfına göre ASA Ⅰ/Ⅱ/Ⅲ olan hastalarda prospektif olarak gerçekleştirildi. Serum Galektin-3 ölçümleri için preoperatif, postoperatif 24.saat ve postoperatif 72. Saat kan örneği alındı. Aynı zamanda PCT, CRP ve hemogram değerleri kaydedildi. Galektin-3 için serum numuneleri analiz edilene kadar -80 °C'de muhafaza edildi. Bulgular: Çalışmaya 27 kadın (%60), 18 erkek (%40) olmak üzere toplam 45 hasta dahil edildi. Hastaların genel yaş ortalaması 70,93±8,16 yıldı. Preoperatif, postoperatif 24.saat ve postoperatif 72.saatte ölçülen Galektin-3 düzeyleri istatistiksel olarak anlamlı farklılık göstermezken (p= 0.936), CRP düzeyleri anlamlı farklılık gösterdi (p <0,001). Postoperatif 24. saat Galektin-3 ile intraoperatif kanama (ml) miktarı arasında istatistiksel olarak anlamlı pozitif zayıf bir korelasyon bulundu (r=0,323; p=0,030). Preoperatif HGB düzeyi ile postoperatif 24.saat ve postoperatif 72.saat Galektin-3 düzeyleri arasında istatistiksel olarak anlamlı negatif bir korelasyon bulundu (r=-0.415, p=0.005; r=-0.373, p=0.012). Sonuç: Sonuç olarak kanamalı majör bir cerrahide tansiyon dalgalanmaları, kanama miktarı, kan ve kan ürünü transfüzyonu Galektin-3 düzeyini etkileyebilir. Çalışmamızda yakın intraoperatif takip, tansiyon düşüklüğüne izin verilmemesi, sıkı kanama yönetimi ve sıvı tedavisi Galektin-3 seviyesini olumlu yönde etkilemektedir. Bununla beraber preoperatif süreçte Galektin-3 yüksekliğine sebep olan komorbiditesi bulunan hastaların çalışmaya dahil edilmemesi Galektin-3 artışını etkileyen nedenler arasındadır. Galektin-3 düzeyi tespiti, komorbiditesi olan yaşlı hastalarda özellikle morbidite ve mortalite açısından inflamatuar süreçlerdeki etkisi düşünüldüğünde bir biyobelirteç olarak kullanılabilir. Konu hakkında daha geniş hasta popülasyonunda, kanamalı cerrahiler için ileri çalışmalar yapılmasına ihtiyaç olduğu görülmektedir.
2009-2022 yılları arasında yargıtay'da karara bağlanan ve anesteziyoloji ve reanimasyon hekimlerini ilgilendiren malpraktis dosyalarının incelenmesi
Amaç: Tıbbi işlemlerden kaynaklanan yasal sorumluluğun kapsamı hekimler tarafından tam olarak bilinmemektedir. Bu çalışmamıza 2009-2022 yılları arasında Yargıtay tarafından karara bağlanan ve Anesteziyoloji ve Reanimasyon hekimlerini ilgilendiren malpraktis davalarını inceleyerek, dava konusu olan uygulamaların dava konusu olma nedenlerini ve bunların ışığında anesteziyologların tıbbi hatadan kaynaklanan hukuki ve cezai sorumluluğunu araştırmayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Çalışmamız, retrospektif bir çalışma olarak 2009-2022 yılları arasında Yargıtay'da karara bağlanan ve Anesteziyoloji ve Reanimasyon hekimlerini ilgilendiren davaların, anahtar kelimeler kullanılarak Yargıtay Karar Arama web sitesinden incelenmesi ile gerçekleştirildi. Bulgular: Anesteziyoloji ve Reanimasyon hekimlerinin incelenen davalara dahil olmasının en sık sebebi perioperatif takip yetersizliği (%20,2) iddialarıdır. Bu davalarda istenmeyen olayların çoğu ölüm ile sonuçlanmıştır (%48,8). Tazminat davalarının çoğu temyiz öncesinde yaptırımsız sonuçlanmıştır (%72,1). Temyiz edilen tazminat davası kararlarının çoğu Yargıtay tarafından bozulmuştur (%93,1). Ceza davalarının çoğu temyiz öncesinde yaptırımsız sonuçlanmıştır (%63,4). Taksirli suçlardan mahkûmiyet kararları bulunsa da kasıtlı suçlardan mahkûmiyet bulunmamaktadır. Yaptırımsız sonuçlanan ceza davalarının çoğu Yargıtay tarafından onanırken (%80,8), taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kurulan kararların çoğu bozulmuştur (%63,7). İstenmeyen olayın gerçekleştiği an ile Yargıtay kararının kesinleşmesi arasındaki süre ortalama 76,38 ± 28,66 aydır. Anesteziyologları ilgilendiren malpraktis iddiaları en çok kadın hastalıkları ve doğum uygulamalarında gerçekleşmiştir (%27,3). Sonuç: İstenmeyen olayların meydana geldiği dönemler, alınabilecek önlemlerin nerede yoğunlaşması gerektiğini göstermektedir. Anesteziyoloji ve Reanimasyon uzman sayısının ve niteliğinin artırılması, temel hukuk eğitimleri yapılması, hasta takibinin ve preoperatif sürecin öneminin kavranması hekimlerin yargısal yaptırımlardan korunmasını büyük oranda sağlayacaktır. Ayrıca istenmeyen olaylara yönelik geri bildirim sisteminin kurulması hekimleri defansif tıp uygulamalarından uzaklaştıracaktır. Anahtar Kelimeler: Anestezi, tıbbi hata, Yargıtay, tıbbi müdahale
COVİD-19 ARDS hastalarının 24 saat üstü ve altında pron uygulamasının gaz değişimi üzerine etkisi
COVID-19 ARDS hastalarında invaziv mekanik ventilasyon uygulamasında yetersiz oksijenlenmeyi düzeltmek ve gaz değişimini iyileştirmek amacıyla pron pozisyonu sıkça kullanılan bir yöntemdir. Bu çalışmanın amacı, pron pozisyonunun kısa ve uzun süreli uygulamalarının etkinlik farkını belirleyerek, en uygun uygulama süresini saptamak ve buna bağlı olarak pron pozisyonu sonrası oluşabilecek komplikasyonları ve bakım zorluğunu azaltmaktır. 2020-2021 yılları arasında yoğun bakım ünitesinde COVID-19 nedeniyle tedavi gören yaklaşık 800 hasta tarandı. Çalışmaya entübe edilmiş ve en az 16 saat pron pozisyonu uygulanmış 79 ARDS hastası dahil edildi. Mekanik ventilasyona dair parametreler (havayolu basınçları ve gaz değişimi verileri) kaydedildi. Hastalar 16-24 saat ve 24-36 saat pron pozisyonu uygulanan iki gruba ayrılarak değerlendirildi. Çalışmada minimum 16 saat pron süresinin, ARDS hastaları üzerinde olumlu bir etkiye sahip olduğu gözlemlendi. Elde edilen verilerde pron pozisyonunun oksijenlenme ve gaz değişimi üzerine olumlu etkisi olduğu gösterildi. Pron süresi 16-24 saat ve 24-36 saat gruplarında P/F ve PCO2 değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı farklılıklar bulunmadı. Bunun sonucunda da elde ettiğimiz veriler ışığında pron pozisyonunun COVİD-19 ARDS hastalarında işe yaradığı ancak uzun süreli pron pozisyonun oksijenlenme ve gaz değişimi üzerine olumlu veya olumsuz bir etkisi olmadığı sürenin kliniklerin genel prosedürlerine göre belirlenebileceği gösterilmiş oldu.
COVİD-19 ARDS ile hastalarda oluşan akut böbrek hasarının mortalite üzerine etkisi
ÖZET Amaç: COVİD-19 ARDS; şiddetli solunum yetmezliği ile giden solunum sistemi dışında bir veya birden çok organ disfonksiyonu yapabilen bir rahatsızlıktır. Solunum yetmezliği tablosuna eklenen böbrek fonksiyonlarının bozulması hastanın tedavisini komplike hale getirir. COVİD-19 ARDS ile oluşan böbrek hasarı insidansı %20-50 arasındadır. Bizde çalışmamızda COVİD-19 ARDS ile oluşan akut böbrek hasarını evreleyerek artan böbrek hasarının mortalite üzerine etkisini araştırdık. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda COVİD-19 pandemisi başından 2021 yılına kadar Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Sadi Sun yoğun bakım ünitesinde tedavi gören 800 hastanın verisi taranmıştır. KDIGO kriterlerine göre böbrek hasarı gelişen 450 hastadan 7 günlük sağkalım süresi olmayan hastalar çalışma dışında bırakılmıştır. Bu kriterlere uyan 204 hasta sağkalım durumlarına göre iki gruba ayrılmıştır. Bağımsız iki grup arasında t-testi ile gruplar arasında yaş, cinsiyet, ek hastalık, yatış SOFA değeri, ARDS şiddeti, MV desteği, idrar çıkışı, vazopressör desteği, CRRT tedavisi, AKİ gelişimi, üre ve kreatinin değerleri (1.gün, 3.gün ve 7.gün) değerlendirildi. Sağkalım durumuna göre laboratuvar değerlerinin karşılaştırılmasında normal dağılım gösteren parametrelerde Bağımsız Örneklem T testi, normal dağılım göstermeyen parametrelerde Mann- Whitney U testi kullanıldı. Sağkalım durumuna göre kategorik değişkenlerin karşılaştırılmasında çapraz tablolar oluşturuldu, sayı (n), yüzde (%) ve ki kare test istatistiği verildi. Zamana bağlı (1.gün, 3.gün, 7.gün) CRRT tedavisi varlığı oranlarının karşılaştırılmasında Cohran's Q testi kullanıldı. Sağkalım analizleri ve eğrisi için Kaplan-Meier testi kullanıldı. Bulgular: Bu çalışmamızda yapılan diğer çalışmalarda olduğu gibi akut böbrek hasarının sağkalım durumu üzerinde olumsuz etkilerini, artan hasar şiddetinin mortalite oranlarını artırdığı tespit edilmiştir. Grup T'deki bireylerin %62.3'ünde (n=43) MV desteği var iken, Grup E'deki bireylerin %75.8'inde (n=100) MV desteği olduğu belirlenmiştir. Sağkalım durumunu göre MV desteği varlığı açısından istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık tespit edilmiştir (=3.986, p=0.046). (Tablo 5) Grup T'deki bireylerin CRRT süresi ortalaması 0.75±3.51, Grup E'deki bireylerin CRRT süresi ortalaması 1.21±2.75'tir. Sağkalım durumuna göre bireylerin CRRT süresi değerleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık tespit edilmiştir (z=2.209, p=0.027). (Tablo 5) Grup T ve E arasında 1.gün, 3.gün, 7.gün idrar çıkışı (ml/gün) ölçüm değerleri açısından istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık tespit edilmiştir (p<0.05). Grup T'deki bireylerin 1.gün, 3.gün, 7.gün idrar çıkışı ortalaması Grup E'deki bireylere göre daha yüksektir. Grup T'deki bireylerin 1.gün idrar çıkışı ortalaması 1327.79±616.63, 3.gün 2010.29±871.29, 7.gün 1933.39±1127.02 olduğu belirlenmiştir. Grup T de yer alan bireylerin idrar çıkışı ölçüm değerlerinin zamana bağlı üç ölçümü (1.gün, 3.gün, 7.gün) arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık tespit edilmiştir (χ2=26.217, p<0.001). Grup E'deki bireylerin 1.gün idrar çıkışı ortalaması 1179.94±767.21, 3.gün 1531.19±101.69, 7.gün 1461.37±1297.25'tir. Grup E de yer alan bireylerin idrar çıkışı ölçüm değerlerinin zamana bağlı üç ölçümü (1.gün, 3.gün, 7.gün) arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık tespit edilmiştir (χ2=8.871, p=0.012). (Tablo 7) 1.gün AKİ evresi-1 olan hastaların 72'sinde, AKİ evre-2 olan hastaların 17'sinde, AKİ evre-3 olan hastaların 15'inde exitus gelişti. 1.gün AKİ evre-1 olanların ortalama takip süresi 18.91 gün, AKİ evre-2 olanların ortalama takip süresi 14.41 gün, AKİ evre-3 olanların ortalama takip süresi 12.95 gün olarak bulunmuş ve bu durumun istatistiksel olarak anlamlı olduğu tespit edilmiştir (p=0.009) (Tablo 12). 3.gün AKİ evresi-1 olan hastaların 64'ünde, AKİ evre-2 olan hastaların 17'sinde, AKİ evre-3 olan hastaların 22'sinde exitus gelişti. 3.gün AKİ evre-1 olanların ortalama takip süresi 19.84 gün, AKİ evre-2 olanların ortalama takip süresi 13.79 gün, AKİ evre-3 olanların ortalama takip süresi 11.78 gün olarak bulunmuş ve bu durumun istatistiksel olarak anlamlı olduğu tespit edilmiştir (p<0.001) (Tablo 13). 7.gün AKİ evresi-1 olan hastaların 63'ünde, AKİ evre-2 olan hastaların 13'ünde, AKİ evre-3 olan hastaların 36'sında exitus gelişti. 7.gün AKİ evre-1 olanların ortalama takip süresi 20.37 gün, AKİ evre-2 olanların ortalama takip süresi 13.45 gün, AKİ evre-3 olanların ortalama takip süresi 11.59 gün olarak bulunmuş ve bu durumun istatistiksel olarak anlamlı olduğu tespit edilmiştir (p<0.001) (Tablo 14). Sonuç: COVID-19 ARDS'li hastalarda akut böbrek hasarı artmış mortalite oranları ile koreledir. Bu hastaların yoğun bakım yönetiminde böbrek fonksiyonlarının sıkı monitörizasyonu böbrek fonksiyonlarının korunması açısından hayati öneme sahiptir. Gelecekte, AKİ nin önlenmesi ve tedavisi ile ilgili daha fazla araştırma yapılması, klinik sonuçların iyileştirilmesine önemli katkılar sağlayacaktır. Anahtar Kelimeler: Covid-19, ARDS, akut böbrek hasarı, mortalite
Anestezi sonrası uyandırılma sırasında ortam gürültüsünün postoperatif ajitasyona etkisi
Burun ameliyatları sonrası uyanma aşamasında ortam gürültüsünün postoperatif ajitasyon, ağrı, bulantı, hastanın vital değerleri ve uyanma süreleri üzerine etkisini gözlemlemeyi amaçladık. Çalışmaya elektif şartlarda ASA sınıfı I-II olan 18-50 yaş arası 80 hasta 2 gruba ayrılarak alınmıştır (Grup S ses azaltma uygulanan ve Grup G ses azaltma uygulanmayan). Hastaların belirli zamanlarda vital değerleri, ajitasyon skorları, ağrı ve bulantı değerlendirmeleri operasyon süresi, uyanma süreleri gruplar arasında karşılaştırılmıştır. Veriler incelendiğinde Grup S'de anlamlı derecede daha az ajitasyon görülmüş ve ağrıları daha az olmuştur. Grup S'nin uyanma aşamasında hemodinamik verileri bazal değerlerine daha yakındır. Ses azaltma yöntemleri hastalarda ajitasyonu azaltmış, ağrıyı ve analjezik ilaç ihtiyacını olasılıkla azaltmıştır. Ayrıca ses azaltma hastalarda uyanma aşamasında ve sonrasında normale daha yakın vital değerler sağlanmıştır.
Yoğun bakımdan taburculuk sonrası tekrar yatış gerektiren hastaların başvuru nedenlerinin araştırılması
Amaçlar: Bu çalışmanın amacı yoğun bakıma tekrar yatış risk faktörlerinin incelenmesi ve tekrarlayan yatışı olan biryelerin mortalite risk faktörlerinin incelenmesidir. Gereç ve Yöntem: Çalışmada İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa - Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Sadi Sun Yoğun Bakım Ünitesinde 2019-2023 yılları arasında yatışı bulunup taburculuk sonrası 30 günden kısa süre içerisinde tekrar YBÜ'ne yatışı gerçekleşen, 18 yaş üzeri 354 hastanın demografik ve klinik özellikeri retrospektif olarak incelenmiştir. Bulgular: Yeniden yatış için risk faktörleri incelendiğinde, yeniden yatış riskini akciğer grafisinde atelektazi bulgusu 2,37 kat, weaning sonrasındaki taburculuk süresinin uzaması 8,93 kat arttırdığı ve ilk yatış tanısının post operatif yatış olmasının riski arttırdığı bulunmuştur. Weaning öncesindeki PEEP değeri arttıkça yeniden yatış riski %29 oranında azalmıştır. Hastaların 6. dekatta olması ve komorbidite varlığı mortalite üzerine etkili bulunmuştur. İlk yatışta yatış tanısının post operatif olması, invaziv mekanik ventilasyon desteği, weaning öncesi AMV mod kullanımı, weaning sonrası taburculuk süresinin <3 gün olması, akciğer grafisinde atelektazi ve/veya infiltrasyon bulgusu anlamlı bulunmuştur. 2. yatışa baktığımızda, yatış nedenlerinden solunum yetersizliği, invaziv mekanik ventilasyon desteği, akciğer grafisinde atelektazi ve/veya infiltrasyon bulgusunun varlığı anlamlı bulunmuştur. Hastanede uzun kalış süresi ve her iki yatışta da yüksek APACHE II skoru mortaliteyi arttırmıştır. Bağımsız risk faktörlerinden 2. yatış akciğer grafisindeki atelektazi bulgusunun mortalite riskini 2,58 kat, infiltrasyon bulgusunun 4,44 katve APACHE II skorunun yüksekliğinin 1,06 kat arttırdığı bulunmuştur. Sonuç: YBÜ'ne ilk yatış nedeninin post operatif olması, akciğer grafisinde atelektazi varlığı, weaning sonrası taburculuk süresinin uzaması yeniden yatış için risk faktörü olarak bulunmuştur. Weaning öncesi PEEP değeri artışı yeniden yatış riskini azaltmaktadır. 2. yatış akciğer grafisinde atelektazi ve/veya infiltrasyon bulgusu olması ve yüksek APACHE II skoru mortaliteyi arttırmaktadır. Anahtar Sözcükler: Yoğun bakım, tekrarlayan yatış, mortalite
Robot yardımlı laparoskopik radikal prostatektomiyapılan hastalarda sürücü basınç hedefli mekanikventilasyonun solunumsal etkilerinin elektrikselempedans tomografisi ile değerlendirilmesi
Giriş ve Amaç: Robot yardımlı laparoskopik radikal prostatektomi için uygulanan Trendelenburg pozisyonu ve pnömoperitonyum gibi faktörler nedeniyle postoperatif pulmoner komplikasyonlar gelişebilir. Çalışmamızın amacı, robot yardımlı laparoskopik radikal prostatektomi (RYLRP) sırasında, sürücü basınç yaklaşımıyla kişiselleştirilmiş PEEP uygulaması içeren ventilasyon ile sabit PEEP uygulamasını içeren ventilasyonun akciğer gaz dağılımına etkilerini elektriksel empedans tomografisi (EET) aracılığıyla değerlendirmek ve gruplar arası postoperatif pulmoner komplikasyonları (PPK) karşılaştırmaktır. Yöntem: Çalışmamız, prostat kanseri tanısıyla RYLRP geçiren 42 hastada, randomize, prospektif olarak gerçekleştirildi. Çalışmaya ASA skoru 1-3 arasında olan 18-80 yaş hastalar dahil edildi. Kontrol grubundaki hastalara sabit 5 cmH₂O PEEP uygulandı. Çalışma grubundaki hastalara PEEP titrasyonu sonucu en düşük sürücü basınç değerini sağlayan "kişiselleştirilmiş" PEEP değeri uygulandı. EET ile ölçülen GI indeks ve ROI3+ROI4 değerleri, ayrıca PPK oranları karşılaştırıldı. Bulgular: Gruplar arası hasta özellikleri, hemodinami ve ameliyat ile ilgili veriler benzerdir. Akciğer homojenitesini gösteren GI indeksi, ekstübasyon öncesi kişiselleştirilmiş PEEP grubunda 0.40±0.04, sabit PEEP grubunda ise 0.44±0.04; ekstübasyon sonrası sırasıyla 0.38±0.03 ve 0.43±0.03 olarak bulunmuştur (p<0.05). Düşük GI indeksi daha homojen akciğer havalanmasını gösterdiğinden, kişiselleştirilmiş PEEP grubunda ventilasyonun daha homojen dağıldığı saptanmıştır. Dorsal havalanmayı gösteren ROI3+ROI4 değerinin ekstübasyon öncesi kişiselleştirilmiş PEEP grubununda sabit PEEP grubuna göre arttığı gözlenmiştir (kişiselleştirilmiş PEEP grubu 40.30±13.16, sabit PEEP grubu 31.95±9.10)(p<0.05). Çalışmamızda, kişiselleştirilmiş PEEP uygulamasının PPK oranını azalttığı gösterilmiştir (kişiselleştirilmiş PEEP grubu PPK oranı %26.1; sabit PEEP grubu PPK oranı %63.2; p=0.016). ix Sonuç: RYLRP geçiren hastalarda, kişiselleştirilmiş PEEP uygulamasının, sabit PEEP'e kıyasla daha homojen akciğer havalanması sağladığı, EET ile hesaplanan GI indeksi ile gösterilmiştir. Ayrıca, kişiselleştirilmiş PEEP uygulamasının PPK'leri azalttığı saptanmıştır.
Gastroskopi yapılan pediatrik hastalarda farklı sedasyon protokollerinin sistemik etkileri ve derlenme profillerinin karşılaştırılması
Giriş ve Amaç: Gastroskopi, çocuk hastalarda sedasyon altında gerçekleştirilir. İdeal sedasyon protokolü halen araştırılmaktadır. Bu çalışmanın amacı, ketamin‑deksmedetomidin (KD), ketamin‑propofol (KP), midazolam‑ketamin‑deksmedetomidin (MKD) ve midazolam‑ketamin‑propofol (MKP) kombinasyonlarının perioperatif solunum parametreleri, hemodinamik yanıt, işlem süresi, komplikasyonlar, ek sedatif gereksinimi ve derlenme profili üzerindeki etkilerini karşılaştırmaktır. Yöntem: Çalışmamız herhangi bir nedenle gastroskopi uygulanacak 6-12 yaş, ASA skoru I-II olan 100 hastada gözlemsel araştırma olarak yapıldı. Hastalar randomize olarak ketamin‑deksmedetomidin (KD), ketamin‑propofol (KP), midazolam‑ketamin‑deksmedetomidin (MKD) ve midazolam‑ketamin‑propofol (MKP) kombinasyonları verilen gruplara ayrıldı. Ek doz sedatif ihtiyacı durumunda ketamin uygulandı. Hastaların demografik verileri, işlem süreleri, periferik oksijen satürasyonları, hemodinamik verileri, işlem boyunca oluşan komplikasyonları, BIS değerleri, Ramsay Sedasyon Skorları, ek doz ketamin miktarı, aile memnuniyeti, uygulayıcı memnuniyeti, derlenme skorları, derlenme süresi, derlenmede oluşan yan etkiler ve bulantı-kusma skorları kaydedildi. Bulgular: Gruplar demografik özellikler ve işlem süreleri açısından benzerdi (p>0,05). Solunumsal açıdan yalnızca KP grubunda dört hastada ek oksijen desteği gereksinimi oldu. Hemodinamik olarak KP grubu en stabil seyrederken, diğer üç grupta ölçüm periyotlarında anlamlı değişiklikler izlendi (p<0,05). İndüksiyon sonrası KP grubunda BIS değeri daha düşük, Ramsay skoru daha yüksek bulundu; sonraki dönemde gruplar arasında BIS ve Ramsay skorları benzerdi (p>0,05). Derlenme döneminde dört grupta da bulantı-kusma görülmedi. KD grubunda iki vakada ajitasyon gözlenirken, diğer gruplarda görülmedi (p<0,05). Taburculuk süresi en kısa KP grubunda görüldü (p<0,001). Aile ve endoskopist memnuniyeti en fazla KP grubunda görüldü (p<0,001). Sonuç: Sonuç olarak, pediyatrik gastroskopide KP kombinasyonu hızlı sedasyon, hemodinamik stabilite, kısa derlenme ve yüksek memnuniyet nedeniyle diğer protokollere üstünlük sağlamaktadır; solunumsal komplikasyon riski yüksek hastalarda alternatif protokoller değerlendirilebilir.
Spinal cerrahilerde prone pozisyonunun orta serebral arter ortalama akım hızı ve optik sinir kılıf çapına etkisi
Giriş ve Amaç: Pron pozisyon birçok cerrahi girişimlerde olduğu gibi spinal cerrahilerde de sıklıkla kullanılmaktadır. Pron pozisyonda kafaiçi basınç artışı, hemodinamik instabilite, fasiyal ödem, konjuktivit gibi istenmeyen olaylara neden olabilir. Biz bu çalışmamızda pron pozisyonda spinal cerrahi geçirecek hastalarda Transkraniyal Doppler ile orta serebral arterin akım hızını ve optik sinir kılıf çapını ölçmeyi ve bu değerlere pron pozisyonun etkisini görmeyi amaçladık. Yöntem: Çalışmamız pron pozisyonunda spinal cerrahi geçirecek 55 hastada prospektif olarak gerçekleştirildi. Çalışmaya ASA skoru I-III arasında olan 18-80 yaşındaki hastalar dahil edildi. Supin pozisyonunda anestezi indüksiyonu sonrası hastaların hemodinamik verileri kaydedildi, sağ ve sol göz optik sinir kılıf çapları, sağ ve sol orta serebral arter ortalama akım hızları ölçüldü. Sonra hastalar pron pozisyonuna alınarak, ilk ölçümden 30 dakika sonra ölçümler tekrarlandı ve karşılaştırıldı. Bulgular: Çalışmamızda supin pozisyondan pron pozisyona döndürülen hastalarda optik sinir kılıf çapının arttığını tespit ettik. Sağ optik sinir kılıf çapı değerlerinin supin pozisyondan pron pozisyona geçişte istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık tespit edilmiştir (z=6.182, p<0.001). Ayrıca, sol optik sinir kılıf çapı değerlerinin supin pozisyondan pron pozisyona geçişte istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık tespit edilmiştir (z=5.911, p<0.001). Ortalama akım hızı değerlerinde sağ ortalama akım hızı değerlerinin supin pozisyondan pron pozisyona geçişte istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık tespit edilmiştir (z=2.110, p=0.035). Sol ortalama akım hızı değerlerinde ise supin pozisyondan pron pozisyona geçişte istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık saptanmamıştır (p>0.05) Sonuç: Pron pozisyon kafaiçi basıncı artışına neden olabilir. Spinal cerrahi geçirecek ve intrakraniyal hipertansiyon gelişme riski yüksek olan hastalarda invaziv olmayan yöntemlerle kafaiçi basıncı ölçümleri yapılabilir.
Çocuk hastalarda ağrı uygulamaları ve rejyonel anestezi yöntemlerinin kullanılması sıklığı: Ulusal anket
Amaç: Bu çalışmanın amacı, Türkiye'de görev yapan anestezi uzmanlarının pediatrik rejyonel analjezi uygulamalarına yönelik tutum, alışkanlık ve klinik yaklaşımlarını; yaş, unvan, mezun olunan kurum ve deneyim gibi değişkenlerle birlikte değerlendirmektir. Ayrıca uygulamaların önündeki engeller ve tercih edilen teknikler belirlenmiştir. Gereç ve Yöntem: Etik kurul onayı sonrası yürütülen bu çok merkezli, prospektif çalışmada, en az 10 üniversite ve 10 eğitim araştırma hastanesinden anestezi uzmanlarına çevrim içi anket uygulanmıştır. Toplam 163 hekim çalışmaya katılmıştır. Anketin ilk bölümünde sosyodemografik bilgiler; ikinci bölümünde pediatrik anesteziye yönelik uygulama alışkanlıkları, tercih edilen blok tipleri, komplikasyonlar ve analjezik kullanımı sorgulanmıştır. Bulgular: Katılımcıların %81,6'sı yenidoğanlara anestezi uyguladığını belirtmiştir. 40 yaş üzeri, akademik unvan sahibi ve üniversite hastanesinden mezun olan hekimlerin daha küçük yaş gruplarında, büyük cerrahilerde ve yüksek ASA skorlu hastalarda daha aktif görev aldığı gözlenmiştir. Bu gruplarda kaudal blok daha yaygınken, genç hekimler arasında TAP, QL ve ESP gibi modern bloklara ve ultrason rehberliğine daha fazla yer verilmektedir. En sık bildirilen komplikasyon hemodinamik instabilite, en çok vurgulanan avantajlar ise ağrı kontrolü ve opioid kullanımının azalmasıdır. Engeller arasında deneyim ve ekipman eksikliği ile hasta/ebeveyn kaygısı öne çıkmaktadır. Sonuç: Türkiye'de pediatrik rejyonel analjezi uygulamaları giderek yaygınlaşmakta, hekim profiline göre tercihler değişmektedir. Eğitimin ve teknik donanımın güçlendirilmesi uygulama güvenliğini artıracaktır. Anahtar Kelimeler: Pediatrik anestezi, rejyonel analjezi, kaudal blok, TAP blok, ESP blok, ultrason rehberliği, ağrı yönetimi, Türkiye, eğitim farklılıkları
Hasta gözünden anestezi hekiminin değerlendirilmesi ve hasta memnuniyeti
Amaç: Cerrahpaşa Tıp Fakültesi'nde elektif cerrahi geçiren hastalarda anestezi hekimleriyle etkileşimi üç alt ölçekte (Açıklık, Empati, Saygı) değerlendirmek; memnuniyet önermeleri ile demografik/klinik değişkenler arasındaki ilişkileri ve alt ölçek–memnuniyet korelasyonlarını incelemek amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Bu anket çalışması tek merkezli, kesitsel ve müdahalesiz olarak yürütüldü. Anketler 1–21. önermeler muayene, 22–37. önermeler ameliyathane dönemini temsil edecek şekilde ayrı analiz edildi. Alt ölçekler 1–5 Likert üzerinden ortalama±SS ile raporlandı. Cinsiyet, yaş, ASA (I–II), anestezi tekniği, cerrahi branş ve VKİ'ye göre memnuniyet maddeleri karşılaştırıldı; alt ölçeklerle memnuniyet maddeleri arasındaki korelasyonlar hesaplandı. Bulgular: Alt ölçek ortalamaları muayene/ameliyathane için sırasıyla Açıklık 3,76±0,94/3,63±1,11; Empati 4,23±0,83/4,11±0,90; Saygı 4,39±0,70/4,29±0,68 bulundu. Memnuniyet maddeleri açısından cinsiyet, ASA, anestezi tekniği, cerrahi branş ve VKİ arasında fark saptanmadı; yalnızca ameliyathanede 36–55 ve 56–65 yaş grupları 18–35'e göre daha yüksek puan verdi. Korelasyonlar muayenede en güçlü Empati (r=0,816–0,820), ardından Saygı (r=0,740–0,762) ve Açıklık (r=0,630–0,648) yönünde; ameliyathanede aynı hiyerarşi daha küçük katsayılarla izlendi (Empati r=0,678–0,742; Saygı r=0,680–0,718; Açıklık r=0,471–0,490; tümü p<0,001). Beklenti–deneyim uyumunu yansıtan 37. önermede Empati/Saygı ilişkileri 36. önermeye göre daha yüksekti. Sonuç: İlişkisel iletişim bileşenleri olan "Empati" ve "Saygı" memnuniyet maddeleriyle en güçlü ilişkileri göstermiş, "Açıklık" anlamlı ancak görece daha düşük katkı sunmuştur. Öncelikli iyileştirme alanları muayenede "tercih sorma/anlama kontrolü", ameliyathanede "kısa, net ve güven verici" iletişimdir. Empati/Saygı davranışlarını güçlendiren eğitimler ile muayenede standart bilgilendirme–tercih doğrulama ve ameliyathanede yapılandırılmış iletişim şablonlarının kullanımı önerilir. Anahtar Kelimeler: Anestezi; hasta memnuniyeti; iletişim; açıklık–empati–saygı; preoperatif muayene; ameliyathane.
Tiroid ameliyatına giren hastalarda baş pozisyonunun optik sinir kılıf çapına etkisi
Giriş ve Amaç: Tiroidektomi ameliyatında operasyon bölgesine erişimin kolaylaştırılması için hastanın başı hiperekstansiyona ve hasta da yarı oturur pozisyona getirilmektedir. Başın bu pozisyonu boyun venlerinin gerilmesine bağlı olarak venöz dönüşün azalmasına veya venöz dönüşte kısmi tıkanıklığa neden olmaktadır. Çalışmamızın amacı, tiroid ameliyatı olan hastalarda ultrasonografi kullanarak optik sinir kılıf çapını (OSKÇ) ölçerek cerrahi pozisyonun kafa içi basıncına etkisini göstermeyi ve operasyon sonrası gelişebilen baş ağrısı ile korelasyonunu belirlemektir. Yöntem: Çalışmamız, elektif total tiroidektomi operasyonu geçiren 49 hastada, gözlemsel, prospektif olarak gerçekleştirildi. Çalışmamıza 18-65 yaş arası ASA skoru 1-2 olup operasyon süresi 4 saatin altındaki hastalar dahil edildi. Hastalar baş pozisyonunun 30° ekstansiyonunu içeren semi fowler pozisyonunda cerrahiye alındı. Bilateral OSKÇ cerrahi pozisyon verilip hemodinamik stabilite sağlandıktan 5 dk sonra ve operasyon bitiminde olmak üzere ultrasonografi yardımıyla 2 defa ölçüldü ve ortalaması alınarak kaydedildi. Postoperatif ağrı şiddetini sorgulamak amacıyla Vizüel Analog Skala (VAS) kullanıldı. Operasyon sonrasında 15.dk, 30.dk,1.saat,24.saat, 3.gün ve 7.gün hastaların baş ağrısı sorgulandı ve kayıt altına alındı. Bulgular: Cerrahi bitiminde her iki gözden ölçülen optik sinir kılıf çapı değerlerinin ortalaması (4,83±0,78 mm) entübasyon sonrası ölçüm sonuçlarına (4,17±0,57 mm) göre anlamlı bir artış saptandı (p<0,001). Postoperatif dönemde VAS değerlerinin zamanla azaldığı saptandı (p<0,05). Ameliyat içerisindeki optik sinir kılıf çapındaki değişimler ile postoperatif ağrı skorları arasında bir ilişki saptanmadı (p>0,05). Sonuç: Çalışmamızda tiroid cerrahisi geçiren hastalarda boyun ekstansiyon pozisyonunun optik sinir kılıf çapını arttırdığı ancak postoperatif baş ağrısı ile ilişkilendirilemediği gözlenmiştir. Anahtar Kelimeler: Tiroidektomi, Baş Ağrısı, Optik Sinir Kılıf Çapı ölçümü, Baş Hiperekstansiyonu, İntrakraniyal Basınç
Yoğun bakım ünitelerinde intrakranial basınç artışı nedeniyle eksternal ventriküler drenaj kateteri takılan hastalarda ölçülen invaziv kafa içi basınç değeriyle, transkranial doppler USG ile ölçülen noninvaziv kafa içi basınç değerleri arasındaki korelasyonun saptanması
Amaç: Nöroyoğun bakım ünitelerinde eksternal ventriküler drenaj kateteri takılan hastalarda, invazif yöntemle ölçülen kafa içi basıncı değeri ile transkranyal doppler ultrasonografi kullanılarak hesaplanan noninvazif kafa içi basıncı değeri değerleri arasındaki korelasyonun saptanmasıdır. Gereç ve Yöntem: İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa, Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Hastanesi Anesteziyoloji ve Reanimasyon AD Yoğun Bakım Ünitelerinde 01.02.2023– 01.08.2025 tarihleri arasında 50 hastadan toplanan 905 eş zamanlı invazif ve non- invazif kafa içi basınç değer ölçümü prospektif ve gözlemsel olarak değerlendirilmiştir. Bulgular: İnvazif kafa içi basınç değeri ve non-invazif kafa içi basınç değeri ölçümleri arasında istatistiksel olarak anlamsız ve çok zayıf bir ilişki bulunmuştur (r =0.012, p = 0.710). İki ölçüm arasındaki ortalama fark (bias) −17.12 mmHg olarak hesaplanmıştır. Uyum sınırları oldukça geniş bulunmuştur (−62.83 ile +28.58 mmHg). Bu, iki yöntem arasında yüksek bireysel farklılıklar olduğunu ve klinik olarak tutarlı olmadığını göstermektedir. Non-invazif kafa içi basınç değeri ile ortalama arter basıncı arasında orta düzeyde, pozitif ve anlamlı bir ilişki bulunurken (r = 0.476, p = 0.000); invazif kafa içi basınç değeri ile ortalama arter basıncı arasında zayıf ve negatif yönlü bir ilişki bulunmuştur. Sonuç: Transkraniyal doppler ultrasonografi parametrelerinin, kafa içi basıncı takibinde invazif yöntemlere alternatif olmadığını, ancak invazif ölçümün yapılamadığı veya riskli olduğu durumlarda yalnızca destekleyici bir monitörizasyon yöntemi olarak kullanılabileceğini düşündürmektedir. Anahtar kelimeler: Kafaiçi basınç, transkranyal doppler USG, external ventriküler drenaj, pulsatilite indeksi, resistif indeks
Remifentanilin farklı infüzyon dozlarının postoperatif titreme üzerine etkilerinin karşılaştırılması
Giriş-Amaç: Anestezi sonrası titreme, genellikle genel anestezi sonrası erken dönemde gözlenen; ağrı, bulantı ve kusma ile beraber hastaları en çok rahatsız eden komplikasyonlardan biridir. Termoregülatuar sistemin hipotermiye cevabı olup, vücut sıcaklığı normalken dahi gelişebilir. Titremenin etiyolojisi yeterince anlaşılamamıştır. Soğuk kaynaklı termoregülatuar titreme belirgin bir neden olsa da; ağrı, inhibe olmamış spinal refleksler, azalmış sempatik aktivite, solunumsal alkaloz, yaş, cinsiyet, anestezi indüksiyonu ve idamesi için ilaç seçimi, ameliyat süresi gibi birçok faktörden etkilenir. Remifentanil, bir μ opioid reseptör agonistidir. Etki başlangıç ve sonlanma süreleri öngörülebilir olup, hızlı derlenme sağlayan kısa etkili bir opioiddir. İnhalasyon anestezikleri ile idamede adjuvan olarak kullanımı önerilmektedir. Bazı çalışmalarda remifentanil kullanımı ile postoperatif titreme insidansının arttığı gösterilmiştir. Bu araştırmada, remifentanilin farklı infüzyon dozları kullanılan hastaların postoperatif titreme açısından karşılaştırılması amaçlanmıştır. Gereç-Yöntem: Etik kurul onayı alındıktan sonra Ekim-Aralık 2019 tarihleri arasında genel anestezi altında tiroidektomi ve mastektomi geçirecek ASA 1-2 hastalar çalışmaya dahil edildi ve derlenme ünitesinde değerlendirildi. Hastaların intraoperatif hemodinamik verilerine intraoperatif sıcaklık ölçümlerine ve anestezi yönetimine anestezi formundan ulaşıldı. Derlenme ünitesinde de hastalara BSAS, VAS, MAS skorları değerlendirildi ve hemodinamik verileri kaydedildi. Toplamda 37 hastaya düşük doz (0.05-0.1 mcg/kg/dk) grubuna (Grup L), 43 hastaya ise yüksek doz (0.15-0.2 mcg/kg/dk) grubuna (Grup H) uyacak dozda remifentanil infüzyonu uygulanmıştır. Bulgular: Her iki grup için demografik veriler, medikal özellikler, kullanılan ilaçlar, vücut sıcaklığı ve ameliyathane odasından çıkıştaki ortalama vücut sıcaklık değerleri, farklı zamanlarda ortalama VAS skorları açısından istatistiksel olarak anlamlı bir farklılığa rastlanmamıştır. Remifentanil kesilmesinden itibaren ekstübasyon süresi ve derlenme ünitesinde farklı zamanlardaki MAS skorları gruplar arasında anlamlı olarak farklıdır. 0 ve 10.dakikada ölçülen BSAS skorları gruplar arasında farklıdır. Titreme görülen ve titreme görülmeyen hastalar arasında ise cinsiyet, yaş ve BMI açısından istatistiksel olarak anlamlı fark yoktur. Sonuç: Çalışmamızda, remifentanil infüzyonunun, inhalasyon anestezisine eklendiği genel anestezi uygulaması ile tiroidektomi ve meme cerrahisi geçiren hastalardan, 'yüksek' doz remifentanil almış olanlarda postoperatif titreme sıklığının, 'düşük' doz alanlardan daha fazla olduğu gözlenmiştir. Remifentanil gibi çok sık kullanılan bir adjuvan ilaçla sıklıkla ilişkilendirilen postoperatif titremenin özellikle yüksek doz infüzyon kullanılan hastalarda sıklıkla ortaya çıkabileceği unutulmamalı ve non/farmakolojik yöntemlerle tedavi edilmelidir. Anahtar kelimeler : postoperatif titreme, remifentanil, BSAS
Obstetrik anestezide; spinal anestezi eğitiminde ultrason kullanımının değerlendirilmesi
Obstetrik hastalar; nöroaksiyel blok girişimleri açısından, diğer hasta gruplarına göre, özellikli bir hasta grubudur. İşlem öncesi ultrasonografik görüntüleme; orta hattın belirlenmesi, optimal ara boşluk seviyesine karar verilmesi gibi, başarılı nöroaksiyal yerleşim için güvenilir ve doğru bilgiler sağlayarak; daha fazla doğruluk ve daha az iğne girişimleri sağlar. Bu çalışmada; obstetrik anestezide spinal anestezi eğitimi sırasında lomber ultrason (USG) kullanımının, eğitim programı içinde yer almasının, başarılı spinal anestezi uygulaması için eğitim açısından faydalarının değerlendirilmesini amaçladık. Bu randomize ve prospektif olarak planlanan çalışmaya; spinal anestezi altında elektif sezaryen ameliyatı yapılan, ASA II-III grubu, tekli gebeliğe sahip, 128 hasta dahil edilmiştir. Çalışmaya lomber USG eğitimi almış farklı kıdemde iki anestezi asistanı katılmıştır. Çalışmaya katılan hastalar; her iki katılımcı için ultrasonografi grubu (UG) ve palpasyon grubu (PG) olarak toplam 4 gruba ayrılmıştır. Bu gruplar; her iki yöntemin başarısı, uygulayıcı kıdeminin başarıya olan etkisi, palpasyon zorluk derecesi, giriş seviyesi, toplam giriş sayısı, iğne yönlendirme sayısı, iğne yerleştirme süresi, blok başarısı, Vizüel Analog Skala (VAS) zorluk derecesi, komplikasyon gelişimi ve hasta memnuniyet düzeyleri yönünden değerlendirilmiştir. Blok başarısını etkileyen en önemli faktörün; anestezi tecrübesi ve uygulanan yöntemden bağımsız olarak; artmış vücut ağırlığı ve vücut kitle indeksi olduğu saptanmıştır. Her iki yöntemde; giriş seviyesi, toplam giriş sayısı, iğne yönlendirme sayısı, iğne yerleştirme süresi, blok seviyesi, ek analjezik ihtiyacı, blok başarısı, komplikasyon gelişimi VAS zorluk skalası ve hasta memnuniyet düzeyleri yönünden, iki uygulayıcı arasında fark gözlenmemiştir. Yeterli eğitim ve deneyim ile palpasyon yönteminin USG ile uygulama kadar başarılı olduğu gösterilmiştir. Spinal USG eğitiminin; her kıdemdeki asistana uygulanabilirliğinin daha kesin kanıtlarla gösterilebilmesi için; daha fazla sayıda ve farklı kıdemdeki asistanların dahil olduğu eğitim çalışmaları planlanmalıdır. Anahtar Kelimeler: Spinal anestezi, ultrason, sezaryen doğum, obstetrik anestezi
Morbid obez hastaların hava yolu yönetiminde videolaringoskopinin yerinin ve öneminin belirlenmesi
Giriş-Amaç: Obezite multifaktöriyel bir sağlık sorunudur ve anestezi pratiğinde zor hava yolu yönetimi açısından risk taşımaktadır. Obezitenin derecesi, hastanın yaşı ve cinsiyeti gibi demografik özellikleri, obstrüktif uyku apnesi (OSAS) gibi eşlik eden komorbiditeler bu riskleri etkilemektedir. Zor veya başarısız hava yolu yönetimi sonucunda morbidite ve mortalite artmaktadır. Anestezi öncesi hava yolu muayenesi ile zor hava yolu açısından belirleyici özelliklerin araştırılması ve gerekli önlemlerin alınması hastayı korumakta oldukça önemlidir. Hava yolu yönetiminde maske ventilasyonu ve endotrakeal entübasyon için farklı seçenekler mevcuttur. Tercih edilecek yöntem ve araçlar başarılı hava yolu yönetimi için kritik rol oynamaktadır. Bu çalışmada; genel anestezi altında cerrahi operasyon geçiren ve vücut kitle indeksi (VKİ) ≥30 kg/m² olan hastaların hava yolu yönetimi açısından incelemesi amaçlanmıştır. Gereç-Yöntem: Etik kurul onayı alındıktan sonra Ocak 2014 - Aralık 2018 tarihleri arasında genel anestezi altında elektif cerrahi geçirmiş olan hastalardan VKİ ≥30 kg/m² olan 375 hastanın dosyaları arşivden temin edilerek zor maske ventilasyonu varlığı, çift el ile maske ventilasyonu ve oral airway kullanımı, zor entübasyon varlığı, hangi yöntemle ve kaçıncı denemede endotrakeal entübasyon gerçekleştirildiği kaydedilmiştir. Obezite derecesi, Modifiye Mallampati skoru, cinsiyet, yaş, OSAS varlığının zor hava yolu yönetimine etkisi değerlendirilmiştir. Bulgular: Çalışmamızda; obezite derecesi artıkça zor maske ventilasyonu ve çift el ile maske ventilasyonunun arttığı ancak VKİ değerindeki artış ile zor endotrakeal entübasyon görülme oranında artış olmadığı gözlenmiştir. Mallampati skorunun artması ile zor maske ventilasyonu, çift el maske ventilasyonu, oral airway kullanımı ve zor entübasyon görülme insidansının artış gösterdiği saptanmıştır. Erkek hastalar ile kadın hastalar arasında maske ventilasyonu açısından fark izlenmezken; zor endotrakeal entübasyonun erkeklerde daha fazla olduğu izlenmiştir. OSAS tanılı hastalarda zor maske ventilasyonu ve zor endotrakeal entübasyon görülme insidansının arttığı, ilk denemede entübasyon başarısının düştüğü izlenmiştir. Videolaringoskop ile entübe edilen hastaların vücut ağırlığı ve VKİ değerlerinin direkt laringoskopi ile entübe edilen hastalardan anlamlı düzeyde yüksek olduğu izlenmiştir. Sonuç: Çalışmamızın sonuçlarına göre obezite zor hava yolu yönetimi için bağımsız bir risk faktörüdür. VKİ ve Mallampati skoru artışı hava yolu yönetiminde zorlukla ilişkilidir ve dikkatli olmayı gerektirir. Özellikle OSAS tanılı hastalarda ise hava yolu yönetimine dair değerlendirilen tüm parametrelerde zorluk izlenmiştir. Erkek cinsiyette zor entübasyon sıklığının artmış olması da akılda tutulmalıdır. Çalışmamızda VKİ, mallampati skoru, OSAS varlığı ve erkek cinsiyetin prediktif değerini işaret eden daha eski çalışmalara benzer sonuçlar bulduk. Verilerimizin anestezi uzmanlarının obez hastalarda olası zor hava yoluna daha dikkatli bir şekilde hazırlanmasına yardımcı olabileceğini umuyoruz. Anahtar Kelimeler: Obezite, zor hava yolu, zor maske ventilasyonu, zor endotrakeal entübasyon, videolaringoskopi
Direkt laringoskopi cerrahisinin optik sinir çapı üzerindeki etkilerinin ultrasonografik olarak değerlendirilmesi
Direkt laringoskopi(DL), larinks patolojilerini görüntülemek, teşhis etmek ve tedavi etmek için en sık uygulanan prosedürdür. Direkt laringoskopi için en çok tercih edilen pozisyon koklama pozisyonudur. Bu pozisyon kafa içi basıncını (İKB) etkileyebilir. İKB'deki artış, merkezi sinir sistemine sekonder hasara yol açabilir. Bu çalışmada amacımız, direkt laringoskopi uygulanan hastalarda prosedürün farklı zaman aralıklarında optik sinir kılıf çapı (OSKÇ) ve optik sinir kılıf çapı/göz küresi tranvers çapı(OSKÇ/ GKTÇ) oranına etkisini değerlendirmektir.Etik kurul onamı alındıktan sonra, Ekim 2019-Mart 2021 arasında DL uygulanan 18-80 yaş arasında, ASA 1-3 sınıfında, 59 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastaların, ultrasonografik OSKÇ/GTÇ ölçümleri ve hemodinamik parametreler belirli zaman dilimlerinde kaydedildi. Bu zaman dilimleri; T0; indüksiyondan hemen sonra, T1; entübasyondan 10 dakika sonra, T2; direkt laringoskopun yerleştirilmesinden 10 dakika sonra, T3; direkt laringoskopun çıkarılmasından ve hasta supin pozisyona alındıktan 10 dakika sonrasıdır.Zamana göre OSKÇ düzeylerinde istatistiksel olarak anlamlı değişim olup (p<0,001), söz konusu farka neden olan durum; bazale göre T1, T2 ve T3 dönemlerindeki OSKÇ düzeylerinin daha yüksek olması idi (p=0,003; p<0,001 ve p=0,024). İzlem zamanları arasında GKTÇ düzeyleri yönünden istatistiksel olarak anlamlı herhangi bir fark görülmemiştir (p=0,263). Zamana göre OSKÇ/GKTÇ düzeylerinde de istatistiksel olarak anlamlı değişim olup (p=0,003), söz konusu farka neden olan durum; bazale göre T1 ve T2 dönemlerindeki OSKÇ/GKTÇ düzeylerinin daha yüksek olması idi (p=0,010 ve p=0,005). Yaş, vücut kitle indeksi, işlemin toplam süresi ve entübasyon ile direkt laringoskopun yerleştirilmesi arasındaki süre ile OSKÇ, GKTÇ ve OSKÇ/GKTÇ düzeyinde meydana gelen değişim açısından istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki yoktu (p> 0,0083).Sonuç olarak, özellikle lazer tedavisi için yapılan direkt laringoskopi sırasında OSKÇ ve OSKÇ/GKTÇ oranlarının sonografik ölçümünün, özellikle intrakraniyal hipertansiyon riski olan hastalarda yüksek İKB'nin noninvaziv bir göstergesi olarak kullanılabileceğini düşünmekteyiz.
Anestezistler ve diğer hekimlerin zor hava yolunu öngörebilme yetenekleri ve zor hava yoluna yaklaşımlarının karşılaştırılması
Spontan solunumun devam ettirilemediği durumlarda hayatın devamı için yardımcı araçlar ve teknikler ile hava yolunun devamı ve solunumun sağlanması gerekmektedir. Böyle bir durumda hangi alanda çalışıyor olursa olsun her hekimin hava yolunu sağlaması hayati öneme sahiptir. Biz de bu çalışmada temel olarak anestezistler ile diğer hekimler arasında zor hava yolunu öngörebilme ve acil hava yolu yönetimi gerektiren durumlarda doğru müdahale edebilme becerileri arasında farklılık olup olmadığını araştırmayı amaçladık. İkincil amacımız ise bu farklılığı etkileyen parametreleri tespit etmekti. Etik kurul onayı alındıktan sonra, Türkiye'nin çeşitli hastanelerinde Dahili, Cerrahi, Yoğun Bakım, Acil Servis, Aile Sağlık Merkezi ve Temel Bilimlerde halen çalışmakta olan doktorlara 1 Temmuz 2019 - 1 Haziran 2020 tarihleri arasında internet üzerinden anket formları ulaştırıldı. Anket formu hava yolu yönetim stratejileri, hava yolu araçları, zor hava belirteçleri, zor hava yoluna yaklaşım, entübasyonu kolaylaştırıcı ve aspirasyonu engelleyici yöntemler, end-tidal karbondioksit kullanımı ve zor hava yolu algoritmaları ile ilgili sorular içermekteydi. Çalışmamız sonucunda beklendiği üzere anestezistlerin diğer hekimlere kıyasla daha fazla hava yolu uyguladığı görüldü. Diğer branş hekimlerinin sadece %26'sı yılda 35'ten fazla hava yolu yönetimi yapmaktaydı. Hava yolu yönetimi genelde KPR ve solunum sıkıntısı durumlarında yapılmaktaydı. Diğer branş hekimlerinin, hava yolu eğitiminin tıp fakültesinde alınan eğitimle sınırlı olduğu görüldü. Anestezist dışı hekimlerin %60,5'i hava yolu tanımını bilememiş, çoğunluğu zor hava yolu tanımına sadece zor entübasyonu katmış, zor maske ventilasyonunu zor hava yolu olarak tanımlamamıştır. Anestezistlerin beklendiği üzere diğer hekimlere kıyasla zor hava yolu belirteçlerini tanıma ve zor hava yolunu öngörme becerileri daha iyi olarak saptandı. Branştan bağımsız olarak hekimlerin çoğunluğu erken yardım çağıracağın ve üçten fazla deneme yapmayacağını belirrti. Zor hava yolu ile karşılaşıldığında anestezist olmayan hekimlerin LMA ve videolaringoskop kullanım oranı anestezistlere kıyasla düşük bulundu. Anestezist olmayan hekimlerin Sağlık Bakanlığı'na bağlı düzenlemelere göre kliniklerinde bulunması beklenen hava yolu araçlarına bile yok demesi, hekimlerin bu araçları tanımaması ya da yerlerini bilmemesi olarak yorumlanmıştır. Anestezist olmayan hekimlerin entübasyonu kolaylaştırıcı ve aspirasyonu engelleyici yöntemleri ve entübasyon teyiti ve diğer alanlarda etCO2'i kullanma oranı anestezistlere kıyasla daha azdı. Anestezist olmayan hekimlerin zor hava yolu algoritmaları konusundaki farkındalıkları da daha düşüktü. Genel olarak, tüm hekimler tarafından en çok başvurulan algoritma Türk Anesteziyoloji ve Reanimasyon Derneği'nin zor hava yolu algoritması idi. Hava yolu yönetimi her hekimin iyi bilmesi gereken bir müdahaledir. Temel hava yolu becerilerinin yanlış ya da eksik uygulanması durumunda hayatı tehdit edici sonuçlarla karşılaşılabilir. Çalışmamızdan yola çıkarak hekimlere hava yolu yönetimi ve zor hava yolunun tanınması hakkında devamlılık gösteren hem teorik hem pratik eğitimler sağlanması, LMA, videolaringoskop ve etCO2 kullanımının yaygınlaştırılması ve ulusal zor hava yolu algoritmalarının güncellenmesi gerektiği sonucuna varılmıştır. Anahtar Kelimeler: Hava yolu yönetimi, zor hava yolu
Kaudal epidural blok uygulanan 0-8 yaş çocuk hastaların retrospektif incelenmesi
Pediatrik hastalarda postoperatif ağrının değerlendirilmesi oldukça zor ve tartışmalıdır. Biz bu çalışma ile kaudal blok sonrası FLACC skalası kullanılarak yapılan postoperatif erken ağrı yönetimini değerlendirmeyi amaçladık. 1 Şubat-1 Ağustos 2020 tarihleri arasında genel anestezi altında cerrahi öncesi kaudal blok uygulanan 0-8 yaş arası çocukların anestezi kayıtları değerlendirildi. İntraoperatif, postoperatif kullanılan opioid miktarı ve FLACC skalası puanları kayıtlardan elde edildi. Kaudal blok uygulanan 87 hastadan 78'i çalışmaya dahil edildi. Hastalar yaşları 1-24 ay (n=37) ve 24-96 ay (n=41) olmak üzere iki grupta değerlendirildi. Hastaların %7,7'sinde (n=6) intraoperatif opioid gereksinimi gözlendi. Erken postoperatif dönemde FLACC ≥4 olan 9 hastada (%11.5) fentanil uygulanması gerektiği gözlendi. İntraoperatif ve erken postoperatif dönemin her ikisinde de opioid ihtiyacı olan 1 hasta olduğu görüldü. Bu şekilde blok başarı oranı %98.7 olarak değerlendirildi. Postoperatif 1., 2. ve 3. saatlerde FLACC skoru ≥4 olmasına rağmen hastaların tek doz opioid aldıkları gözlendi. Yaş alt grupları FLACC skorları ve bu skorların postoperatif 3 saat içerisindeki değişimleri benzer bulundu. İdrar retansiyonu ve motor blok komplikasyonları gözlenmedi. 24-96 ay yaş grubundaki 4 hastada parestezi gözlenirken 1-24 ay yaş grubunda parestezi olmadığı gözlendi. Bu farkın sebebinin 1-24 ay yaş grubunda rahatsız edici uyuşukluk hissini ifade edememeleri ve bu durumun yüksek FLACC skoruna rağmen opioid kullanılmamasının nedeni olduğu düşünüldü. Çalışmamızın verileri, anestezistin postoperatif ağrı yönetiminde opioid uygulama kararını verirken FLACC skalasını bir parametre olarak düşündüğü, ancak tek başına belirteç olarak kullanmadığı bilgisini desteklemektedir. Anahtar kelimeler: Kaudal Blok, Pediatrik hastada rejyonel anestezi, FLACC skalası, Postoperatif ağrı
Torakotomi sonrası ağrı yönetimi için kullanılan yöntemlerin karşılaştırılması
AMAÇ: Bu çalışmada posterolateral torakotomi operasyonlarında ultrasonografi eşliğinde yapılan erektör spina plan (ESPB) bloğu, serratus anterior plan (SAPB) bloğu ve cerrahi ekip tarafından yapılan interkostal sinir bloğunun (İCNB) postoperatif ağrı skorları, opioid, ek analjezik tüketimi, postoperatif komplikasyonlar ve hastane yatış süreleri açısından karşılaştırılması amaçlanmıştır. GEREÇ ve YÖNTEM: Çalışmamız için Hacettepe Üniversitesi Girişimsel Olmayan Klinik Araştırmalar Etik Kurulu 17.12.2019 tarihli ve 2019/29-10 karar numarası ile onay alınmıştır. Çalışmamız, Hacettepe Üniversitesi Anesteziyoloji ve Reanimasyon Kliniği'nde 1 Ekim 2019- 1 Haziran 2021 tarihleri arasında Göğüs Cerrahisi ABD tarafından cerrahi tedavi uygulanmış hastaların kayıtları incelenerek gerçekleştirilmiştir. Elektif posterolateral torakotomi yapılmış 18 yaş ve üstü, ASA skoru0.05). Postoperatif tüm saatlerde üç grup arasında istirahat VAS düzeyleri ve öksürürken VAS düzeyleri yönünden istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur (p<0.05). Grup 1 (SAPB grubu) ile grup 3 (İCNB grubu) ağrı puanları post-op tüm saatlerde anlamlı fark göstermiştir (p<0.05). Grup 2 (ESPB grubu) ile grup 3 (İCNB grubu) ağrı puanları arasında da tüm saatlerde istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur (p<0.05). Grup 1 ile grup 2 ağrı puanları postoperatif 1. saatte anlamlı fark göstermiştir (p=0.014). Diğer saatlerde grup 1 ile grup 2 ağrı puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmamıştır (p>0.05). Gruplar arasında farklı saatlerde alınan morfin dozları arasında ise istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmamaktadır (p>0.05). Grupların HKA deneme sayılarına bakıldığında grup 2 ve grup 3 arasında 4. ve 6. saatlerde istatiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur. Ek analjezik gereksinimi yönünden grup 3'teki hastalarda hem grup 1, hem de grup 2'ye göre daha fazla ek analjezik ihtiyacı olmuştur (p=0.034, p<0.001). Grup 1'de ek analjezik kullanımı olan hasta sayısı grup 2'deki hasta sayısına göre daha fazla bulunmuştur. Postoperatif kalp hızı, ortalama arter basıncı, SpO2 değerleri arasında anlamlı fark bulunmamıştır. Gruplar arasında atelektazi gelişme sıklığı en düşük olan grup 2 olup en yüksek olanın ise grup 3 olduğu görülmüştür. SONUÇ: Çalışmamızda, multimodal analjezinin bir parçası olan erektör spina plan ve serratus anterior plan bloklarının, interkostal sinir bloğuna göre torakotomi yapılan hastalarda VAS skorlarını düşürdüğü, ek analjezik tüketimini azalttığı, postoperatif atelektaziyi de azalttığı görülmüştür. Fasiyal alan bloklarının kendi içindeki karşılaştırmasında ise VAS skorları arasında anlamlı fark olmadığı; ancak ek analjezik kullanımı ve postoperatif atelektazi gelişiminde ESPB'nin öne çıktığı görülmektedir. Bu nedenle öncelikle fasiyal alan bloklarının, fasiyal alan blokları arasında da ESPB'nin torakotomi sonrası ağrı kontrolünde iyi bir alternatif olduğu düşünülmüştür. Anahtar Kelimeler: Torakotomi, Erektör Spina Plan Bloğu, Serratus Anterior Plan Bloğu, İnterkostal Sinir Bloğu, Post-torakotomi Ağrı
Litotomi pozisyonunda açık abdominal cerrahi geçirecek hastalarda ısıtma sistemlerinin etkinliğinin karşılaştırılması
İstenmeyen perioperatif hipotermi, anestezi ve cerrahi sırasında gözlenen oldukça önemli bir komplikasyondur. Litotomi pozisyonunda açık abdominal cerrahi geçiren hasta grubu hipotermi açısından major risk içeren bir gruptur. Bu nedenle; bu hasta grubunda ön ısıtma yapılması ve yararlı ısıtma tekniklerinin kullanılması oldukça önem arz etmektedir. Abdominal cerrahilerde kullanılan farklı ısıtma sistemleri mevcuttur. Basınçlı hava üflemeli battaniyeler, maliyet etkin olan, kolay uygulanabilir sistemlerdir. Su dolaşımlı yatak sistemi ise; maliyeti daha fazla olan, tek başına kullanıldıklarında yeterli yararlanım görülmeyen ancak diğer metodlarla birlikte kullanıldıkları zaman yararlanımları artan ısıtma sistemidir. Çalışmanın amacı, litotomi pozisyonunda açık abdominal cerrahi geçiren hastalarda, kliniğimizde uygulanan standart metot olan basınçlı hava üflemeli battaniyelerle üst gövdeye yapılan ısıtma tekniğinin, bu yönteme ek olarak sırttan su dolaşımlı yatağın kombine edildiği ısıtma tekniğiyle perioperatif tüm süreç boyunca hipoterminin önlenmesindeki başarısının kıyaslanmasıdır. Elektif olarak litotomi pozisyonunda açık abdominal cerrahiye alınacak 28 hasta iki gruba randomize edilmiştir. Intraoperatif olarak, 1.grupta; basınçlı hava üflemeli battaniyeyle birlikte su dolaşımlı battaniye kullanılarak ısıtma sağlanmış, 2. Grupta; sadece basınçlı hava üflemeli battaniyelerle ısıtma sağlanmıştır. Tüm hastalara, operasyona alınmadan önce 30 dakika boyunca aktif ısıtma yöntemi kullanılarak ön ısıtma uygulanmıştır. Perioperatif süreçte; preoperatif ve postoperatif timpanik sıcaklıklar; intraoperatif periferal, timpanik ve özofageal sıcaklıklar kaydedilmiştir. Postoperatif dönemde, ayılma ünitesinde aktif ısıtma metoduyla ısıtılmaya devam edilmiştir. Verilerin analizi IBM SPSS Statistics 17.0 (IBM Corporation, Armonk, NY, USA) paket programında yapılmıştır. Sonuçlar her iki ısıtma yöntemi de perioperatif hipoterminin önlenmesinde benzer etkinlik gösterdiğini işaret etmektedir. Ölçüm metodları birbirleriyle kıyaslandığında özofageal ve timpanik ölçümler daha stabl seyrederken, periferal sıcaklıkta dalgalanmalar dikkat çekmektedir. 30 dakika boyunca her iki gruba yapılan ön ısıtmanın redistribüsyon hipotermisini engellediği bu çalışmadan çıkardığımız en önemli sonucu oluşturmaktadır. Çalışmamız göstermektedir ki, litotomi pozisyonu gibi ısıtıcı cihazlar tarafından kaplanabilen vücut yüzey alanının az olduğu, abdominal cerrahi gibi insizyon hattının geniş, kanamalar ve irrigasyon sıvılarıyla kaybın fazla olduğu istenmeyen hipotermi açısından yüksek risk teşkil eden grupta dahi 30 dakika boyunca yapılan ön ısıtma genel anestezi sonrası kor sıcaklıkta görülen dalgalanmanın belirgin bir şekilde önüne geçmektedir. Basınçlı hava üflemeli battaniyelerle yapılan ıntraoperatif ısıtma yöntemi kor sıcaklık düzenlenmesinde, su dolaşımlı yataklarla birlikte kombine edildiği yöntem kadar etkili olmaktadır. Genel literatür bilgisinden farklı olarak gözlenen bu sonucun oluşmasında, su dolaşım yataklarının sırttan yaptıkları konduksiyonel ısıtmanın, abdominal cerrahilerin kendi karakteristik özellikleri sebebiyle akan yıkama sıvılarının arada bariyer görevi görmesi kaynaklı olduğu düşünülebilir. Ölçüm metodları kıyaslandığında ise; kor sıcaklık tayininde timpanik ve özofageal sıcaklıkların benzer şekilde sonuç verdiği; esas dalgalanmanın periferal sıcaklık ölçümünde olduğu görülmektedir. Bu durum periferal probların güvenirliliğin az olmasının yanısıra, genel anestezinin periferal sıcaklıkta yaratmış olduğu patofizyolojik değişimle birlikte basınçlı hava üflemeli cihazlar tarafından aktarılan ısının heterojenitesine bağlanabilir. Çalışmamızın sonucunda, litotomi pozisyonunda açık abdominal cerrahiye alınan hastalarda; tek başına basınçlı hava üflemeli ısıtma tekniği ile basınçlı hava üfleme tekniği beraberinde sırttan su dolaşımlı yatağın kullanıldığı tekniğin normotermi sağlayacak şekilde benzer etkinlikte oldukları gösterilmiştir.
Yoğun bakım ünitesinde yatan hastalarda pasif bacak kaldırma öncesi ve sonrası inferior vena kava ve internal juguler ven respiratuar varyasyon oranlarının karşılaştırılması
İnferior vena kava (IVC) çapı ve solunumsal varyasyonu, ultrasonografi (USG) ile kolayca ölçülebilir ve kritik hastaların hemodinamik değerlendirmesi için kullanılabilir. İnternal juguler ven (IJV) solunumsal varyasyonu ise hemodinamik durum değerlendirmesinde son dönemde yeni bir parametre olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu çalışmanın amacı pasif bacak kaldırma manevrası öncesi ve sonrasında IJV ve IVC solunumsal varyasyon oranları arasındaki korelasyonu araştırmaktır. Bir diğer amacımız ise USG konusunda farklı tecrübe düzeyindeki doktorların, USG ölçümleri arasındaki varyasyonu belirlemektir. Mekanik ventilasyon uygulanan 44 kritik hastada, USG kullanılarak IJV ve IVC çap ölçümü yapıldı. Tüm ölçümler USG konusunda farklı tecrübe düzeyindeki üç farklı doktor tarafından gerçekleştirildi. IVC ve IJV ölçümleri hem supin pozisyonda hem de pasif bacak kaldırma manevrası sonrası gerçekleştirildi Distansibilite ve kollapsibilite indeksleri hesaplandı. Farklı doktorların yaptığı USG ölçümleri arasında güçlü düzeyde korelasyon saptandı. (p<0.005). IJV ve IVC distansibilite ve kollapsibilite indeksleri arasında, supin pozisyonda, pozitif ekspiryum sonu basıncı (PEEP) değeri 5 cmH20 ve altında olan hastalarda orta düzeyde, diüretik kullanan hastalarda ise güçlü düzeyde korelasyon saptanırken (p<0.05); bu alt gruplar dışında supin pozisyonda korelasyon saptanmadı. Pasif bacak kaldırma sonrası IJV ve IVC distansibilite ve kollapsibilite indeksleri arasında vazopressör verilmeyen hasta grubunda orta düzeyde, vazodilatör verilen grupta ise yüksek düzeyde korelasyon saptandı (p>0.05). Pasif bacak kaldırma sonrasında diğer gruplarda korelasyon saptanmadı. Anahtar Kelimeler: ultrason, sıvı dengesi, hemodinamik monitörizasyon, inferior vena kava, juguler venler
Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Algoloji Kliniği'nde spinal kord stimülatörü takılan hastaların retrospektif değerlendirilmesi
Ağrı, Uluslararası Ağrı Araştırma Grubu (IASP=International Association of the Study of Pain) tarafından "gerçek veya olası doku hasarına bağlı ortaya çıkan, insanın geçmişteki deneyimleri ile ilgili, hoş olmayan duyusal ve duygusal deneyim" olarak tanımlanmaktadır. Kronik ağrı ise; yaşam kalitesini bozan, ciddi iş gücü kaybı ve ekonomik kayıplara neden olan bir toplumsal sorundur. Kronik ağrı tedavisinde, konvansiyonel tedavi yöntemlerinin yetersiz kaldığı veya başarısız olduğu durumlarda girişimsel tedavi yöntemleri kullanılmaktadır. Girişimsel yöntemler içinde nöromodülasyon teknikleri önemli bir yer tutmaktadır. Nöromodülasyon uygulamaları, ağrı yolaklarının dinamik veya fonksiyonel inhibisyonu temeline dayanır. Spinal Kord Stimülatörü (SKS), nöromodülasyon teknikleri arasında en sık uygulanan tedavi yöntemidir. Çalışmamızda, Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Algoloji Bilim Dalı'nda Ocak 2007- Mayıs 2018 tarihleri arasında Spinal Kord Stimülatörü takılmış 33 hastanın dosyaları retrospektif olarak tarandı. Hastaların demografik özellikleri, primer ağrı nedeni, ağrının lokalizasyonu, süresi, şiddeti ve niteliği, işlem öncesi ve işlem sonrası opioid tüketimi, işlem öncesi ve sonrasında uygulanmış olan ağrı skalaları, bu yönteme ilişkin erken veya geç dönemde oluşan komplikasyonlar ve yan etkiler kaydedildi. Kullanılan farklı opioidler arasındaki dozaj ve formülasyon farklılıkları açısından ortak bir kanıya varabilmek için, hastaların kullandığı tüm opioidler, oral morfin eş değer dozuna çevrilip hesaplandı. Hastalara işlem öncesi ve sonrası yapılmış olan Sayısal Derecelendirme Skalası (NRS), Oswestry Engellilik Ölçütü (ODI) ve hasta memnuniyet anketi, dosyaları incelenerek kaydedildi. Çalışmadaki hastaların NRS skorlarındaki düşüş istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p<0,001). Ağrı bölgesi alt ekstremite ve ayak olan olguların, ODI skorlarındaki düşüş istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p<0,001). Çalışmaya dâhil edilen tüm hastalar, SKS implante edilmeden önce opioid kullanmakta iken, SKS implantasyonu sonrası hastaların en az yarısı opioid kullanımını bırakmıştır. SKS uygulandıktan sonra opioid kullanımına devam eden 14 hastanın, 9'u ise ilacın kullanım dozunu azaltmıştır. Opioid kullanımındaki düşüş istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (p<0,001). Yaptığımız çalışmanın ve literatürde SKS hakkında yapılan diğer çalışmaların sonuçları doğrultusunda; SKS'nin kronik ağrı palyasyonunda oldukça etkili, güvenilir ve konvansiyonel tedavi yöntemleri ile karşılastırıldığında uzun dönemde, daha düşük maliyetli bir tedavi yöntemi olduğunu düşünmekteyiz.
Çocuk hastalarda uygulanan venöz kateter çeşitleri ve oluşan komplikasyonlarının retrospektif değerlendirilmesi
Santral venöz kateterizasyon (SVK) uygulamaları pediatrik hastaların takip ve tedavisinde önemli girişimlerden bir tanesidir. Çocuklarda damar çaplarının küçüklüğü, damar yapılarının tam gelişmemiş olması ve anatomik farklılıklar, uygun çap ve boyutta kateter temininde yaşanan zorluklar nedeniyle SVK uygulamaları erişkin hastalara göre daha güçtür. Bu çalışmada 35, 15 ve 4 yıllık deneyimli ellerde anatomik işaretlerle SVK uygulamaları ve karşılaşılan komplikasyonların değerlendirilmesi amaçlanmıştır.